E fundit!

08:49 Kronika

Vrasja e efektivit në Maliq/ Detaje të reja, zbardhen emrat dhe rrethanat e ngjarjes

Zbardhen detaje të reja lidhur me ngjarjen e rëndë të mëng...

Ernesto Che Guevara, një vrasës gjakftohtë dhe jo një hero revolucionar

8 Tetor 2020, 06:51, Blog CNA

Ernesto Che Guevara, njeriu që u përpoq aq shumë për të shkatërruar kapitalizmin, është shndërruar dekadat e fundit në një markë të kapitalizmit. Fytyra e tij është e stampuar në kapuçë, çakmakë, kuleta, kapele bejsbolli, bluza, çanta, xhinse etj.

Produktet me fytyrën e ?Che? tregtohen nga korporata të mëdha por edhe biznese të vogla. Dhe ironia më e madhe:godina ku lindi Guevara në Rozario të Argjentinës, një ndërtesë e shkëlqyer e fillimit të shekullit XX, ishte deri vonë selia e fondacionit privat të pensioneve ?AFJP Máxima?, një model i privatizimeve që ndodhën në vend në vitet 1990.

Metamorfoza e ?Che Guevara? në një markë kapitaliste nuk është e re. Por kjo markë fitoi një lloj ringjallje të vonë, kryesisht falë filmit ?The Motorcy Diaries?, i prodhuar nga Robert Redford dhe me regjit të Uollter Seljs. Por është mëse e zakonshme që shumë nga ndjekësit e një kulti të mos e dinë historinë e jetës reale të heroit të tyre, të vërtetën historike.

Guevara ishte në fakt një vrarës i etur për gjak. Në prillin e vitit 1967, duke iu referuar përvojës, ai e përmblodhi kështu idenë e tij mbi drejtësinë në ?Mesazhin për 3 kontinentet?:?Urrejtja si një element i luftës; urrejtja e pandërprerë për armikun, që e shtyn një qenie njerëzore përtej kufizimeve të tij natyrore, duke e bërë atë në një makinë vrasëse efektive, të dhunshme, selektive dhe me gjak të ftohtë?.

Edhe shkrimet e tij të mëparshme janë të mbushura me këtë dhunë retorike dhe ideologjike. Në një letër drejtuar nënës së tij në vitin 1954, shkruar nga Guatemala, ku ai pa përmbysjen e qeverisë revolucionare të Jakobo Arbenz, ai shkroi:?Ishte shumë kënaqësi, bombat, fjalimet dhe shpërqendrimet e tjera, ma thyen monotoninë në të cilën po jetoja. ?

Kur ai udhëtoi me Fidel Castron nga Meksika në Kubë në bordin e anijes ?Granma?, i shkruan këtë frazë gruas së tij më 28 Janar 1957:?Këtu në xhunglën Kubane, i gjallë dhe i etur për gjak!?. Ky mentalitet ishte përforcuar nga bindja e tij se Arbenz e humbi pushtetin, pasi nuk kishte arritur të ekzekutonte armiqtë e tij të mundshëm.

Ndaj nuk është e habitshme pse gjatë luftës së armatosur kundër Fulgencio Batistas, dhe më pas pas hyrjes triumfale në Havana, Guevara vrau ose mbikëqyri ekzekutimin e shumë njerëzve – armiq të provuar, armiq të dyshuar apo të gjithë ata që u ndodhën në vendin dhe kohën e gabuar.

Në janarin e vitit 1957, siç e tregon ditari i tij nga Sierra Maestra, Guevara qëlloi për vdekje Eutimio Guerra, pasi dyshonte se ai kishte dhënë informacione tek armiqtë:?Unë i dhashë fund problemit me një pistoletë të kalibrit 32, në anën e djathtë të trurit të tij… sendet tani ishin të miat?.

Më vonë vrau Aristidion, një fshatar që shprehte dëshirën të ikte sa herë që rebelët zhvendoseshin diku tjetër. Ndërsa pyeste veten nëse kjo viktimë e veçantë ?ishte vërtet aq fajtore sa të meritonte vdekjen?, ai nuk kishte asnjë shqetësim për të urdhëruar vdekjen e Echevarrías, vëllat të njërit prej shokëve të tij, për shkak të krimeve të paspecifikuara:?Ai duhej të paguante çmimin!?.

Në raste të tjera ai nxiste ekzekutimet por pa i kryer ato, si një metodë e torturës psikologjike.

Luis Guardia dhe Pedro Corzo, dy studiues kubanë me banim në SHBA morën dëshminë e Jaime Costa Vázquez, një ish-komandant i ushtrisë revolucionare i njohur si ?El Catalán?, që cili pohon se ndërsa shumë prej ekzekutimeve i atribuohen Ramiro Valdés, Ministri i Brendshëm i ardhshëm i Kubës, ato ishin përgjegjësi e drejtpërdrejtë e Guevarës, pasi Valdés ishte nën urdhrat e tij në male.

?Nëse keni dyshime, vriteni atë!? ishin udhëzimet e Che. Në prag të fitores, sipas Costa, Che urdhëroi ekzekutimin e dhjetëra njerëzve në Santa Clara, në Kubën Qendrore, ku njësia e tij kishte shkuar si pjesë e një sulmi përfundimtar në ishull.

Disa prej tyre u vranë në një hotel, siç ka shkruar Marcelo Fernándes-Zayas, një tjetër ish-revolucionar që më vonë u bë gazetar, që shton se midis të ekzekutuarve, ishin fshatarë që i ishin bashkuar ushtrisë thjesht për të shpëtuar nga papunësia.

Por ?makineria vrasëse me gjak të ftohtë? e tregoi egërsinë e saj të plotë menjëherë pas shembjes së regjimit Batista, kur Fidel Castro e vendos Guevaran në krye të burgut La Cabaña. La Cabaña, ishte një fortesë e përdorur për të mbrojtur Havanë kundër piratëve anglezë në shekullin XVIII; ndërsa më vonë u bë një kazermë ushtarake.

Në një mënyrë që të kujton kasapin e Stalinit në Bashkimin Sovjetik, Lavrenti Beria, Guevara drejtoi gjatë gjysmës së parë të 1959 një nga periudhat më të errëta të revolucionit. Che ishte në krye të ?Comisión Depuradora?, një gjykatë ushtarake që eliminoi dhjetëra njerëz.

Ekzekutimet ndodhnin nga e hëna në të premte, në mes të natës, menjëherë sapo ishte dhënë dënimi dhe ishte konfirmuar automatikisht nga organi i apelit. Vetëm në një natë, u ekzekutuan 7 burra. Po sa njerëz u vranë në La Cabaña?

Pedro Corzo ofron një shifër prej 200 dyqind, të ngjashme me atë të dhënë nga Armando Lago, një profesor i ekonomisë që përpiloi një listë me 179 emra, si pjesë e një studimi të gjatë mbi ekzekutimet në Kubë. Por të dhëna të tjera tregojnë se 400 njerëz u ekzekutuan vetëm midis janarit dhe fundit të qershorit të vitit 1959.

Ndërkohë kabllogramat sekrete të dërguara nga ambasada amerikane në Havanë Departamentit të Shtetit në Uashington, flisnin për ?mbi 500 të vrarë?. Por Jorge Castañeda, një nga biografët e Guevaras, flet për 700 viktima. Félix Rodríguez, një agjent i CIA-s, që ishte pjesë e ekipit të ngarkuar me ndjekjen dhe eliminimin e Guevarës në Bolivi, thotë se revolucionari akuzohej për vrasjen e rreth 2 mijë apo më shumë njerëzve.

Guevara u distancua nga Bashkimi Sovjetik në vitet e fundit të jetës së tij. Ai e fajësoi Moskën se ishte shumë e butë ideologjikisht dhe diplomatikisht, duke bërë shumë lëshime.

Ai u vra në Bilovi më 8 tetor 1967 në xhunglat e Bolivisë. Trashëgimia e tij mbeti e debatueshme. Por pas shembjes së regjimeve komuniste në vitet 1989-1990, doli në pah fytyra e vërtetë e një krimineli të maskuar si një revolucionar idealist./ independent–Përshtatur nga CNA.al

Marrë me shkurtime