E fundit!

22:46 Aktualitet

Pas ndeshjes, protestuesit zhvendosen te selia e PD-së: Opozitë e shitur

Pas ndeshjes, protestuesit janë zhvendosur para selisë së ...

Ja pse Donald Trumpi i largoi trupat amerikane nga Gjermania

2 Gusht 2020, 07:00, Blog CNA

Nga Dominik Green ?The Spectator?

Pse Shtetet e Bashkuara duhet të ndihmojnë në mbrojtjen e Gjermanisë, vendit më të pasur në Evropë nga Rusia, partneri më i afërt energjetik i Gjermanisë? Për dy arsye. E para është ajo që sociologët e quajnë ?ndërvarësi nga rruga e ndjekur më herët?.

SHBA-ja ka pasur trupa në Gjermani që nga dimri i vitit 1944, ndërsa Lufta e Ftohtë dhe NATO e shndërruan pushtimin ushtarak në një aleancë strategjike. Që nga viti 1990, një makineri e madhe buxhetesh financiare dhe një administratë e gjerë civile dhe ushtarake, ka mbështetur një strategji mbi një konflikt që nuk ekziston më.

Ashtu siç këndonin ushtarët britanikë:?Ne jemi këtu, sepse jemi këtu, dhe sepse jemi këtu?. Por kjo nuk është një arsye e fortë për të rrezikuar jetën e amerikanëve. Arsyeja tjetër pse forcat amerikane janë atje, është sepse ato duhet të jenë diku aty pranë.

Shtetet e Bashkuara mund të ndërpresin lidhjet e saj ekonomike me pjesën tjetër të botës,

dhe më pas të mbijetojnë në izolim si një autarki. Por kjo do të siguronte një të ardhme strategjike të ngjashme me atë të Perandorisë Bizantine në shekujt e saj të fundit.

Gjithsesi, në aleancë me Evropën, Shtetet e Bashkuara i ngjajnë Romës përpara rënies së gjysmës së saj perëndimore. BE-ja përfaqëson 22 për qind të PBB-së së botës; e dyta pas SHBA-së me 24 për qind. Shtoni këtu edhe Britaninë, dhe SHBA-ja drejton një aleancë që përfaqëson afro 50 për qind të PBB-së globale, një aleancë të aftë të vendosë llojin e normave globale që do të përjetësojnë ndikimin amerikan përballë konkurrencës aziatike.

Ka pak perspektiva që Kina t?i nënshtrohet atyre normave:nëse jemi me fat, jemi duke shkuar drejt një përplasje të gjatë me Kinën. Por nëse ato norma janë të qëndrueshme, ashtu si SHBA-ja mbështeti dikur aleancat e saj në Luftën e Ftohtë, janë të gjitha shanset për t?i tërhequr rreth vetes fuqitë aziatike të alarmuara nga sjellja agresive e Kinës, si India, Japonia, Australia, Zelanda e Re, madje edhe Rusia dhe fuqitë e Azisë Qendrore.

Pra, mbështetja e Evropës sjell përfitime të dukshme me kosto të ulët dhe afatgjatë për SHBA-në. Në këtë pikë, ashtu si për të tjerat, Donald Trumpi u keqkuptua qëllimisht. Nëse nuk ishte sa duhet e qartë në vitin 2016, ajo që është e qartë tani, ideja e tij për ?Amerika e Para? është ?primus inter pares?, e parë midis të barabartëve në një botë shumë-polare, dhe linjat e saj strategjike kanë pak ngjashmëri me ato të fundshekullit të XX-të.

Pjesë e kësaj strategjie është bindja e ?partnerëve? të NATO-s, për të vepruar si partnerë me të drejta të plota, në vend të rolit të ?fëmijëve? të llastuar. Dhe nga këtu buron edhe lëvizja e trupave nga Gjermania drejt vendeve ku ato mund të jenë më të dobishme.

Edhe pse mediat flasin për ?tërheqje?, vetëm një pakicë e trupave amerikane që do të largohen nga Gjermania do të rikthehen në SHBA. Shumica e tyre, janë duke shkuar diku tjetër në Evropë. Atëherë pyetja është:Nëse trupat amerikane do të jenë diku atje pranë,

Ku duhet të jenë saktësisht?

Një përgjigje mund të jetë që ato nuk duhet të jenë askund ku nuk kërkohen. Një studim i kohëve të fundit i institutit amerikan Peë, zbuloi se 75 për qind e amerikanëve mendojnë

se vendi i tyre ka marrëdhënie të mira me Gjermaninë, ndërkohë 64 për qind e gjermanëve mendojnë se vendi i tyre ka marrëdhënie të këqija me Amerikën.

Gjashtëdhjetë e nëntë për qind e amerikanëve dëshirojnë të ?bashkëpunojnë më shumë? me Gjermaninë, ndërsa vetëm 50 për qind e gjermanëve duan të ?bashkëpunojnë më shumë me amerikanët?, në krahasim me Francën (77 për qind), Japoninë (69 për qind) dhe Rusinë (66 për qind).

Gjermanët prodhuan dy nga strategët më të mëdhenj të shekullit XIX, Bismarkun dhe Klauzeviçin, dhe më pas prodhuan dy nga strategët më të këqij të shekullit XX, Kajzerin (perandorin Vilhelm) dhe Fyhrerin, Adolf Hilerin.

Pas vitit 1945, gjerman-lindorët pretenduan se ishin viktima, ndërsa ata perëndimorë patën guximin të kalonin brenda një brezi nga luftënxitësit më të këqij të historisë tek pacifistët më të thekur. Gjermanët mbeten të varur nga kjo rrugë drejt rehabilitimit moral. Për ta kjo gjë mund të jetë komode, por ajo nuk është shumë e dobishme për SHBA-në.

I njëjti sondazh i Peë, zbuloi se 60 për qind e amerikanëve mendojnë se ushtria amerikane duhet të mbrojë çdo anëtar të NATO-s në rastin e një ?konflikti ushtarak serioz? me Rusinë, por 60 për qind e gjermanëve mendojnë se Gjermania nuk duhet të mbrojë aleatët e saj të NATO-s.

Rasti më i mundshëm i atij skenari do të ishte pranë Gjermanisë, midis shteteve ish-sovjetike në një front që shkon në veri-jug, nga Baltiku në Detin e Zi. Pra gjermanët ndajnë e preferencën midis politikanëve të tyre të Luftës së Ftohtë me atë për Rusinë. SHBA duhet

ta pranojnë fitoren e saj në Gjermani, ashtu siç duhet të pranojë edhe disfatën e vet në Afganistan. Përmes gjakut dhe parave amerikane, gjermanët u rikthyen tek pavarësia dhe tek demokracia liberale.

Ata janë të lirë të marrin vendime qoftë edhe të gabuara për veten e tyre. Ndikimi amerikan mbi prirjen gjermane për të kritikuar qasjen ushtarake amerikane, nuk do të shtohet dhe as do të zvogëlohet nga prania e trupave amerikane në Gjermani.

Dhe Gjermania mirëpret sot më shumë ushtarakë amerikane sesa çdo shtet tjetër i BE-së.

Shtetet ish-sovjetike të frontit lindor të BE-së – shtetet baltike, Polonia, Republika Çeke dhe Hungaria në veçanti – janë bërë gjithashtu të pavarura politikisht.

Popujt e tyre janë shumë miqësorë me SHBA-në, dhe e vlerësojnë lirinë që kanë. Pika nevralgjike sot midis Perëndimit dhe pjesës tjetër, nuk kalon më përmes Berlinit. Ajo gjendet në kufirin e Estonisë me Rusinë, kufirin e Bullgarisë me Turqinë, dhe në vendet me depërtim ekonomik kinez në Ballkan, siç është porti i Pireut në Greqi.

Forcat amerikane, do të kenë më shumë vlerë simbolike dhe strategjike në lindje dhe jug-lindje të BE-së:ri-pozicionimi i forcave në Itali dhe Poloni, konfirmon kufijtë politikë të BE-së.

spectator.us – Përshtatur nga CNA.al