How far can we change ourselves aesthetically?!

2025-10-20 13:55:00, Opinione Miron Çako

What is being noticed in this avant-garde generation or "New Age" is a growing tendency to deal much more with body care and facial care, to become as perfect, attractive, and seductive as possible in public.
People are becoming so obsessed with this trend that appearance today is becoming a standard of an individual's value and social status, meaning that the more well-groomed and perfect someone's appearance is, the more they are valued in society, regardless of the moral values, intellectual, professional, or social skills they have and truly are.

So today, appearance is being treated like in merchandise marketing, where advertising sells merchandise, regardless of the content. Today, people are valuing external value more than the work and moral value of an individual, to the extent that this innovation is becoming an unwritten law that is being subjected to the imitative crowd.
This trend is also made possible today by the development of aesthetic technology, which is spreading all over the world, to the extent that the growing trend for aesthetic interventions is turning into a social epidemic, just as tattooing has become.
The most widespread aesthetic interventions are:
Rhinoplasty – which continues to top the list of requests, preferred by those seeking improvements in the shape of the nose, but also to help breathing.
Fillers – are one of the most sought-after treatments for those who want to regain volume and improve facial contours without surgical intervention.
Brazilian Butt Lift (BBL) – this procedure uses the patient’s own body fat to add volume to the buttocks area and create full, yet natural shapes.
Liposculpture – the perfect body is the newest trend to achieve personalized body contouring.
Microdermabrasion and White Peeling – interventions for those seeking a slight improvement in skin radiance and clarity.

Genital Aesthetics – for congenital defects of the genitals.
We should know that since ancient times, people have been involved in interventions for the aesthetics of the face and body, of course, to the extent that the availability of tools allowed, these interventions for both congenital defects or accidental mutilations during life; this was done with surgical interventions, prostheses, makeup, ointments, etc.
But today, with the development of technology, plastic surgeries and interventions have largely lost their primary role as necessary and indispensable for correcting defects and accidents, because today these interventions have become a competition where clients ask aestheticians for the most painful, costly, and dangerous interventions, not for functional necessity or aesthetic need, but simply for appearance, to attract the attention of the greedy and jealous crowd, to the extent that they are filled with excess silicone and are even changing the natural identity of their appearance by becoming plastic people, or Barbies (dolls).

According to statistical data from the International Society of Plastic Surgeons (ISAPS), the countries with the most aesthetic interventions are:
USA with 17.9% of the population who have undergone aesthetic interventions
Brazil with 10.7% of the population
Japan with 4.8%
Italy with 4.1%
Mexico with 3.9%
But the Balkans are not far behind, in fact aesthetic tourism in the Balkans has been consolidated a lot, because there are lower fees than in the EU. In Albania too we have a boom in aesthetic interventions and, not having a rule, but a legal vacuum for these interventions, Albania has been considered by Italian blogs as: "Albania, the jungle of aesthetic interventions".

In Albania, the price of small aesthetic treatments such as lip augmentation or cheekbone augmentation costs around 50 euros, while in other EU countries, a single session costs between 300-600 euros; there is also no shortage of promotional offers such as "Bring 3 friends and you will get a 30% discount".
Foreign articles sound the alarm; "that beauty salons in Albania, which lack expertise and medical supervision, are offering dangerous cosmetic services."
Those who are most attracted by this trend and the aesthetics industry are teenagers and young people between 20 and 30 years old, who are influenced and lured by influencers and bloggers on social networks, or by public figures in showbiz and the advertising that is made to them on social networks for their perfect looks adjusted by these aesthetic interventions, defining the standards of beauty according to today's fashion.
Although we have a growing trend of aesthetic interventions, we should know from experts and aesthetic doctors that in addition to the benefits, this epidemic of the time also has many psychological, health and ethical problems, which are good to take into account when deciding to have an aesthetic intervention.
The psychological and health problems and risks are much greater than the apparent benefits of a perfect look, especially when we have interventions at a young age.
This age is in development and aesthetic surgical interventions interfere with this growth process, bringing more harm than result, because they hinder the natural development of the senses, the body and lead it towards anomalies and uncorrectable defects.

This unpleasant situation also brings psychological problems, depression, anxiety, even more so when the results of the operation are not what was expected; the client even becomes a patient, causing irreparable damage and deformation to himself for life.
Specialist doctors are direct, they say, for example:
“If hyaluronic acid is injected into blood vessels, it can create necrosis, a blackened area in the skin, which remains for life.”
“The consequences are mostly caused by the excessive use of fillers (skin fillers), some of which are prohibited in European Union countries.”
“The non-sterility of silicone injections causes allergic reactions in the body, granuloma and tissue necrosis, i.e. destruction of the tissue where it is injected, and the consequences of a contaminated material can lead to death.”
Another health problem is the increase in HIV/AIDS infections after aesthetic interventions.

Therefore, before going to an aesthetic center and paying money for an intervention, one should also think carefully about the psychological and health consequences.
But let's also talk about the ethical consequences, especially for those who believe in the existence of a God, Creator and Judge.
We must know that man is the most special creature that stands out from every living being not only by outstanding intelligence, but also by the stature of the body and the beauty of the face that gives him authority, a unique individuality.
This physical performance of man is not simply a coincidence of the utopian theory of evolution from ape to man, but is God's creation, as the Bible reveals to us:
"Then God said: Let us make man in our image, after our likeness, and let them exercise dominion over the fish of the sea, over the birds of the air, over the cattle and over all the earth, over every creeping thing that creeps on the earth.

So God created man in his own image, in the image of God he created him; male and female he created him.” (1 Genesis 26-27)
Therefore, man as a psycho-somatic being is a created image of the Triune Uncreated God. He is such not only in his spiritual world, as mind, word and soul, or in the intellect, freedom and immortality of the soul, but also in his external stature, as in his face and body, because he must reflect God not only spiritually, but also in a physical and material world with his body.
According to the Holy Fathers, even the human body, which with the soul created according to the image of God, forms a complete man, cannot be completely excluded from the image of God, because even in the body the character of the soul created according to the image is reflected to a certain extent.

Sipas Shën Grigorit të Nisës: “Është e gjithë natyra njerëzore që përbën ikonën e Perëndisë tek njeriu, ikonë që nuk gjendet në asnjë pjesë të tij të veçantë, por në tërësinë e tij (shpirt dhe trup).”
Aq më shumë trupi njerëzor u krijua i tillë, sepse ai do të mbante vetë Perëndinë, Birin dhe Fjalën e Perëndisë të mishëruar në Bir-Njeriun, ashtu siç e profetizoi Danieli:
“Unë po shikoja kështu në vegimin e natës: kur qe, në retë e qiellit, po vinte dikush si Biri i njeriut! Arriti deri tek i Tejetlashti i motit dhe qe paraqitur para tij. Ai i dha pushtetin, nderin e mbretërinë. Të gjithë popujt, fiset e gjuhët u shtruan nën shërbimin e tij: pushteti i tij, pushteti i amshuar që kurrë s'do të merret, mbretëria e tij kurrë nuk do të prishet.” (Danieli 7:13-14)
Po ashtu, si e dëshmon Apostull Joan Ungjillori për Zotin Jisu Krishtin :
“Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” (Joani 1:14)
Apostull Pavli sqaron misterin e Perëndisë-njeriut :
“Tek ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.” (Korintasve 2:10)
Njeriu u krijua sipas modelit të Perëndisë Triadik: Atit, Birit dhe Shpirtit të Shenjtë, d.m.th. një nga esenca, por në shumë persona, hipostaza.

Prandaj njerëzit janë të krijuar nga Krijuesi të dallueshëm jo vetëm në intelektin, ndjenjat, virtytet dhe dhuratat shpirtërore që krijojnë personalitetin e tyre të papërsëritshëm para Perëndisë dhe njëri-tjetrit, por ata ndryshojnë edhe në pamjen e fytyrës dhe të staturës trupore, si mashkull dhe femër.
Ata kanë dallime individuale fizike dhe gjinore të veçanta dhe të papërsëritshme, që i dallojnë nga njëri-tjetri, prandaj çdo tipar i yni nuk është i rastësishëm apo thjesht rrjedhojë gjentike, por një krijim i veçantë i Zotit për secilin prej nesh, një kryevepër e personalizuar e Mjeshtrit të Madh.
Kjo është arsyeja që psalmisti na shkruan :
“Duart e tua më kanë bërë dhe më kanë dhënë trajtë; më jep zgjuarsi që të mund të mësoj urdhërimet e tua.” (Psalmet 119:73)
Por një pyetje ndoshta na shqetëson:
“Pse në botë lindin njerëz me gjymtime apo me tipare të deformuara, mos janë vepra të dështuara të Zotit?!”
Jo, aspak, nuk mund të jetë aspak dështimi apo "mall skarco" një njeri, sepse Ati është një mjeshtër i përsosur dhe asgjë nuk mund të dali e deformuar, e shëmtuar apo e pavlerë nga duart e Tij, të Birit dhe Shpirtit të Shenjtë.

Nëqoftëse Ai do të dështonte së bëri shpirtra dhe trupa të përsosur, atëherë nuk do ishte një Perëndi absolut dhe i përsosur, edhe kur krijon me anë Birit dhe Frymës së Shenjtë.
Ajo që ne e shohim sot në botë si të deformuar ose edhe të shëmtuar në krijim, është rrjedhojë e mëkatit, që u bë në zanafillë në Eden (Zanafilla 3:6-7), e mëkatit stërgjyshor, e njerëzve të parë të krijuar; mëkat që me pasojat e tij trashëgohet tek të gjithë njerëzimi si një virus, por edhe atij prindëror, që trashëgohet tek fëmijët deri në brezin e katërt, ashtu siç thotë edhe psalmisti:
“Në mëkat më lindi nëna ime.” (Psalmi 50)
Zoti Perëndi njerëzit e parë që i krijoi me vetë duart e tij, si Adamin (Zanafilla 2:2-7) dhe Evën (Zanafilla 2:21-22), i krijoi të përsosur pa asnjë të met në shpirt dhe në trup, si kurora e krijimit material, një miniaturë e përsosur e Zotit, por fëmijët e Adamit dhe Evës u krijuan pas mëkatit, nga Krijuesi në bashkëpunimin me njerëzit, ashtu si Eva tha për lindjen e Kainit djalit të parë: "Fitova një burrë nga Zoti" (Zanafilla 4:1).
Këtu fillon deformimi shpirtëror dhe trupor i njeriut, sepse pasojat e mëkatit transmetohen shpirtërisht në pasione dhe gjenetikisht në deformime. Prandaj sa më i madh të jetë mëkati prindëror, aq më pak lejohet Perëndia të ndërhyjë në krijimin e një njeriu të ri, dhe për shkak të mëkatit, fëmijët lindin si ikona të deformuara të Perëndisë.

Njerëzit e kanë dëshirë përsosmërinë sepse ata janë krijuar të tillë, që të pasqyrojnë si ikona përsosmërinë e Zotit, aq sa mund të bëhen të ngjashëm me Zotin në aspektin shpirtëror dhe moral, por edhe në aspektin fizik në botën fizike, sepse njeriu është një qënie shpirt-trup.
Njerëzimi, i cili vdiq shpirtërisht si pasoja e mëkatit fillestar, se u rebelua (Zanafilla 2:16-17), ai e humbi orientimin moral dhe për virtyt, për të qenë ikonë dhe i ngjashëm me Zotin; kështu pra, thirrja e brendshme e qënit ikonë me potencial që të bëhet i ngjashëm me Zotin (Zanafilla 1:26) tek njeriu, ai filloi ta shikoj dhe kërkoj thjesht në botën e jashtme, në botën materiale dhe fizikun e tij.
Aq shumë u dha pas trupit, sa e ktheu trupin në një idhull, ku masa e vlerës dhe statusit shoqëror mes paganëve u bë trupi i përsosur dhe fuqia fizike, dhe jo morali dhe virtyti që burojnë nga shpirti, zemra dhe mendja.
Kështu grekët e lashtë, për ta hyjnizuar trupin, krijuan perënditë e Olimpit me një pamje humane të përsosur, por edhe me pasionet që i shkonin për shtat paganëve, d.m.th. natyrës së rënë njerëzore, që ishte bërë vetëm mish. (Zanafilla 6:3).

Ata fantazuan filozofitë dhe mitet klasike, sikur njerëzit janë krijuar nga perënditë dhe duhet t’i ngjajnë sa më shumë atyre në pamje dhe në dëshira, prandaj morali në Greqinë e lashtë shkonte paralelisht me bukurinë dhe kujdesin për trupin, fytyrën, flokët dhe ushtrimin lirisht të kënaqsive trupore, si një përngjasim i pamjes dhe kënaqësive të perëndive të Olimpit.
Kështu në atë kohë pagane, një sinonim i të qenit qytetar i denjë dhe me status ishte të kishe një trup të paraqitshëm të depiluar dhe të trajnuar mirë, një fytyrë të bardhë, ashtu siç e shikojmë edhe në shëmbëlltyrat artistike të perëndive me pamje njerëzore si, skulptura, piktura të kohës, që cilësohet si arti klasik.
Kështu edhe sot, në një botë të rënë moralisht dhe shpirtërisht, pa vlera morale, virtyte dhe ideale të shenjta, njerëzit po i kthehen vetëm pamjes dhe fizikut të jashtëm si e “perëndive”.
Ky është një tundim për krenari, rivalitet, pasion, joshje dhe status në dhe se jemi në një shoqëri neopagane.
Prandaj gjithmonë, edhe sot në këtë botë anti-Zot, të prishur moralisht dhe estetikisht, dhe të mallkuar për prishje me vdekje dhe asgjësim mbas mëkatit (Zanafilla 3:18), bukuria dhe përsosmëria jo vetëm që nuk arrihen përfundimisht , por më shumë janë një problem se sa mirëqënie për njeriun, si për ata që e kanë të lindur duke i rrëzuar në krenari dhe tundim për të tjerët, ashtu edhe për ata që e dëshirojnë në lakmi, por edhe për ata që u mungon zili dhe kanë armiqësi.

Kështu kjo botë mëkatare dhe e prishur, e dalë jashtë planit Hyjnor fillestar të parajsës tokësore (Zanafilla 2:8), ku mbizotëron me tepri egoizmi, lakmia, zilia, armiqësia dhe që shkon pashmangshmërisht drejt dekadencës përfundimtare, Ekonomia Hyjnore nuk i jep shumë rëndësi bukurisë së jashtme të trupit që do të vdesë dhe prishet në varr, por i jep rëndësi botës së brendshme të njeriut, të ringjalljes shpirtërore nëpërmjet besimit në Krishtin e ngjallur, me Misteret e Kishës Apostolike dhe zbukurimin e shpirtit njerëzor me dritën dhe virtytet e Shpirtit të Shenjtë, si:“Dashuria, gëzimi, paqja, durimi, mirëdashja, mirësia, besimi, zemërbutësia, vetëkontrolli.” (Galatasve 5:22)
Bota e rënë shpesh fokusohet te pamja jonë e jashtme, por Perëndia në këtë jetë shikon zemrën tonë, ashtu siç thotë profeti Samuel, kur kërkonte mbret për Izraelin:"Mos ia shiko as pamjen as shtatgjatësinë, sepse unë e kam refuzuar, sepse Zoti nuk shikon si shikon njeriu; njeriu shikon pamjen, kurse Zoti shikon zemrën." (1 Samuel 16:7)

Perëndia si Mjeshtër i Madh, patjetër që nuk ka hequr dorë edhe nga trupi njerëzor, por e përsërisim: në këtë jetë të përkohshme ku vdekja do të asgjësojë të gjithë bukurinë e trupit, e rëndësishme për Krijuesin është ringjallja dhe zbukurimi i shpirtit, që duhet t’i paraprijë ngjalljes së trupave të të vdekurve, ngjarje eskatologjike që do të ndodhë në Ardhjen e Dytë të Krishtit, “I Cili do të vijë përsëri me lavdi të gjykojë të gjallë dhe të vdekur” (Zbulesa 20:11-13).
Kështu kur Krishti të vijë për herë të dytë i shoqëruar nga engjëjt : 'me fuqi edhe lavdi të madhe " ( Mateu 24-30), ata shpirtra që do gjenden të bashkuar dhe të shpëtuar shpirtërisht në Zotin Jisu Krisht, si bij të adoptuar të Perëndisë (Romakëve 8:14) dhe vëllezër e motra të Krishtit (Mattheu 12:50), Perëndia do t’i ngjall trupërisht dhe do të restaurojë përfundimisht në ata kryevepërën e tij njerëzore shpirt-trup të ngjallur, të lavdëruar, të hyjnizuar, sipas hirit të Shpirtit të Shenjtë, ashtu siç tani e shohim tek Krishti i ngjallur dhe që psalmisti Shën David na e përshkruan me profeci:
“Ti je i bukur, më i pashmi ndër bijtë e njerëzve, u zbraz hiri në buzët e tua, prandaj Perëndia të bekoi për amshim.” (Psalmi 45:2)

Ndërsa për besnikët e ngjallur të Perëndisë, vetë Zoti Jisu Krisht profetizon:
“Atëherë të drejtët do të shkëlqejnë si dielli në mbretërinë e Atit të tyre. Kush ka veshë për të dëgjuar, të dëgjojë!” (Mattheu 13:43)
Kurse Apostull Joani na shkruan për ata që presin me besim dhe shpresë (të krishterët orthodhoksë) kur të ngjallen trupërisht në Krishtin:“Shikoni ç’dashuri të madhe na dha Ati, që të quhemi bij të Perëndisë. Prandaj bota nuk na njeh, sepse nuk e ka njohur atë. Shumë të dashur, tani jemi bij të Perëndisë, por ende nuk është shfaqur ç’do të jemi; por dimë se, kur të shfaqet Ai, do të jemi të ngjashëm me Të, sepse do ta shohim se si është Ai.” (1 Joanit 3:1-2)
Prandaj etika e krishter për mbarvajtjen e fizikut të përkoshë është e përkorë e përmajtur dhe jo qëllim në vetëvete , sepse sipas Krishtit : "Fryma i jep jetë mishit, mishi nuk vlen azgjë" dhe : "të lumtur janë ata që marin pjesë në ngjalljen e parë ( shpirtëroren)"( Zbulesa 20-6)
Edhe Kisha Katholike, Apostolike, Orthodhokse ka një qëndrim kritik-etik për atë se deri ku duhet të shkohet në ndërhyrjet estetike në këtë trup të përkohshëm.

Sipas Apostull Pavlit:
“Trupi i njeriut është tempulli i Zotit, është një kishë e gjallë, si një tempull i Shpirtit të Shenjtë” (1 Korintasve 6:19), si një dhuratë e shenjtë e Zotit që duhet ruajtur dhe respektuar, jo ndryshuar, zhgaravitur apo rimodeluar sipas modës apo egoizmit tonë.
Prandaj Kisha lejon, bekon dhe lutet për suksesin edhe për ndërhyrjet estetike për të korrigjuar defekte të lindura apo nga aksidente përgjatë jetës, sepse kjo nuk bëhet nga egoizmi, por nga kujdesi dhe mirëqenia e trupit, që ai të funksionojë, që të jetë sa më efikas në shërbim të shpirtit dhe të mos kompleksojë psikologjikisht personin njerëzor.

Këtë e shohim edhe tek veprat shëruese të Zotit Jisu Krisht, që me fuqinë hyjnore ndërhyri sipas dhembshurisë së Tij dhe besimit njerëzor të rregullojë gjymtime të shqisave, deformime dhe gjymtime të trupit njerëzor, p.sh. krijimi i syve të atij që kishte lindur i verbër (Joani 9:6-8), drejtimi i gruas së kërrusur prej 18 vitesh (Luka 13:11-13), ose shërimi i njeriut me dorë të tharë (Marku 3:5), etj.
Vërtetë, mjekësia është një dhuratë e Perëndisë për përkujdesjen njerëzore, këtu bën pjesë edhe mjekësia estetike, që duhet, ashtu siç u krijua në fillim nga njerrëzit, për korrigjimin sa më të mundshëm të defekteve të lindura apo të dëmtuara gjatë jetës, por Kisha e Krishtit është kundër tendencës së kohës, ku njeriu i sotëm, i mbushur me pabesi, imoralitet, egoizëm, është i tunduar gjithnjë e më shumë për t’u bërë nga ana e jashtme sa më i përsosur, për të tërhequr vëmendje, për joshje dhe mburrje, duke e bërë veten një idhull modern.
Kjo është arsyeja që kanonet kishtare ndalonin tek të pagëzaurit që të mos merreshin shumë me veten së jashtmi, por të ishin sa më natyralë.

Kanoni i Sinodit të 6 Ekumenik thotë:
“Ata ose ato që janë pagëzuar dhe përsëri kujdesen për flokët duke i bërë gërshet dhe duke i dredhur, duhet një pendese atërore, sepse një gjë e tillë është e gabuar përderisa josh të tjerët dhe sepse nuk duhet të zbukurohemi së jashtmi, por të zbukurohemi me virtyte së brendëshmi. Kushdo që shkel këtë kanon duhet të aforizohet.”(Kanoni 6.96)
Ky kanon është e bazuar në fjalën e Apostujve:
“Zbukurohuni, jo vetëm nga jashtë, duke gërshetuar flokët dhe duke vënë stoli ari, por nga brenda, me një frymë të butë dhe të qetë, që është e çmuar para Perëndisë.” (1 Pjetrit 3:3)
Kuptuhet kur lexojmë kanonin nuk duhet të shkojmë në ekstrem në në i interpretim dhe implementim, sikur ne nuk duhet të merremi fare me kujdesin dhe kurimin e vetes si njerëz që paraqiten në publik. Psh në traditën judaike lyerja e flokëve me vaji aromatik ishte një traditë që Krishti nuk e ndaloj madje e kritikon Simon fariseun që kur e priti Krishtin në shtëpi nuk ja levi Jisuit flokët me vaji sipas traditës së milpritjes , por e nëvlerësoj , ndryshe na laviraja e penduar po ja lyente këmbët me miro . ( Luka 7 -46)
Fjalët e Apostullit dhe Kanonit Kishtar kanë si qëllim të parandalojnë tendencën për teprime të panevojshme të mbarëvajtjes dhe zbukurimit të vetes, tendencë dhe praktikë pagane e theksuar në ato kohë për mburrje dhe joshje në publik të grave të përdala që nuk mbanin shami por rinin kokë zbuluar dhe me flokë gësheta me ar për joshje .

Kjo tendenë është edhe sot në kohën neopagane.
Shumë shenjtorë kanë folur për tundimin e bukurisë së jashtme, si me makijazhe, bizhu, por këtu futen edhe ndërhyrjet estetike jo të nevojshme apo të domosdoshme, por vetëm për t’u dukur ose për të joshur.
“Zbukurimi i jashtëm është shenjë e varfërisë së brendshme. Ai që zbukuron trupin shpesh harron shpirtin”, “Zoti të ka dhënë fytyrën tënde — mos e ndrysho me duar njerëzish, por zbukuroje me virtyt.” (Shën Joan Gojarti, Krisostomi, shekulli 4)
“Njerëzit sot kujdesen për trupin, jo për shpirtin. Rregullojnë fytyrën, por jo zemrën. Dhe pastaj pyesin pse nuk kanë paqe”, “Nëse njeriu dashuron Krishtin, bukuria e brendshme e dritës hyjnore shndrit edhe në fytyrë.” (Shën Paisi i Athosit)
“Kur zemra është e qetë dhe plot dashuri, atëherë edhe fytyra ndriçon. Paqja shpirtërore është kozmetika më e përsosur.”
“Mos kërko ta ndryshosh pamjen që Zoti të dha, por lutu që Ai të ndryshojë zemrën tënde.” (Shën Porfir Kavsokaliviti)
“Kur njeriu përpiqet të ndryshojë fytyrën e tij për t’u pëlqyer të tjerëve, ai dëshmon se nuk e ka kuptuar se është bërë në shëmbëlltyrën e Zotit.” (Shën Theofani i Mbyllur)
Në këtë thënie të shenjtorit ndodhet thelbi i antropologjisë orthodhokse: ne jemi shëmbëlltyra e Zotit (Zbulesa 1:26).

Prandaj tendenca sot për të ndryshuar fytyrën pa një domosdoshmëri nuk është vetëm një gabim moral dhe etik, por edhe një fyerje ndaj Providencës Hyjnore që ka lejuar të krijohesh në atë mënyrë që Ai deshi, si një shëmbëlltyrë e papërsëritshme e Zotit.
Prandaj shenjtorët të frymëzuar nga Shpirti i Shenjtë, kritikojnë:
“Mos e fyeni krijimin e Zotit me ndryshime të kota. Zoti nuk gabon në asgjë që krijon.”“Kur kërkojmë të ndryshojmë trupin, shpesh e bëjmë, sepse nuk e kemi pranuar veten si bij e bijat e Zotit.” (Shën Nektari i Egjinës)
“Sa më shumë e do Zotin, aq më shumë dashuri ndjen edhe për trupin që Ai të ka dhënë — jo për ta zbukuruar, por për ta ruajtur si tempull të Tij.” (Shën Siluan Athoniti)
“Dëshiron të dukesh bukur? Jini të kënaqur me tiparet dhe bukurinë që ju ka dhënë Krijuesi dhe mos doni të ndërhyni në të, sepse në këtë mënyrë tregoheni gjasme se jeni ju më të përsosur dhe më të mençur se Zoti dhe për këtë arsye dëshironi të korrigjoni krijimin e Tij.” (Shën Nikodhimi i Malit të Shenjtë)
Kisha Orthodhokse nuk gjykon në mënyrë të verbër, ekstremiste, në lidhje me ndërhyrjet estetike si në fytyrë edhe në trup, por Kisha, që është Trupi i Krishtit (Efesianëve 1:23) dhe "Shtylla dhe mburoja e së Vërtetës" (1 Timoteu 3:15), ka mendjen e Krishtit (1 Korintasve 2:16), dhe vetë është spitali i madh për shpirtrat dhe trupat njerëzorë. Duke përdorur medikamente hyjnore që janë Misteret e shenjta, Kisha përshëndet edhe ndihmën mjekësore për shëndetin e njeriut dhe për estetikën.
Kisha është pro ndërhyrjeve mjekësore estetike për korrigjime të nevojshme dhe të domosdoshme, si deformime të lindura apo aksidentale që ndikojnë në cilësinë e jetës dhe psikologjinë e njeriut, por është kundër ndërhyrjeve estetike të panevojshme, për zbukurim nga kotësia, krenaria, joshja ose mungesa e pranimit të vetes ashtu siç janë të krijuara nga Perëndia.

In the first cases, the intervention can be an act of healing and gratitude to God and medicine as an instrument of divine charity for man, as the wisdom of Sirach says:
“Honor the physician as he deserves, for the Most High created him.” (Sirach 38:1)
But in the second cases, aesthetic interventions on both the face and the body are considered by the Church an act of pride and disbelief, an attempt to replace the hand of the Creator with the hand of man, or a scandal of sexual temptation and seduction, deserving divine judgment, as Saint Isidore of Pelusium also calls it:
“Know this also: A proud woman when she adorns herself to seduce those who see her, even if she has not yet seduced someone (publicly), will be considered as having seduced him.”
The Church is even more categorically against and condemns when the appearance or gender is changed through aesthetic interventions, because it is a perversion and is considered a mortal sin, against nature, against God.
In Orthodox spirituality, true beauty is neither symmetry nor youthfulness, but the presence of grace.
Saints who have suffered from congenital or acquired disabilities during life, or old age, but have lived with humility and love, without complaints or attempts at correction, often had bright, beautiful faces, a radiance or beauty that does not come from cosmetics or aesthetics, but from the grace of God, because:
“Whoever has Christ in his heart is beautiful even in old age.” (Oshenare Saying)

Finally, today's tendency to create everything perfect and symmetrical with aesthetic technology also contradicts the natural aesthetic laws of beauty. Symmetry is often called the source of beauty, but absolute symmetry is not attractive beauty, it is often boring and sloppy.
Harmonious asymmetry makes beauty more special, more pleasing and attractive. We see this also in nature, which is never completely symmetrical, and it is precisely in the imperfections or asymmetries that the attraction and personalized beauty in the beauties of nature, in objects and living things lies, even more so in man, who is the crown of creation.
Therefore, if we do not have a real and necessary need for aesthetic interventions in our faces and bodies, let us be satisfied with natural beauty, or rather, with what the Great Master, God, has made us special and unique, who says: "Behold, I have engraved you on the palms of my hands!" (Isaiah 49:16)