By Arian Galdini/ Conversation with my Atheist friend!

2023-04-20 11:32:00, Opinione Arian Galdini

Arian Galdini

I was having a nice conversation with a very good, very knowledgeable, atheist friend.

"There is no God, my friend," he tells me. "Man created God because of the fear of death.

We created a Creator not to kill each other.

Panic and fear of death could have made us self-destruct from the very beginning.

Therefore, even the learned compromised with their fear and the ignorance of many by deciding to Create a Creator, to make sense of the rules of the game.

We escaped.

Because the Creation of the Creator was the arbitrary cause for setting the rules of the game, henceforth we got used to them, and we can even give our lives for them without needing the Creator.

That's why even the French Enlightenment called us to return to reason.

Mankind had understood the importance of the rules of the game, so they could even take the Creator out of the game by keeping the rules."

Very interesting this way of thinking my friend.

It got me thinking.

He then proceeded to make fun of every religious holiday, of every religion.

"Holidays are rituals that serve to brainwash the crowd. Rituals in a community are like breathing to a person.

Without rituals, the community dies, religion also dies.

We created the Creator, and after him we also created the Legends around him.

And we believe and celebrate on incredible Legends, to make sure that God exists.

The more unbelievable the Legends, the more believable the existence of God becomes.

The Game of Paradoxes."

I thought long and hard about my friend's every word.

I thought deeply.

I say that Death and God have nothing to do with each other.

When we mortals are able to imagine the immortal and the infinite, then logically this implies that it exists.

What is certain is that it is completely impossible for the limited to imagine the unlimited, if it does not exist.

We would naturally ask, how can we imagine the Beauty and the Beast that we have never seen?

How can we with our imagination make extraordinary inventions and discoveries?

Well maybe there are...

Maybe all our fantasies exist.

In other dimensions.

Ne mundemi ti shohim vetëm nëpërmjet ëndrrave, delireve, marrëzive, skizofrenisë, dhuntive, talenteve, gjenialitetit, etj.

Edhe Zotin ne mundemi ta gjejmë vetëm nëse e kërkojmë nëpërmjet Besimit.

E Besimi nuk është siguri.

Asnjëherë nuk mundet të jetë siguri.

Besimi është shteg, udhë, kërkim.

Sigurinë e gjejmë vetëm nëse mbërrijmë në Destinacion.

Destinacioni ynë që na takon me Zotin kalon detyrimisht nga vdekja.

E vdekja është si mbyllja e syve.

Ndodh e quhet mbyllje sysh.

Por simbolikisht është mbyllje sysh për një udhëtim ndërdimensional.

Do të ishte më i frikshëm udhëtimi ndërdimensional me sy hapur, sesa vdekja.

Mjafton të kujtojmë Përbindëshat e Bukuritë që kanë parë mendjet e njeriut nëpër fantazi, delire e çmenduri, për të kuptuar sesi do të ishte një udhëtim ndërdimensional me sy hapur...

Vdekja është lehtësim, është dremitje për këtë shtegëtim ndërdimensional që na pret të gjithëve pashmangshmërisht.

Spartanët jetonin me vdekjen.

Trimëria e tyre duhet të ketë buruar nga vetëdijësimi natyral për lehtësimin që na sjell vdekja.

Ndaj edhe them se vdekja nuk ka pikë lidhje me Zotin.

Ajo vetëm sa na lehtëson përshkimin e kalimit tonë drejt Tij.

Ndaj edhe unë mendoj se bëjmë mirë që kemi fuqinë e feve dhe besimeve fetare ndër ne që na ushqejnë nevojën për Zotin në rastin më të mirë, e kujtesën rituale për Të, në rastin më tê keq.

Bëjmë shumë mirë.

Po ç'vlerë kanë dyshimet e arroganca jonë për ti dhënë vetes autoritetin për të përcaktuar 'ngjarjet e besimit' si të pavërteta???

Ushqejmë vetëautorizim për të zhbërë 'ngjarjet e besimit'....

Harrojmë se ne vetë jemi plot pavërtetësi brenda nesh.

A nuk kemi ne një Identitet të fshehur brenda nesh, e një krejt tjetër jashtë nesh?

A nuk e Projektojmë ne Identitetin tonë jashtë nesh, plot kujdes e rafinim???

Pse të tjerët jashtë nesh duhet të besojnë që ne jemi të vërtetë???

Me identitetin jashtë nesh, ne kemi krijuar dikë tjetër që bashkëjeton me ne e që na bën të besueshëm për të tjerët...

Atëherë pse një ngjarje e besimit duhet dyshuar për vërtetësinë apo natyrën e saj hyjnore, thjesht dhe vetëm se ne nuk e kemi parë të ndodhë???

Po a nuk jemi ne ata që besojmë tek 'ngjarjet moderne' të cilat i shohim të ndodhin çdo ditë???

Po, ne jemi.

Ne besojmë tek Christiano Ronaldo dhe Lionel Messi, sepse i shohim.

Por harrojmë se ata, që të jenë aq magjepsës për sytë tanë, kanë ekipe të tëra që i krijojnë.

Pra ata nuk janë.

Janë të tjerë që i krijojnë.

Ne besojmë tek Madona, Al Pacino, De Niro...

I shohim, u vlerësojmë talentet.

I adhurojmë, i besojmë.

Harrojmë se për ta është një industri e tërë që punon.

Besojmë tek Sali Berisha, Edi Rama, Lulzim Basha, etj, etj...

Dhe harrojmë se ajo çka ata janë në të vërtetë është krejt ndryshe nga ajo që ne njohim.

Pra ne besojmë tek e pavërteta që të tjerë kanë krijuar për ne.

Atëherë, pse kaq dyshues tek ngjarjet e besimit???

Pse tek ngjarjet e besimit, ne e ngremë dyshimin sa një mal për të zbuluar se kush na e ka krijuar këtë të pavërtetë, ndërkohë që çdo ditë besojmë lumenj me të pavërteta???

Mos ndoshta ngjarjet e besimit janë pasqyra e ndërgjegjes ku ne shohim veten???

Them se po.

Them se tek ngjarjet e besimit neve rrezikojmë të grishtim ndërgjegjet tona, ndaj edhe i dyshojmë ose anashkalojmë.

Our harmony of hypocrisy leads us to endless daily absurdities as we try to find incomprehensibility and falsehood in divine events.

We are sad in the paradoxes we live in.

This is why I love these religious beliefs.

I love them because they prick my conscience.

I have no fear of facing my conscience.

So, I repeat:

God is our Creator.

Arian Galdini