E fundit!

22:46 Aktualitet

Pas ndeshjes, protestuesit zhvendosen te selia e PD-së: Opozitë e shitur

Pas ndeshjes, protestuesit janë zhvendosur para selisë së ...

Ata që “ikën” herët...

26 Shtator 2025, 17:15, Opinione Ardi Stefa

Ata që “ikën” herët...
Ata që nuk harxhuan një shikim të fundit për ata, të cilët pas tyre qëndronin duke u hedhur vështrime të dëshpëruara. Ata që nuk e vranë mendjen për ato gjëra, të cilat u ruajtën në vende të fshehta për t’ua dhënë ndonjë natë nën qiellin e yjëzuar.

Ata, të cilët u lodhën duke i dashur dhe deshën “të marrin frymë”, a thua se dashuria nuk është vetë oksigjen. Ata që dhuruan një buzëqeshje sipërfaqësore, të zbehtë e të çngjyrosur në çastet kur dikush kishte vevojë të ecte mbi ylberë...

Që dhuruan një përkëdhelje të pakuptimtë dhe të ftohtë për të qenë në rregull me ndërgjegjen e tyre kur si mashtrues do ta lypin. Ata që u zhubrosën dhe hodhën në koshin e mbeturinave fjalë shpirti si gazeta të vjetra, të lexuara. Dhe ata që, kur një mbrëmje u ra porta, qëndruan në heshtje, pa bërë zë se mos qëllon të dëgjojë dashuria dhe hyn në jetën e tyre të zbrazët. Do të ishte tragjike! Do të mbushte jetën e tyre rrezikshëm. Mundet edhe të zhytej në oqeanë dashurie, e frikshme, kjo, për ata që janë mësuar të pllaquriten në cektinë...

Ata që patën frikë të ndiejnë. Që luajtën në gishtat e duarve me ndjenjat e të tjerëve si prestigjiatorë. Ata që injoruan dikënd që pëshpëriste një mbrëmje, se kishin frikë se mos u zgjonte frikërat e tyre. Ata që nuk e vlerësuan një lot, i cili rrodhi dhe u fshi menjëherë, se mos bezdiste me prezencën e tij. Që nuk dëgjonin atë që ulërinte ndonëse ishte në heshtje; që qeshën ironikisht në çastin e një agimi. Që nuk u dhanë kurrë dhe askujt. Që nuk përqafuan, nuk puthën, nuk deshën asnjëherë me shpirt.

Ata janë ata që do të kthehen. Që gjithmonë do të kthehen. Që do ta hedhin gjithmonë shpirtin si një gazetë e vjetër e lexuar. Që do të qëndrojnë të heshtur dhe të palëvizshëm pas dyerve të mbyllura, brenda shtëpive të errëta. Që asnjëherë nuk do t’ju japin një ylber për të ecur në një ditë gri. Për ata duhet të ndiesh keqardhje. Janë të vetmuar. Të zënë në çark.

Ata janë gjithmonë jashtë valles, të turpëruar që nuk i dinë hapat dhe të palumtur, ngaqë kanë humbur festën...