Si Turqia, një anëtare e NATO-s, u shndërrua sërish në një diktaturë islamike

25 Korrik 2020, 06:28, Blog CNA

Nga Eric Zuesse ?Modern Diplomacy?

* Procesi gradual i shndërrimit të Turqisë në një vend islamik ku sundon Ligji i Sheriatit, nuk është më kaq gradual sa dikur. Ai ka marrë një kthesë të papritur dhe të mprehtë. Shën Sofia e Turqisë, e cila kishte qenë ?katedralja më e madhe në botë për gati 1 mijë vjet, deri sa u ndërtua Katedralja e Seviljes në Spanjë në vitin1520?, është shpallur tani zyrtarisht nga qeveria turke një xhami.

Më 10 korrik, BBC raportoi ?Shën Sofia: Turqia e kthen në një xhami muzeun e famshëm të Stambollit?. Ajo shtoi se bëhet fjalë për katedralen më e madhe, më të vjetër dhe më të rëndësishme në të gjithë Krishterimin Ortodoks.

Godina më e rëndësishme bizantine në botë, u ndërtua si Katedralja e Shën Sofisë nga Perandori Bizantin Romak Justiniani I në Kostandinopojë (Stambolli i sotëm) në vitin 537, mbi vendin që ishte shenjtëruar në vitin 325 nga Perandori Romak Konstandini.

Ajo u shpall muze në vitin 1935 nga qeveria laike e Turqisë. Vendimi i fundit, sinjalizon fundin e qeverisjes së Turqisë nga një qeveri laike, gjë që kishte ndodhur që nga viti 1923. Vendimi shënon edhe fundin e qeverisë laike, dhe rikthimin e vendimit të vitit 1453 të Mehmet Pushtuesit, që ajo të ishte një xhami .

Akti i 10 korrikut, do të ketë pasoja të mëdha ndërkombëtare. Diktatori i Turqisë, Rexhep Taip Erdogan, i gjithë shkollimi aktual i të cilit ishte vetëm në shkollat ??islamike, edhe pse ai vetë gënjen dhe pretendon sikur është diplomuar në një universitet jo-islamik, është duke e shndërruar sërish Turqinë në një diktaturë islamike, në një shtet të drejtuar nga Sheriati. Republika laike turke që u themelua në vitin 1923 nga Kemal Ataturku, i frymëzuar nga Iluminizmi, tani ka marrë fund. Zërat e shumtë se Erdogan ka synuar që në fillim të jetë sundimtari i një Perandorie të re Islame Osmane, konfirmohen tashmë nga ky akt që fyen rëndë të krishterët ortodoksë, dhe madje edhe për të krishterët katolikë, pasi Justiniani është njohur në ndonjë rast edhe si ?romaku i fundit? nga historiografia e shekullit XX-të?.

Dhe akti i fundit nuk është i izoluar, por diçka për të cilën Erdogani po punonte prej kohësh. Pushtimi i një pjese të Sirisë së sunduar nga shekullaristët, dhe dërgimi i trupave për të ndihmuar pushtimin e Libisë ish-shekullariste, janë në përputhje me synimin e Erdoganit për të restauruar Perandorinë e dikurshme Osmane.

Çështja tani është nëse ky vend do të vijojë apo jo të jetë pjesë e NATO-s. Qeveria e Shteteve të Bashkuara ka parapëlqyer ish-partnerin politik të Erdoganit, Fetullah Gylenin, që bashkëpunon me SHBA dhe shërbimin e saj sekret CIA-n.

Gylen mbështet me pasion nga aristokracia e Amerikës. Establishmenti amerikan ka preferuar që Gylen të imponojë këtë shndërrim të Turqisë në një satelit islamik të SHBA, ndërsa Erdogan këmbëngul për një Turqi të pavarur nacionaliste.

Erdogan si drejtues partie, është i interesuar para së gjithash të ruajë fuqinë e partisë së tij, duke vepruar në një mënyrë populiste, dhe duke u përpjekur të rrisë mirëqenien e përgjithshme në vend. Ai insiston që Turqia të mos jetë thjesht një shtet vasal apo koloni brenda një perandorie të udhëhequr nga të huajt, por përkundrazi një kombi udhëheqës i një perandorie, që do të ri-ngrihet ndoshta duke u shtrirë nga Siria dhe Libi.

Çështja për Evropën, është nëse dëshiron të jetë sërish pjesëmarrëse e modeleve imperialiste apo të nisë të udhëheqë një lëvizje të re globale anti-imperialiste dhe demokratike, duke synuar zëvendësimin e OKB-së aktuale me një organizatë tjetër më efikase.

Ky vendim do të merret nga kombet e veçanta të Evropës. Vetëm ato e ruajnë kolektivisht këtë fuqi. Dhe do të jenë në gjendje që ta ushtrojnë atë, vetëm nëse do t?i japin fund aleancave të tyre jashtë Evropës, duke ecur përpara jo më të lidhur nga aleancat e jashtme, por përkundrazi duke u shndërruar në një federatë evropiane shtetesh të lira dhe të pavarura.

Nëse Evropa dështon në këtë mision, me sjelljet aktuale bota në mënyrë të pashmangshme do të ecë drejt Luftës së Tretë Botërore. Nevojitet një rend i ri ndërkombëtar, të cilën mund të udhëheqë vetëm Evropa. Dhe që ta bëjë këtë, Evropa duhet së pari të përcaktojë vetveten.

A është Turqia pjesë e Evropës?

Po Rusia? Cila është Evropa? Nëse evropianët nuk do të jenë në gjendje të bien dakord për këtë, atëherë bota do të vazhdojë të ecë drejt Luftës së Tretë Botërore, sepse bota nuk do të ketë asnjë qendër pushtetesh, dhe do të vazhdojë të ketë vetëm perandori pretenduese. Evropa është çelësi i zgjidhjes së kësaj dileme./ Përshtatur nga CNA.al