E fundit!

22:46 TODAY

After the match, protesters move to the DP headquarters: Opposition sold out

After the match, the protesters moved in front of the DP h...

'Saboteur' with creative permission

2025-06-07 16:12:00, Satire Boris Miska

Kosta Çota, who was known as a problematic person in college, often argued with professors during free debates about literature, used to dodge the actions with a shovel, and during military training he had twice lost his wooden carbine, forgotten somewhere in the trenches because he fell asleep while reading.

This behavior was his, he had it in him, so gradually they began to accept him for who he was, pleasant in conversation, able to tell and make up stories with which he entertained not only his roommates, but also his professors who begged him at the tables with glasses and tallow.

He discovered his literary talent in eighth grade, writing verses and essays with a mental load inside, often embarrassing his literature teachers as they were frightened by the glimmers of age-old views.

-You are a devil, but you are smart, they said!

He traveled to the coast on the Patos-Saranda bus, carrying only a bag with a typewriter, which weighed more than his suitcase of clothes.

Being weak and physically fragile, on the way to the hotel he would rest often and change sides due to rapid fatigue. The journey to Butrint took a long time, even though it was very close, it was downhill and his knees could barely control it.

He stopped in front of the reception, put down his luggage, and tried for a few moments to catch his breath; his pulse had reached alarming levels from the stairs he had climbed with great difficulty.

The fatigue was also noticeable to the old man who was sitting behind the counter and was waiting for the guest's face to return to normal.

-Good morning, the writer finally spoke.

-I want a single room, with a balcony and a sea view, I'm creative, I'll stay for a long time.

"We don't have single rooms," the older man snapped back, looking at him in that way.

scattered.

He had seen and known many literary and artistic personalities, they came there every summer with their wives and children, they dressed well, in suits, serious people who were imposing, especially with their appearance.

While the newcomer was wearing a pair of pants that had been ironed a few years ago, a shirt that had been taken out and unbuttoned because he had run out of breath while walking.

"What a writer you are," the pensioner muttered!

The harsh response from the man behind the counter irritated Kosta, but he tried to soften it up.

-The receptionist friend spoke to him again, trying to instill a little authority in him, hoping that he would reconsider the final decision.

-I need a single room, I write at night and I don't want anyone to bother me, I hope you understand!

-How can I explain it!

-I'm on creative leave, but if I don't submit the book by the end of the month, the people in charge won't pay me.

"I said we don't have double rooms, you're babbling to me," the receptionist replied nervously.

-Then we are a hotel, we give the rooms to sleep in, it's not a library or a writers' club here for you to scribble at night, you'd be wasting our electricity.

He turned to the board where the door keys hung on the nail, took one with the number 101 and threw it on the counter.

He pulled out the hat from underneath that looked like the ones in the inventory, put the half-pints on his nose, and said:

-The notice, make the payment for at least the first night, stay there if you like, otherwise there are other cheaper hotels with four beds inside and a dump at the end of the corridor.

Kosta Çota was momentarily frightened, the stubborn man had suggested it, so without saying a word he left his passport, paid for that night, and headed for the elevator, feeling as confused as the pensioner's rudeness and the weight of his luggage.

In his suitcase, he had packed, among the clothes his wife had arranged for him, blank sheets of paper and carbon paper, some novels by his colleagues that he planned to read in his free time.

The room had a mountain view, and the noise of cars and service personnel coming from below was constant, almost all day long. There was no balcony, just a sink with two small, cheap soaps, fifteen lekshe, and face towels at the end of the freshly made beds.

He chose the side of the wall and temporarily arranged his belongings without thinking anything about the work he had to begin.

He glanced at the other bed several times and raised his head, praying to God not to let anyone else in, at least tonight. He had never believed in God and he surprised himself with the gesture he had just made.

During the trip, he had thought about how he would organize his day in that small coastal town; he had almost the entire book he would have to write down in his head.

He would lazily stroll alongside the periodic waves of the sea, on the newly built and dimly lit promenade. As night approached, when all living things on the planet were falling asleep, the opposite would happen to Kosta, his eyes would open wide, the only solution was to write down everything he had accumulated during the day.

He had never had a friendly relationship with the necessary ritual of physical comfort, he slept very little, after fatigue from long work on the typewriter he would collapse on the sofa next to him.

and he would dance until lunch. His wife didn't bother him, nor did she look for him in the marital bed, she would approach him on tiptoe, covering him with the veil she had brought as a dowry.

He sat on a bench and looked out over the Greek island of Corfu. The dark space and the crashing waves frightened him. He came from a mountain village in the south of the country. There was no river there, only a stream, and he had never been used to water.

Filloi të mbërdhinte, pa orën dhe mendoi se ndoshta e gjente në gjumë partnerin që me siguri ia kishin sjellë në dhomën me dy krevate. Do ishte dikush, kuptohet mashkull, një rastësi, askushi, pa emër, i shëndosh apo i dobët, mund të gërrhiste gjithë natën, kjo po e tmerronte pasi s’kishte ku ta kalonte kohën deri në mëngjesin e ditës tjetër.

Ky mendim e torturonte!

Kaloi tek recepsioni dhe kërkoi çelesin me numër 101. Gruaja që kishte turnin e natës i tha që e ka marrë ai shoku jot, e ke lart në dhomë. Zoti nuk ia kishte miratuar kërkesën, duket ngaqë ia njihte mirë sinqeritetin e lutjes.

Nuk e pyeti se kush ishte, i erdhi zor, pasi ajo ia beri shok atë që do ta shikonte për herë të parë sipër në dhomën pa ballkon e me kurriz nga deti.

Nuk trokiti, uli dorezën i bindur se tjetri nuk e kishte mbyllur derën me kyç.

-Si u ngryse, e përshëndeti personin që ishte futur në tesha, dritën ende nuk e kishte fikur, epriste të vinte pastaj të kthehej në krahun tjetër.

I hodhi një sy vjedhurazi, ishte i gjatë, këmbët i dilnin përtej fundit të krevatit, i hollë dhe i zeshkët në fytyrë. Prej kohësh i shikonte njerëzit si personazhe, kërkonte karakterin në çdofytyrë, difektet, të veçantën, i vizatonte në mendje dhe i përdorte diku në ndonjë tregim, skicë anovelë.

Nuk kishte alternative tjetër, duhej të zhvishej!Ai edhe në shtëpi kur hiqte pantallonat s’i pëlqente asnjëherë që gruaja t’ia shikonte këmbët eholla leshatore me pulpa të shkurtëra.

Fiku çelesin e dritës hoqi këpucët dhe zbërtheu rripin e pantallonave. Kur u afrua pranë derës të linte këpucët ndjeu erën e çorapeve të burrit me këmbë jashtë kravatit, aroma që nuk i kishte nuhatur që nga koha që jetonte në konviktin e qytetit studenti.

Pasi ndali së vërtituri poshtë çarçafëve, në dhomë u bë aq qetësi sa u fut më thellë në panikun e mosfjetjes, ora s’kishte shkuar njëmbëdhjetë dhe atij do i duhej të torturohej me sytë në tavan deri në agim.

I provoi të gjitha pozicionet në shtrat, iu sosën të tëra mendimet të cilat periodikisht ia ndërpriste serenata e fishkëllimave të burrit të gjatë që për inat e kishte zënë gjumi menjëherë sapo ai i kishte thënë ‘natën e mirë’.

E kaloi disa herë novelën e pashkruar në mendje. Po e nervozonte pamundësia e ngritjes, çeljes së dritën, hapjes së makinës së shkrimit, mbërthimit të letrave dhe fillimit të librit që mezi e priste të shpërthente nëpërmjet gishtave mbi tastjer.

Qëndrimi disa kohë në stolin përballë Korfuzit e kishte trazuar me gjithëfarë mendimesh. E pati trilluar hapsira e errët, komunikimi, tentativat për ta kaluar me not, vija e kufirit mbi pasqyrën ujore.

E mendonte atë bordur imagjinare ndarëse herë si ngjyrë, herë si litar, por nuk e fiksoi dot ngaqë ujrat ia trazonin kontrastet, vijëzimi i shkarravitej nga dallgët e pabindura.

Nuk kishte shkruar asnjëherë roman me tematikë bandash, as s’i kishte shkuar kurrë ndërmend. Bëri mënjanë novelën që e kishte mbarsuar nga rrethi ku jetonte. Në hotel Butrinti ndodhej si në maternitet pikërisht për ta lindur atë krijesë me shpresën se do shkruante veprën më të bukur të tij.

Në atë pak hapsirë të mendimit që i lejonte foshnja në muajin e nëntë u përpoq të sajonte diçka me histori diversantësh, më shumë për ta shtyrë natën se sa të kotej për ta materializuar nesër në letër.

Subjekti i sapo lindur i shfaqej Kostës herë si tregim herë si komedi. Më shumë anonte nga kjo e fundit, kishte dramë brenda përzier me groteskun sepse këtyre temave u pati kaluar koha me kohë.

Në sherr me veten për ta treguar apo skenuar fabulën, pa pritur iu skuth edhe halli që i duhej ta zgjidhte deri nesër; dhoma teke me pamje nga deti. Ndryshe s’i mbetej tjetër veçse të ngrinte teshat së bashku me novelën e palindur e të kthehej nga kishte ardhur me autobusin e linjës Sarandë-Patos.

Para disa vitesh gazeta ‘Drita’ e Lidhjes e kishte çuar me shërbim në një zonë kufitare për të sajuar një reportazh. Katundi ndodhej shumë pranë vijës ndarëse shtetërore dhe një pjesë të rrugës i ishte dashur ta përshkonte në këmbë, jo një por plot tre orë të mundimshme.

Më shumë e torturonte mendimi si do kthehej se sa shkrimi që i duhej t’ia dorëzonte të nesërmen korrespondentit të rrethit. Të parën e zgjidhi shpejt, mjaftoi darka në një shtëpi lufte ku e kishte rekomanduar kryetari i këshillit, rakia e dollia që u ngrit për mikun, informacionet që mori e historitë me beteja që i treguan. Ndërsa të dytën, kthimin në qytet e sajoi vetë.

Të nesërmen doli në krye të fshatit, hodhi çantën në sup dhe fëmijët e parë që hasi në kullota me bagëtitë e kooperativës i pyeti për postën kufitare.

-Tregojani xhaxhit, sa mban posta e kufirit që këtu, u ishte drejtuar pionerëve gjithë edukatë!

Për barinjtë e vegjël i panjohur ngjalli menjëherë dyshime.

Pse po kërkonte ta dinte ai sa larg ishte kufiri!

I dhanë informacion të gabuar, duke e keqorientuar nga krahu i kundërt, e përshëndetën dhe zhdukën me tufën e deleve për nga ana tjetër e kodrinës.

Kosta e nuhati se pyetja e pati bërë efektin e vet, ndaj u dystua ta priste reagimin. Nuk kaluan shumë kohë dhe u dëgjua e lehura e pastorit të ndjekur nga një patrullë me tre ushtarë dhe një oficer. Të gjithë të armatosur dhe plot tensinon për ta kapur të panjohurin që sipas pionerëve kishte dashur të arratisej.

-Mos lëviz, dëgjoi shpimin e një thirrje, ngjante me krismat e karabinës kur ata bënin qitje në mbyllje të zborit.

-Duart lart, erdhi krisma e dytë!

Bashkëpunëtori i gazetës ngriti duart lart dhe nuk lëvizi fare nga vendi i dhjerë nga frika se mos loja që po bënte nga një kthim me makinë do i kushtonte kokën. Megjithatë nuk foli, i kaloi dy krahet pas siç e urdhëruan dhe i shoqëruar nga skuadra që sapo kishte korrur suksesin e parandalimit të një ngjarje u nisën për nga godina e postës kufitare që për fat gjendej fare pranë.

Gazi 69-tësh frenoi para degës së punëve të brendshme, ndodhej ngjitur zyrës lokale të gazetës që e kishte ngarkuar me misionin e shkrimit të një reportazhi për atë fshat kufitar, sa punëtorë aq edhe pushkëdashës.

Rrethi ishte njoftuar për personin që sapo kishin zbuluar, në dhomën e izolimit po e prisnin tre persona; kryetari i degës, operativi i zonës dhe një hetues që kishte turnin e gatishmërisë.

Të tre burrat e njihnin Kostën, ishte figurë në atë qytet, shkrimtarë i njohur, sapo e kishin dekoruar me çmimin e dytë të Republikës për novelën që botoi pak para jubileut të 35-të të çlirimit. Me ato para që shoqëronin vlerësimin moral bleu makinën e shkrimit të markës ‘Oliveti’ portabël, jo shumë te rëndë që e pati shpëtuar nga andrallat e shtypjes.

U befasuan kur në derën e dhomës së pakndriçuar u shfaq shkrimtari i shkurtër që ngjante më i vogël nga duart e mbledhura pas të kapura me një palë pranga që ia kishin skuqur kyçet.

-Po ky!!

-Ç’ke dashur andej Kosta, e pyeti i pari Adriatiku kryetari i degës!

-Isha për një reportazh, patrulla pa më pyetur fare, më zuri në befasi, m’i hodhën prangat e më

‘postuan’ në degë.

-Po kthesha në këmbë, duket ngjaja si diversant, dyshuan se do arratisem.

-Edhe këta detyrën bënë, nuk kanë faj, po nuk besuat merre redaksinë në telefon dhe verifikoje.

Fliste e zbardhte dhëmbët, pasi udhëtimi edhe pse me hekuara në duar kishte qenë komod, shtrënguar në mes të dy kufitarëve me automatik. Kryetari qeshi me të madhe dhe e gajasura zgjati aq shumë sa dy ushtarët që ende po rrinin me kallashnikovët në gjoks pas birucës menduan se shefi iku nga mendja.

Luajti kokën në qorti me gishtin që ia tundi para fytyrës duke i thënë.

-Hë ti ti, nuk zë mend asnjëherë!

Burri i zgjuar ia kishte kuptuar hilenë nopranit, nuk ishte hera e parë që ngatërronte dynjanë me sajesa nga më të çuditshmet.

Dolën të katërt për një kafe aty përballë degës së brendshme, pas pak erdhi dhe shefi i zyrës lokate të gazetës Drita i cili i çliruar se reportazhi arriti më shpejtë seç e pati planifikuar i pagoi me ngazëllim kafetë dhe rakitë e tavolinës.

Atëhere ia pati hedhur paq, ndërsa këtë natë po rrinte me krahët pas koke me sytë e çakrryer mbi lampën e fikur dhe mori sërish kurajo.

-Pse mos luaj edhe këtë radhë, pyeti veten Kosta i dergjur pa gjum në shtrat!

Veshët i guduliseshin herë pas here nga avazi i gjumit të thellë që po shijonte i panjohuri shtriqur në krahun tjetër të dhomës.

Ju fut punës.

Degën e brendshme e kishte afër, ‘pioneri’ gërrhiste në vigjilencë, shtrirë me këmbët jashtë krevatit.

Me kujdes hapi çantën dhe nxorri ‘Olivetin’, u kthye në majë të gishtave në krevat, e vendosi makinën e shkrimit mbi jastëk, u mbulua me çarçaf dhe filloi të aktrojë radistin e bandës.

Fillimisht për t’ia ngacmuar përgjimin të panjohurit godiste me forcë mbi tastjere të cilat ngaqë nuk kishin letrën e amortizimit jepnin tingull tjetër më të ftohtë.

E bëri disa herë derisa ndjeu lëvizje nga shtrati pranë.

Ndaloi pak, priti qetësinë dhe filloi furishëm ‘transmetimin’ me kodin mors.

-Pi pi, piii pi piiii, pi piii p pip piiiiii!

Ja mori dorën, e imitonte aq bukur radiotransmetuesen saqë filloi ta besonte edhe vetë që përtej në Korfuz diku filluan ta përgjojnë.

Herë pas here ndalte, nxirrte kokën nga jastiku dhe bënte sikur verifikonte përgjuesin i cili nuk po gërrhiste më që pas fillimit të tingujve të parë të nxjerra prej zërit të shkrimtarit nopran.

Kthehej sërisht dhe fillonte nga e para por me temp më të shpejtë.

-Pii p, piii pi , piii pi piii pip....pi..

Transmetoi gjatë, derisa u dëgjua një këndez që interpretoi si me porosi në orën fiks kur atij i duhej ta ndërpriste ndërlidhjen me ‘rezidenturën’ përtej kufirit ujorë.

Hodhi sytë nga burri që lozte misionin e vet dhe u ngrit me kujdes duke e fshehur ndër vete ‘radion’ për të mos ia diktuar shoku i hotelit, i asaj dhome dyshe që ia dhanë me kurriz nga deti.

U kthye sërish në shtrat dhe kaloi tek roli tjetër të cilin në mungesë të aktorëve i duhet ta interpretonte po vetë; gjumashin!

‘Fjeti’ derisa dëgjoi të lëvizte nga shtrati burri i gjatë dhe i hollë. Ai shkoi tek çezma dhe me ngut lau sytë.

-Mirëmëngjes, e përshëndeti.

-Si fjete, se unë në atë krah që rash në atë u ngrita, e gënjeu përgjuesin e torturuar me frymë të ndalur për mëse dy orë deri në nisje të këndimit prej shpendit mashkull.

-Top, u përgjigj tjetri me të njejtën monedhë dhe po fuste peshqirin në vrimat e veshëve të cilat duket sapo i kishte freskuar me ujë e sapun ngaqë ishin nxehur shumë gjatë natës.

-Shyqyr, pohoi me kokë shkrimtari dhe u kthye në krahun tjetër, në pritje që i sapozgjuari të vishej e të dilte nga dhoma.

Ndjeu ngutjen e veprimit të duarve, mbërthimin e rripit të pantallonave, zinxhirin e çantës së dorës dhe këpucët që u futën me zor në ato këmbë të mëdha që i kishte mbajtur gjithë kohën jashtë kufijve të shtratit të shkurtër.

-Po lëviz, duhet të kap autobuzin e Gjirokastrës, mashtroi burri.

-Pushime të mbara dhe doli me nxitim nga dera!

Kosta nuk mbante mend t’i kishte thënë se ishte me lejen e zakonshme, as s’e kishte pyetur fare. Për çfarë pushimesh e hodhi fjalën kodoshi! Ndjeu emocione frike njëlloj si atëhere kur dëgjoi të lehurën e parë të pastorit dhe trokthin e çizmeve të kufitarëve.

U ngrit dhe kronometroi veprimet që të ishin të njëkohëshme me atë të sapolarguarit. Me mendje llogariti zbritjen poshtë, njoftimin tek recepsionisti kapter në pension, vrapimin tek dega e brendshme, nxitimin e oficerëve për ta verifikuar në regjistrat e hotelit, pritjen e arresimit.

Mbylli 101-shin me çelës dhe me bagazhet në dy duart zbriti me ashensor për në hollin e katit të parë ku ndodhej recepsioni.

Llogaria ishte bërë me sekonda, ai u la, u rrojt, u vesh, sistemoi plaçkat dhe po zbriste. Në këmbë tek banaku qëndronin dy djem të rinj veshur me kostum edhe pse ishte qershor, së bashku me shikimet e tensionuara të ushtarakut në pension ndiqnin me qetësi afrimin e shkrimtarit nopran i cili bëri sikur s’e dinte që ata po e prisnin.

"Good morning," he greeted the old man he had kicked with his front feet yesterday. He found pleasure in his portrait because he had smelled something since yesterday.

According to him, the 'writer' was an alibi to camouflage espionage.

"You are Kosta Çota," he said, approaching one of the boys in suits.

-Yes, the writer replied calmly, that's me.

-I'm the area operative, you'll come with us for a checkup, leave your luggage here, this friend will guard it.

The one who spoke moved first and stayed a step to his side as they left the main door of the Butrinti Hotel and headed uphill, a street above was the inner branch of the district. He noticed that the other boy was following them, on both arms he was carrying Kosta's luggage, there was no way they could be left in the lobby, it was the 'radio transmitter', proof of the information they had just received from an alert citizen.

The three of them went up to the second floor to the mayor's office. Adriatiku had only been transferred to the coastal city for a few months, and had not even brought his family with him, so he slept on the job.

"Come in," he said as soon as he heard a knock on the door upholstered in thick damask.

The handle was lowered and behind the new operative he recognized Kosta, his favorite writer, friend.

problematic with which they used to spend hours discussing new publications.

-You again, he said in surprise!

-What have you come up with this time, Kosta, tell us!

The young officers were surprised, as was Kosta himself, to find his friend in the office. There he learned that he had been appointed to this city of salt water. The writer told the story to the receptionist and his roommate as he had come to expect, but with added notes of humor, so he was forced to invent one of those next head games that they already accepted because they knew his character.

-Well done, Tiku laughed out loud, he has no idea what writing books means!

He ordered the boys to take his luggage back to the hotel, asked me to give him the room he wanted, and the two of them went out with Kosta for morning coffee.

When he returned to the hotel, he passed by the counter without taking his eyes off the receptionist.

-Comrade writer, he hurried to speak, we have arranged for you in the best room with the conditions that

you asked.

-Yesterday he tried to justify himself, we had no chance, we almost embarrassed ourselves with you.

-We are here for everything and we also have orders from our friends in the area.

The captain on release was shameless and ordered to be part of the honor, forgetting that with yesterday's behavior he had fixed a 'character' from the thin pen of Kosta, he would embroider it in the next novel. He took the key with number 99, winked at the servile person behind the counter and headed for the elevator. Upstairs in the single room with a view of Corfu and a bathroom inside, the novel was waiting for him, with whom he would spend a real honeymoon.