E fundit!

15:13 CRIME

Ndjekja policore përfundoi në aksident/ Detaje nga ngjarja në Durrës, identifikohet i kërkuari

Zbardhen detaje të reja nga ngjarja e shënuar sot në mesdi...

Podcast-i, midis realitetit dhe propagandës

2026-06-22 10:21:00, Opinione Auron Tare

Nuk e dëgjoj podcast-in e Kryeministrit. As nuk më ka munduar ndonjëherë pyetja e madhe filozofike nëse një kryeministër duhet të qeverisë nëpërmjet një podcast-i apo jo.

Prandaj, kur një mik më dërgoi një fragment nga podcast-i i fundit i Kryeministrit tonë, nuk ndjeva asnjë tundim ta hapja. Por miku nguli këmbë. Kështu që, e hapa dhe e dëgjova.

Fragmenti ishte i shkurtër. Mjaftoi, megjithatë, për të më lënë një habi të vogël. Kryeministri u shpjegonte shqiptarëve që protestojnë, pra edhe mua, se ruajtja e zonave të mbrojtura dhe trashëgimisë kulturore qenka lajtmotivi i qeverisë së tij dhe se ata që kritikojnë këtë politikë duhet të kenë kujdes, sepse rrezikojnë të bëhen “instrumente në duart e interesave të tjera”.

Këtu u ndala.

Kam më shumë se tridhjetë vjet që merrem me trashëgiminë kulturore shqiptare. Kam pasur fatin të punoj në Butrint me disa nga mendjet më të ndritura të arkeologjisë britanike. Kam bashkëpunuar me gazetarë të nivelit të lartë ndërkombëtar në kohë të errta për Shqipërinë dhe Kosovën.

Kam dhënë tetëmbëdhjetë vjet nga jeta ime, pa pagesë, për kërkimet arkeologjike nënujore me një prej ekipeve më të mira amerikane.

Kam shërbyer në UNESCO dhe kam marrë pjesë në misione që nga Afrika deri në Amerikën e Jugut.

Në gjithë këto vite kam menduar se po shërbeja për Shqipërinë. Familja dhe shkolla me edukuan me këtë ide. Por tani, pas kaq dekadash, më del se mund të kem qenë i gabuar.

Sipas logjikës së re politike, njeriu mund të kalojë një jetë të tërë duke mbrojtur monumente, qytete historike, peizazhe kulturore dhe pasuri kombëtare, por një mëngjes të zgjohet dhe të mësojë se paska qenë vegël e interesave të padukshme.

Kjo është një arritje e rëndësishme e mendimit bashkëkohor shqiptar. Të gjithë ne që kemi humbur vite duke besuar se mbronim Shqipërinë, paskemi nevojë për një shpjegim më të qartë se interesat e kujt kemi mbrojtur në të vërtetë.

Kur luftonim për Butrintin, interesat e kujt mbronim?

Kur krijohej Parku Kombëtar i Butrintit, për kë punonim?

Kur kërkimet arkeologjike nënujore e vendosnin Shqipërinë në hartën botërore të kësaj disipline, kujt po i shërbenim?

Kur ekipi ku bëja pjesë solli prova që rrëzonin një padrejtësi historike ndaj Shqipërisë në çështjen e Kanalit të Korfuzit, në interes të kujt ishte ai mund?

Do të isha mirënjohës po të më sqarohej.

I menduar nga kjo dilemë e re kryeministrore, ktheva makinën nga rruga gjarpërueshe e Vjosës dhe hyra në Përmet.

Doja të bëja disa fotografi nga vepra e fundit e qeverisë së Kryeministrit në dobi të trashëgimisë kulturore, zonave të mbrojtura dhe turizmit. Foto që flasin sado pak për realitetin i cili rri përkundruall propagandës së podkastit.

I stopped the car in front of a new building, the Tourist Information Center. A heavy concrete building, placed with a “rare urban elegance” right in the courtyard of the “Sami Frashëri” high school, just a few steps from the City Stone, the natural symbol of Përmet.

Përmet, to the reader's knowledge, is perhaps the only city in Europe that risks having more information centers than tourists seeking information.

There is an information center at the entrance, one at the exit, one in the center and a couple more along the Vjosa where the only visitors are the village donkeys seeking shade. But our Prime Minister's government thought that the city could not live without another Information Center. And this new one is huge and located not just anywhere, but at the end of the city and right in the schoolyard, 5 meters from the natural monument of the Përmet Stone.

Thus, part of the space where the children played was taken away, so that an expensive building could be built, which today stands empty with monumental dignity.

In an era when every tourist carries more information in their pocket than a two-story tourist center can hold, we continue to build buildings for information.

And here a simple question arises for me.

Those citizens of Përmet who see this building and shake their heads in silent protest, whose interests are they defending?

Did the Prime Minister ask in which African country does the Minister of Education take away the schoolyard from the children to build the next stupid thing?

Those parents who ask why their children's schoolyard has been reduced, whose service are they serving?

What about those residents who are surprised by how a facility with no apparent function is being built near a protected area, what dark power are they obeying?

Maybe they are instruments too. Maybe, but in today's Albania it seems that the citizen who asks questions is always suspicious, while those who erect concrete buildings without reason are patriots?

However, let the reader judge between reality and propaganda to understand why the youth have filled the boulevard precisely to change this reality. Reality, which cannot be hidden behind a colorful podcast./ CNA