The high price of oil / How should the West deal with the autocratic countries of OPEC?

2023-09-26 18:07:00, Blog CNA

The high price of oil / How should the West deal with the autocratic countries

Beyond environmental issues, one of the most compelling arguments for reducing Western countries' dependence on fossil fuels is the tremendous power our current agreements give authoritarian and aggressive regimes.

How many times have the noble sentiments of British and allied politicians on human rights and international order been suppressed by the need to soften relations with Saudi Arabia? How much money from the West has been poured indirectly, and despite sanctions, into Vladimir Putin's war machine?

On the other hand, these governments do not have such a large gap between their economic and geopolitical positions. Since the formation of the Organization of the Petroleum Exporting Countries (OPEC) in 1960, countries like Saudi Arabia and Iran - but also Russia as part of OPEC+ - have been able to have a greater influence on the world stage.

Today, there is little doubt that this influence is being used against us. Despite the war in Ukraine

and the global inflationary pressures it has caused, OPEC governments have consistently coordinated among themselves to cut production and raise oil prices.

This has kept the price of oil at a level where Russian exports remain profitable enough to finance Russian military operations in Ukraine, and has added pressure on the cost of living of Western voters, who the Kremlin hopes a

days will weaken their governments' commitment to Kiev.

However, by allowing this group to wield so much power, the West has escaped notice of a deception. Ultimately, when you look at total oil production, including crude oil, all other oil by-products, and biofuels, the world's largest producer is actually the United States.

In 2022, the US was pumping over 20 million barrels per day, compared to just 12 million from Saudi Arabia and 11 million from Russia. And who was the fourth largest producer in the world? Canada at 5.7 million barrels per day. So why have Riyadh and Moscow been able to use their natural resources so much more effectively than Washington and Ottawa?

Përgjigja gjendet tek një fjalë:koordinimi. Ndaj ka ardhur koha që vendet perëndimore të kundërpërgjigjen. Është koha për krijimin e NOPEC. Nëse Amerika dhe Kanadaja do të punonin së bashku për të rritur prodhimin e tyre me disa milionë fuçi në ditë, kjo do të dëmtonte synimet dashakeqe të aksit autoritar të mbështetur nga OPEC.

Çmimet do të binin për konsumatorët, do të kishte më shumë mundësi për arritjen e marrëveshjeve me vendet më në nevojë për karburant, dhe ekonomia e luftës ruse do të vihej nën një presion të ri ndoshta të patolerueshëm. Por vetëm një veprim i tillë s’do të mjaftonte.

Sepse në dallim nga autokracitë si Arabia Saudite, industritë amerikane dhe kanadeze janë në pronësi private. Ato nuk mund të rrisin apo reduktojnë drastikisht prodhimin brenda natës me urdhër të qeverisë. Po ashtu, sistemet tona demokratike paraqesin pengesa të tjera për çdo rritje të madhe të prodhimit.

Eksplorimi dhe zhvillimi i puseve të reja, kanë nevojë për një miratim demokratik dhe ato përballen përherë me kundërshtimin e ashpër nga ambjentalistët. Edhe infrastruktura jetike,

si rafineritë dhe terminalet për eksport, mund të vonohen apo edhe të bllokohen nga opozita. Fakti që deri më tani Kanadaja ka dështuar të arrijë objektivat për rritjen e prodhimit, diçka që e premtoi pas pushtimit rus të Ukrainës, tregon se sa e vështirë do të jetë të konkurrosh me vendet ku sundon shteti ligjor.

Pastaj nuk duhet shpërfillur as fakti që fuqia e OPEC-ut nuk buron vetëm nga Arabia Saudite dhe Rusia (kjo e fundit nuk është formalisht anëtare), por nga ofrimi i udhëheqjes dhe koordinimit për një grup shumë më të madh eksportuesish, nga anëtarët e OPEC-ut, si p.sh. Irani dhe aleatëve si Brazili.

Si fillim, vendet e tjera perëndimore me rezerva të konsiderueshme nafte dhe gazi natyror, duhet të jenë pjesë e çdo aleance NOPEC. Kandidatët më të dukshëm janë Norvegjia dhe Mbretëria e Bashkuar, që të dyja anëtare të NATO-s dhe me interesa të drejtpërdrejta, si

në rritjen e eksporteve të tyre ashtu edhe në mbrojtjen e sigurisë evropiane dhe globale.

Po ashtu duhet të shfrytëzojnë përçarjet ekzistuese në gjirin e OPEC. Siç kam e theksuar më parë , OPEC+ prej 24 anëtarësh është një grup i përçarë, shpesh i dobët, me disa anëtarë aktualë ose të mëparshëm, të cilët mund të maten me një aleancë perëndimore të ringjallur. Për shembull Katari dhe Omani, aleatët më të ngushtë të Britanisë në Gjirin Persik, kanë përfunduar në kampe kundërshtare në OPEC. Katari u largua nga OPEC në vitin 2019 pas bllokadës së udhëhequr nga Arabia Saudite ndaj vendit të tyre. Që atëherë, ky vend ka nënshkruar marrëveshje me disa fuqi perëndimore, përfshirë Gjermaninë dhe Britaninë e Madhe, për t’i furnizuar me gaz natyror të lëngshëm (LNG), teksa ato po heqin dorë nga gazi rus.

Edhe Omani, që ka mbetur ende anëtar i OPEC+, mund të bindet të ndjekë shembullin e Katarit. Britania ka lidhje të gjata historike në fushën e sigurisë dhe shërbimeve sekrete

me Familjen e saj Mbretërore, të cilat Londra nuk duhet të hezitojë t’i shfrytëzojë.

Pastaj është Kuvajti, një nga vetëm dy vendet e vetmet të Gjirit që qëndron plotësisht në krah të Ukrainës, kjo duke pasur parasysh historinë e tij të pushtimit nga një fqinj militarist si Iraku, dhe rolin jetik që NATO luajti në ruajtjen e pavarësisë së saj.

Vendet perëndimore kanë një numër të madh avantazhesh, morale dhe materiale ndaj autokracive të botës. Por deri më sot, ne i kemi lejuar ata të ngushtojnë hendekun ndaj nesh, dhe të minojnë interesat dhe vlerat tona në proces. Ne i kemi mjetet për t’iu kundërvënë.

Now we just need the will. By Damien Phillips “The Spectator”/ Adapted from CNA