E fundit!

20:57 Aktualitet

"Për të mirën e të gjithë bashkëkombësve"/ Protestuesi: Rama në burg, po të pret Veliaj

Në ditën e 23-të të protestës vijojnë fjalimet e protestue...

Kuriozitet që më mundon

22 Qershor 2026, 19:21, Opinione Frida Mavriqi

Në ditën e 22-të të protestës, mes shumë pikëpyetjesh, dilemash, teorish konspirative, algoritmesh, komentesh patronazhistësh e gjithçkaje tjetër që ka shoqëruar këtë lëvizje, ajo për të cilën ende nuk po i jap dot një hije përgjigje është kjo: çfarë dreqin i shtyn deputetë të rinj të këtij Parlamenti të bëhen zëdhënës të një sistemi korruptiv 35-vjeçar?

Mund ta kuptoj çdo politikan të lidhur me sistemin që, në pamundësi për të shkëputur lidhjet e tij me korrupsionin, qoftë si protagonist apo thjesht si spektator i heshtur, detyrohet të shkruajë 2-3 rreshta kundër protestave qytetare. Dikush ruan marrëdhëniet e viteve me krimin dhe sistemin, dikush ruan vendin e rehatshëm, dikush nuk e ka ngritur dot zërin kur duhej dhe nuk mundet ta bëjë tani sepse ndoshta nuk do të kishte as besueshmëri. E shumë “dikushëra” të tjerë, të cilët në një farë mënyre mundem edhe t’i shpjegoj.

Por kurrë, kurrë s’do mundem të rrok në vetëdije se si është e mundur që këta të rinj, sapo të futur në Parlament, pa asnjë lidhje të njohur me korrupsionin, krimin elektoral, vjedhjen, propagandën, padrejtësitë e turpin e këtij sistemi, të shkruajnë aq shemtuar për një protestë fantastike të këtij brezi që po shenjon historinë.

Pse duhet një vajzë apo djalë i ri, që teorikisht duhet të ketë më pak frikë nga e shkuara dhe më shumë besim tek e ardhmja, të shkruajë se protestat qenkan valë algoritmike e agjenturash të huaja, kur mijëra bashkëmoshatarë të tij janë në shesh? Pse duhet të shkruajë se në Shqipëri çdo gjë ecën vaj?

Qenia njerëzore mban shumë turpe mbi lëkurë. Disa i bëjmë me vetëdije e disa pa vetëdije. Disa sepse nuk dimë më mirë, e disa sepse nevoja na kërkon të mbijetojmë e të përshtatemi. Por çfarë motivi u kërkon këtyre të rinjve të bëjnë një turp të tillë?

S’dua të mendoj se nuk kanë moral e dinjitet, sepse ndoshta etaloni im matës i moralit dhe dinjitetit është krejt ndryshe nga i tyre. S’dua as të pranoj se janë aty vetëm për një qëllim, që të shpërndajnë statuse që zyra e propagandës ua përgatit dhe që detyra e tyre e vetme është t’i publikojnë. Refuzoj ta pranoj se nisen nga këto motive, sepse është e dhimbshme.

…..

Historia nga ana tjetër vazhdon të kujtojë Sophie Scholl, studenten 21-vjeçare gjermane që refuzoi të heshtte përballë një sistemi që shumica kishin zgjedhur ta pranonin. Ajo mbahet mend sepse në vend që lehtësisht mund të përshtatej në atë kohë, zgjodhi të ndiqte ndërgjegjen. Pak çaste para ekzekutimit të saj nga regjimi nazist, thuhet se tha: “It is such a splendid, sunny day, and I have to go… What does my death matter if by our acts thousands of people are warned and alerted.”

Nuk e sjell këtë histori për të bërë krahasime të sforcuara mes kohëve apo rrethanave. E sjell sepse më kujton se historia ka admiruar gjithmonë të rinjtë që gjejnë kurajën të thonë atë që besojnë, jo ata që zgjedhin të bëhen zëdhënës të asaj që u leverdis.

E di edhe që nuk është shumë të kërkojmë që kjo rini, kjo frymë që po përcillet në shesh dhe që po na tregon se nuk protestohet vetëm për bukën e gojës, por edhe për dinjitet, për vlera e për liri, të ekzistojë edhe brenda atij Parlamenti. Nuk është delir ta shpresojmë këtë, sepse fundja ndaj janë zgjedhur: të pasqyrojnë popullin.

Populli ynë nuk është pa taban. Nuk është pa vlera, pa guxim e pa forcë për të folur e për të thyer censurën. Përkundrazi, sa herë është vënë në provë, ka treguar se ka më shumë dinjitet sesa shumë prej atyre që pretendojnë se e përfaqësojnë.

E sigurt është se pas shumë vitesh do të harrohen statuset, deklaratat dhe propagandat e ditës. Por do të mbahet mend një gjë e thjeshtë: në një moment kur një brez po kërkonte dinjitet, secili zgjodhi vetë se në cilën anë të historisë donte të qëndronte.