Për “dylberët” e opozitës

27 Korrik 2026, 15:02, Opinione Gëzim Seferi

Si fillim, dua t’ju them se ky shkrim nuk u drejtohet patronazhistëve dhe as lulushave.

U drejtohet “dylberave” të opozitës.

Skutheve të saj që flasin lart e poshtë mejhaneve e kafeneve, duke peshuar kontributet e të tjerëve.

Pra, u drejtohet atyre “dylberave” e skutheve që kërkojnë të përcaktojnë kush meriton të jetë në drejtimin e Partisë Demokratike dhe kush jo, ndonëse në ditët kur qëndrimi kushtonte, shumë prej tyre heshtën, bënë llogari ose pritën.

Prandaj para se të flasin për pozicione, duhet të flasin për contribute.

Sepse:

Një parti që nuk di t’i njohë ata që rrezikuan për të në ditët më të vështira nuk ndërton meritokraci.

Kur më 9 shtator 2021 Lulzim Basha shpalli përjashtimin e Sali Berishës nga grupi parlamentar i Partisë Demokratike, shumica heshtën.

Duket se e keni harruar këtë fakt, por jua rifreskoj unë kujtesën.

Po, heshtën.

Por Flamur Noka reagoi në çast, vetëm pak sekonda më pas.

Nuk pati kohë as për konsultim me Berishën, as për koordinim dhe as për të parë nga do të anonte shumica.

Madje, as në atë moment, nuk dinte ende as cili do të ishte reagimi i vetë Sali Berishës.

Pra, nuk po ndiqte askënd.

Nuk po përsëriste qëndrimin e dikujt tjetër dhe nuk po pozicionohej pasi kishte parë se nga do të shkonte loja.

Ishte një reagim i menjëhershëm, i vetëdijshëm dhe krejtësisht i tij.

Jo një shpërthim i pamenduar, por qëndrimi i prerë i një njeriu që e kuptoi menjëherë peshën e asaj që po ndodhte dhe zgjodhi të mos heshtte.

Ishte qëndrimi i një burri që nuk kishte nevojë të dinte as reagimin e Berishës, as pozicionimin e të tjerëve, për të dalluar të drejtën nga e padrejta.

Në ato çaste, Noka nuk dinte nëse pas tij do të dilte dikush.

Nuk ekzistonte ende Foltorja.

Nuk ekzistonte Rithemelimi.

Nuk kishte turma, mbështetje të provuar dhe asnjë garanci se si do të përfundonte ajo përplasje.

Ai rrezikonte të digjej politikisht, të izolohej dhe të mbetej i vetëm.

Por nuk priti të shihte fituesin.

Nuk u fsheh pas formulimeve të ftohta.

Nuk bëri llogaritë e karriges.

Nuk u soll si ata që presin të shohin nga anon peshorja dhe shfaqen si trima vetëm pasi rreziku ka kaluar.

Reagoi si njeri që nuk e braktis tjetrin pikërisht në çastin kur mbi të bien të gjithë.

Ky është karakter.

Kjo është burrni.

Dhe ky është kontribut i madh politik.

Sepse kontributi nuk matet me sa bukur flet dikush pasi beteja është fituar.

Matet me atë që rrezikon kur askush nuk e di ende si do të përfundojë beteja.

Prandaj, nëse karriera politike duhet të mbështetet mbi kontributin, guximin dhe qëndrimin në momentet vendimtare, Flamur Noka është sot pikërisht në pozicionin që meriton.

Nuk është aty nga ndonjë rastësi.

Nuk është aty nga ndonjë dhuratë.

Dhe nuk është aty nga ndonjë pazar i minutës së fundit.

Është aty sepse, në njërën prej netëve më të errëta të Partisë Demokratike, doli përpara kur shumë të tjerë heshtën, bënë llogari ose pritën.

Ndaj, ta mbash sot në një rol dytësor apo ta lësh jashtë drejtimit të Partisë Demokratike nuk do të ishte “rinovim”.

Do të ishte mohim jo vetëm i kontributit të tij, por i kontributit të gjithsecilit që ka qëndruar deri më sot dhe i kujtdo që do të guxojë të qëndrojë nesër.

Sepse, nëse sakrifica nuk njihet dhe guximi nuk shpërblehet, mesazhi që u jepet të gjithëve është i qartë:

Mos rrezikoni.

Mos dilni përpara.

Prisni të kalojë beteja dhe afrohuni vetëm kur fitorja të jetë e sigurt.

Shkurt e shqip:

Një parti që nuk di t’i njohë ata që rrezikuan për të në ditët më të vështira, nuk ndërton meritokraci.

Ndërton vetëm një radhë të re njerëzish që afrohen pasi rreziku ka kaluar dhe kërkojnë shpërblimin për beteja që nuk i kanë bërë./ CNA