Pse qajnë xhihadistët?

7 Tetor 2020, 06:28, Blog CNA

Thuhej se një nga udhëheqësit më brutalë të grupit terrorist Al-Kaeda ?qante gjatë gjithë kohës, dhe se ishte shumë i ndjeshëm, si një fëmijë?. Abu Musab Al-Zarkaui quhej ?kasap; nga mediat. Por ai qante vazhdimisht. Ne jemi mësuar t?i shohim xhihadistët me mitraloza dhe automatikë nëpër duar në skenat mizore nga sulmet terroriste ose lufta në Siri.

Por xhihadistët duket se janë shumë sentimentalë. Ata qajnë kur luten, apo kur dëgjojnë predikime. Ata qajnë para se të shkojnë në betejë dhe pas saj, për shokët e rënë dhe për myslimanët që vuajnë. ?Ti mund të jesh një luftëtar i etur për gjak, dhe në të njëjtën kohë një person që qan shpesh??-thotë Tomas Heghamer, studiuesi kryesor në Institucionin Kërkimor të Mbrojtjes në Norvegji (FFI).

Ai ka studiuar historitë mbi të qarat e xhihadistëve. ?Të qarit, është shembulli më i qartë i rëndësisë së emocioneve në mjedise të tilla. Jeta nga brenda është shumë emocionuese?- thotë Heghamer. Për xhihadistët, lotët dhe brutaliteti shkojnë dorë për dore. Dhe kjo gjë mund të jetë surprizuese për shumë njerëz.

?Ata janë profilizuar si shumë burrërorë dhe të dhunshëm. Në Perëndim, ne nuk i lidhim ata me të qarat dhe ndjeshmërinë?-thotë Heghamer. Por pse luftëtarët terroristë qajnë aq shpesh? Ata thonë se e bëjnë këtë për fenë e tyre, veçanërisht për adhurimin dhe frikën ndaj Zotit.

Xhihadistëve u pëlqen të qajnë bashkë me të tjerët, dhe ata e tregojnë këtë përmes filmave të tyre propagandistikë.

Ka rregulla të qarta se kur është në rregull të qash. ?E qara duhet të përputhet me normat ideologjike, duke shprehur mundësisht entuziazëm për besimin në kauzën e përbashkët dhe në Zot?- thotë Heghamer. Anëtarët dhe mbështetësit e Shtetit Islamik dhe organizatës terroriste Al-Kaida, qajnë në kontekste të ndryshme.

Një luftëtari iu tha nga udhëheqësi i Al-Kaidës Osama bin Laden se ishte shumë mbipeshë për të marrë pjesë në luftime. Thuhet se ai qau i zhgënjyer, pasi do të humbiste shansin për t?u bërë një martir. Vetë Bin Laden qante shpesh për kushtet e këqija të jetesës së myslimanëve nëpër botë.

Mullah Krekar, një terrorist i dënuar që jetoi në Norvegji për shumë vite, qau kur predikoi në Kurdistan në vitet 1990. Edhe publiku qante bashkë me të. Heghamer ka mbledhur shumë shembuj dekadën e fundit, duke synuar të studiojë dhe kuptojë kulturën e ekstremistëve.

?Fillova të shoh gjëra, që nuk kanë asnjë lidhje me luftimet. Dhe pastaj zbulova se aty brenda kishte shumë të qara?- thotë Heghamer. Përgjatë viteve, ai ka mbledhur qindra histori, të marra nga propaganda e ekstremistëve, dokumentarë, diskutime në mediat sociale, dhe autobiografitë e dezertorëve.

Por Heghamer nuk mendon se ajo që zbuloi ishte veçanërisht befasuese. Në të kaluarën, edhe evropianët gjithashtu e kombinonin luftën dhe të qarat, thotë ai. ?Ideali stoik në luftën moderne perëndimore se një ushtar nuk duhet të qajë, është në fakt një përjashtim?- thotë studiuesi i terrorizmit.

Të qash me të tjerët është një dukuri që ndodh brenda disa feve, përfshirë Krishterimin. Por nuk dihej se e qara do të ishte aq e shpeshtë midis anëtarëve të ISIS dhe Al-Kaidës, të cilët identifikohen me rrymën e Salafizmit brenda Islamit.

Salafistët zakonisht i dënojnë të qarat e pakontrolluara. Ata praktikojnë më shumë të qarën e qetë dhe të kontrolluar. Ndërkohë të qarit, është gjithashtu i zakonshëm në praktikat paqësore myslimane, si për shembull gjatë një predikimi. Por a janë të sinqertë apo shtirren terroristët me të qarat e tyre?

Heghamer nuk e di. ?Në një farë mase, ndoshta është një lloj teatri. Por unë nuk mendoj se ne mund të bëjmë plotësisht dallimin midis lotëve të vërtetë dhe atyre artificialë. Ato mund të fillojnë si një normë dhe të bëhen origjinale?-thotë ai.

Heghamer mendon se lotët janë të sinqertë tek shumica e njerëzve. Ato mund të burojnë nga një besim i zjarrtë, si dhe nga shkaqe të tjera. Ai përmend dezertorët që u larguan nga xhihadistët. ?Në retrospektivë ata e besonin plotësisht se do të shkonin në parajsë nëse do të vdisnin në betejë?-thotë ai.

Nga ana tjetër, terroristët nuk flasin për ndjenjat e kësaj bote që mund të gjenden brenda tyre.

Xhihadistët kanë një marrëdhënie ambivalente me të qarën. ?Ata nuk lejohen të qajnë sepse i mungon nëna e tyre, për shkak të dhimbjes, apo sepse kanë frikë?- thotë Heghamer.

?Ata i përqeshin armiqtë që qajnë për ato arsye, dhe tregojnë se sa frikacakë, njerëzorë dhe të dobët janë ata?-thekson ai. Terroristët thonë se ata qajnë para betejës, pasi shpresojnë të bëhen dëshmorë, dhe më pas zhgënjehen kur nuk e arrijnë këtë gjë./sciencenorway– Përshtatur nga CNA.al