Një telefon nga Fadil Hasa…

18 Korrik 2022, 13:52, Opinione Mitro Çela

16 korrik 2018.

Një lajm i hidhur: U nda nga jeta Fadil Hasa!

Artist i madh.

Mik i mirë.

Nuk gjej fjalë ngushëlluesi, për një mik si Fadili.

M'u kujtua një thënie e Shën Agustinit: "Të gëzohemi që e patëm. Të mos hidhërohemi që na iku."

Po ribotoj një haber, të shkruar 11 vite më parë...

Ra telefoni…

-Alo…Jam Fadil Hasa…

Me parë se të tregoj për motivin e telefonatës, do hap një parantezë.

Me humoristin e madh jemi miq të vjetër. “Sebep” për miqësinë është fakti se Fadili ka qënë marinar.

Bile diçka më shumë. Marinar në Leningrad, në Bashkimin Sovjetik, në vitet ’60-të.

Në Lenigrad marinar ishte edhe i burri i motrës sime, Bujar Myrteza.

Ai na bashkoi të tre për një kafe. Pra, me gjuhën e metaforave, jam miq që kur i kishim dhëmbët me qumësht.

Pastaj shpërtheu talenti i Fadilit.

Jo rrallë i skeçet për estradë i shkruante Filip Çakuli.

Duke qënë se edhe unë kisha në shkrimet e mia disa doza humori dhe ironie, jo rrallë shkëmbenim dy pare muhabet.

Disa herë jemi takuar në Durrës. Jo rrallë në “Ditët e Humorit Shkodran”.

Jo rrallë unë në sallë, Fadili në skenë me Muharrem Hoxhën, Aishe Stari dhe Roland Koça.

Me këto rritme eci miqësia jonë, deri në ditën kur në horizontin e qiellit të Shqipërisë, u çfaq Partia Demokratike.

Më 12 dhjetor 1990, unë isha një ndër 17 themeluesit e Komisionit NismëtarPartisë Demokratike.

Fadili demokrat i orëve të para.

Aqë demokrat i thekur ishte Fadili, sa që nuk pranonte të imitonte ose të bëntë humor me liderë demokrat.

-Pse e bëj këtë përjashtim, -më tha një ditë Fadili, në një nga Kuvendet e Partisë Demokratike.- Sepse dua dru! Në vend që të dal në skenë, si Agron Llakaj a Cekja i Beratit, mat rrugët e Durrësit…duke u thënë sikter parave. Por pa para edhe gruaja të shikon vëngër!

…Alo… Jam Fadil Hasa…Disa ditë më parë në Durrës ishte Presidenti Bamir Topi.

Bëri disa dekorime. Ide e mirë. Ishim mësuar ta shihnim Presidentin nga ekrani kur jepte medalje në binanë e Presidencës.

Kësaj radhe e pamë të “gjallë” mes nesh. Si të të them:

Erdhi mali tek Muhameti, siç thotë një fjalë e urtë popullore…

U bë edhe koktej. E pimë më këtë rast nga një gotë të flamosur me raki…Më pyeti mua Presidenti:

-Ti Fadil, e ke marrë me siguri një medalje?

-Jo, -I thashë nuk kam marrë. Por, më ka thënë Mitro Çela: Mos prano medalje pas Bashkim Hoxhës…

Kur e dëgjoi, Presidenti qeshi…

Pastaj, mu duk se ra në të thella. Mos e lëndova vallë?

Nuk di, por dua të të them:

Pse e bëra këtë prockë, unë Fadil Hasa, që jam edhe burrë me mustaqe?...Unë mendoj, se çdo punë e ka një sira.

Ja përshembull në Durrës janë dhanë shumë medalje. Janë bërë shumë “Qytetarë Nderi”.