Shqipëria 1912-2023: Kalvari i mundimshëm i rikthimit në Europë dhe Perëndim

2 Shtator 2023, 13:02, Opinione Ardi Stefa

Shqipëria 1912-2023: Kalvari i mundimshëm i rikthimit në

Ardi Stefa

Dante Aligieri ka thënë: "Prejardhja nuk e bën fisnik individin; është individi ai që fisnikëron prejardhjen..."

Na pëlqen të mburremi...
Na pëlqen të qahemi...
Na pëlqen të vetëkamxhikohemi...
Na pëlqen të masturbohemi me "prejardhjen" tonë hyjnore!...
Na pëlqen t'ua hedhim gjithmonë fajin të tjerëve...
Për fatin tonë, për dështimet tona...
Shqipëria - vendi heroiko- absurd.

Shqiptarët...
Shqiptarët tashmë janë të lirë...
I lirë do të thotë të bësh ç' të duash.
Po, ndërsa kjo është e vështirë me të tjerët, me veten tënde mund të kryhet. Burimi i prapësive që s'po na ndahen, përpara se të jetë turku, greku e serbi, janë shqiptarët.

Dhe shqiptarët, të lirë siç janë, gjëja e parë që bëjnë, është të bëjnë çfarë të duan me Shqipërinë.

Dhe zakonisht nuk bëjnë më të mirën.
E kundërta.

Shqipëria për ta i kishte fajet për gjithçka. I mban të lidhur me peshën e saj.
Shqipëria është jo vetëm dhimbje.
Para së gjithash është barrë e rëndë.
Ndaj, tani që s'i pengon askush, le ta flakin pengesën. Të çlirohen prej saj. Të prishin paktin me të. Ta prishin ata vetë. T'i vënë zjarrin. Kështu që, të mbetur pa shtëpi, të shpresojnë se do t'u japin një tjetër Atdhe.
Atdheun që do t'u vinte atyre për shtat.

Sot...
Sa më fort që sheshet, foltoret e mediat gjëmojnë nga brohoritjet dhe ngazëllimi për liderat historik politikë, Europën, SHBA e Reformën në Drejtësi, SPAK-un, aq më këmbëngulëse bën vend ndjesia kundër saj.

Shumë njerëz në Shqipëri, për arsye të ndryshme, u tremben të sipërpërmendurave. Disa i frikësohen dënimit të krimeve që Europa Demokratike do t'ua kërkojë. Të tjerë parimeve të saj që nuk të lënë të bësh ç'të duash me shtetin, me ligjet, me qytetarët e pronat. Mafiozët kanë arsyet që dihen, e kështu me radhë, ndërkohë që matanë kufirit, Serbia ka shpresë për revansh. Dhe revanshi më i mirë për të është kthimi i kohës së lumtur, kur shqiptarët kishin qenë aq larg kontinentit mëmë e Perëndimit...

Dhe shqiptarët vërtiten mes Skillës dhe Karibdës, ose me gjuhën e sotme gëlltiten nga Trekëndëshi i Bermudës, të paaftë të ndryshojnë, të paaftë të parashikojnë, në pamundësi të veprojnë dhe reagojnë...

E mjera Shqipëria ime...
Dua t'i urrej. Por më vjen ndër mend shprehja e Kofucit që kur urren dikë kjo do të thotë se je mundur prej tij...

E mjera Shqipëria ime...

Kush të do dhe, sidomos kush nuk të do? Kush të vret natën e të qan ditën? Kush të deshte, kur s'të deshnin? Kush të vishte kur të zhvishnin? Të qante kur të qeshnin?