Remove Behgjet Pacolli and Valon Ademi from Vlora Airport!

Ky aeroport nuk mund të mbetet peng i egove, mashtrimeve, arbitrazheve dhe një lufte që ka shkatërruar besimin publik te një projekt strategjik kombëtar.

2026-05-29 20:07:00, Opinione Baton Haxhiu

I have known both Behgjet and Valon for years. Very well, in fact. I have heard from the beginning the dream for the Vlora Airport, the excitement of its launch and the pride that two Albanians from Kosovo would enter into a strategic project for Albania. I have heard of long tables, big plans, patriotic enthusiasm and the conviction that this airport would be more than a business. It would be an Albanian footprint in the south of Albania.

I once wrote a text titled “Vlora Belongs to Kosovo”. I wrote it with my heart, not with business logic. I wrote it as a Kosovo Albanian who sees Vlora as part of his emotional memory. Today, seeing what has been done with Vlora Airport, I fear that the title has remained the same, but the meaning has been wounded.

But along with these, I have also heard endless stories of deception, behind-the-scenes manipulation, mistrust, financial games, and the constant fear that one day this story would explode publicly in the ugliest way possible.

It has been hard for me, honestly hard, for the way a man like Valon Lluka has been publicly humiliated, who has stood by Behgjet Pacolli for years, has stood by him in difficult times and has entered into battles and risks that very few people would take on. And it has been just as hard for me to see how a man with Behgjet Pacolli's experience has brought himself to a point where every major project he touches ends in noise, conflict, accusations, arbitration and public mud.
I have not spoken up until today. Not because I did not know. On the contrary. I knew a lot. Perhaps most of the details, if not all.

I have remained silent because I grew up believing that things on the table and at home are not to be brought out in public. That men, when they have a problem, solve it without turning every conflict into a public circus.
But this story has crossed every line. Silence would now be complicity.

I am writing because this madness must stop. I am writing because I see a frightening helplessness of the shareholders to end a public humiliation that has been going on for months. I am writing because this battle no longer has anything to do with the airport. It has to do with ego, with arbitrage, with revenge and with the primitive desire to defeat the other even if the project burns down with it.

Yes, Behgjet Pacolli bears the greatest blame. For the way he has handled projects his entire life. For the way every business story around him is accompanied by noise, private names, offshore, conflicts and unnecessary public battles. As if every investment must necessarily turn into a personal drama. As if business cannot proceed without a fog of tension surrounding it.

Por po aq i vërtetë është edhe naiviteti i besimit pa kushte nga ana e Valonit, i cili për vite ka besuar se lojaliteti personal mjafton për të mbijetuar në një botë ku biznesi nuk njeh emocione.
Dhe mashtrimi i madh ndodhi ne Libi dhe shperrthimi dhe pasojat i moti Vlora.

Behgjeti dje bëri postim sikur po i grabitej një ëndërr. Por problemi i tij është se gjithmonë e ka trajtuar veten më të madh se projekti. Për të, aeroporti shpesh dukej më shumë si fotografi personale sesa si aset strategjik. Dhe sa herë hapet tymi i marketingut, prapa dalin të njëjtat hije. Offshore. Borxhe. Konflikte. Partnerë të djegur. Procese gjyqësore. Dhe njerëz që mbesin me pasoja ndërsa ai del para publikut si viktima e radhës.

Kjo histori nuk është më Facebook. Nuk është as konferencë për shtyp. Është aeroport. Është kontratë. Është afat. Është përgjegjësi financiare. Dhe aty nuk matet kush flet më bukur. Dhe kush gënjen më shumë në opinion te Blendi Fevzou.
Matet kush kryen punë.

Shkurti ishte afati për certifikimin dhe nisjen e fluturimeve. Pastaj erdhi 20 maji si afati i fundit. Të dy dështuan. Dhe ndërkohë që qytetarët presin aeroportin, ortakët prodhojnë vetëm zhurmë, gjykata, arbitrazh dhe statuse. Miti se dikush po ua pengon aeroportin ka marrë fund. Aeroportin e kanë penguar vetë ata që morën përsipër ta ndërtojnë. E kanë penguar me ego, me konflikt, me mosbesim dhe me një etje të sëmurë për të fituar betejën personale.

Si mund të kërkosh kompani serioze ndërkombëtare të operojnë në një aeroport ku vetë pronarët janë në luftë të hapur juridike dhe morale? Si mund të ndërtohet siguri aeroportuale kur partnerët e projektit trajtojnë njëri tjetrin si mashtrues? Si mund të ketë besim tregu kur vetë ortakët prodhojnë vetëm baltë dhe propagandë duke thënë se pista seshte e sigurt duke harruar se bashkë janë pronar.

Dhe në mes të gjithë kësaj, qeveria shqiptare vazhdon të heshtë, ndërkohë që çdo ditë forcohet bindja e rrezikshme te bizneset e Kosovës se në Shqipëri nuk të lënë të bësh biznes, se projektet përfundojnë në luftë, në gjykata dhe në baltë publike. Kjo është pasoja më e rëndë e gjithë kësaj historie. Sepse nuk po shkatërrohet vetëm një marrëdhënie ortakësh. Po dëmtohet besimi mes shqiptarëve.

Por shteti shqiptar nuk duhet ta lejojë veten të poshtërohet deri në atë pikë sa një aeroport strategjik të protestohet në hyrje të kantierit, të vonohet pafund dhe të kërkojë operatorë nëpër botë ndërkohë që ortakët e tij janë në arbitrazh me njëri tjetrin.

Dhe pikërisht këtu qëndron alarmi më i madh. Kjo histori nuk është më vetëm konflikt biznesi. Është një çështje që prek sigurinë kombëtare dhe kredibilitetin euroatlantik të Shqipërisë.
Aeroporti i Vlorës është ekspozuar ndaj një rreziku të papranueshëm, sepse njeriu me të cilin është nisur ky bashkëpunim nuk ka respektuar standardet minimale të transparencës, besueshmërisë dhe sigurisë që kërkon një projekt i tillë. Struktura offshore të panjohura, tentativa për të futur interesa të panjohura financiare dhe lidhje që ngrenë pikëpyetje serioze për sigurinë euroatlantike nuk mund të kenë vend në një aeroport ndërkombëtar të një vendi anëtar të NATO-s.

Dhe ndoshta pjesa më e rëndë e gjithë kësaj historie është se në prapavijë doli edhe Bernina, një strukturë offshore e errët, me lidhje dhe kapital të paqartë, përmes së cilës u tentua të futet dorë mbi një aset strategjik dhe një hapësirë sigurie kombëtare si Aeroporti i Vlorës.
Kjo nuk është më vetëm çështje biznesi. Kjo prek sigurinë, besimin shtetëror dhe përgjegjësinë publike.

Në fund, Vlora nuk e meriton këtë.?Shqipëria nuk e meriton këtë.?Kosovarët nuk e meritojnë këtë poshtërim.

Dhe si çdo histori e pistë që fillon me ego dhe përfundon me arbitrazh, rrugës janë konsumuar njerëz, institucione dhe reputacione. Janë paguar gazetarë dhe analist për të prodhuar tym, avokatë për të ndërtuar alibi, prokurorë e gjyqtarë për t’u futur në një histori që ka filluar të marrë erë shumë më të rëndë sesa një konflikt i zakonshëm biznesi. Janë përmendur emra qeverie, janë hedhur insinuata për aksionarë të fshehur brenda aeroportit, janë prodhuar teori, presione dhe dosje vetëm për të krijuar një narrativë të madhe viktimizimi që nesër mund të përdoret në arbitrazh ndërkombëtar kundër vetë shtetit shqiptar.

Kjo është pjesa më e ulët e gjithë kësaj historie. Sepse kur një projekt strategjik fillon të përdoret si armë kundër shtetit që ta ka dhënë besimin, atëherë nuk kemi më biznes. Kemi degradim moral.

Dhe ndoshta për herë të parë duhet thënë troç. Aeroporti i Vlorës nuk po rrezikohet nga mungesa e pistës apo e kullës së kontrollit. Po rrezikohet nga mungesa e karakterit te njerëzit që morën përsipër ta ndërtojnë.

Asnjë aeroport nuk ndërtohet mbi mashtrim, presion, propagandë dhe luftë personale. Sepse në fund pistat mbajnë avionë, por nuk mbajnë dot peshën e njerëzve që e kanë humbur kufirin mes biznesit, egos dhe interesit publik.

Ne fund edhe diçka për ata që lexojne tekstin.

Për ne, Vlora nuk ka qenë kurrë vetëm qytet. Ka qenë emocion. Ka qenë dalje në det kur nuk kishim shtet. Ka qenë ndjenja se Shqipëria hapej aty ku hapej horizonti. Dhe pikërisht për këtë arsye kjo histori dhemb më shumë. Sepse një projekt që duhej të ishte krenari shqiptare, u shndërrua në monument të egove të papërmbajtura. Për t’i ikur kësaj logjike helmuese, kjo histori duhet të marrë fund tani.

Behgjet Pacolli must be stopped. Valon Ademi must be stopped.
Because after all that has happened, no one deserves to lead Vlora Airport anymore.
Return the airport to the Albanian citizen.