“Metamorfoza e shkëlqesisë së tij”

2023-02-17 21:48:00, Opinione Hysni Gurra

Gazetari Hysni Gurra

Njerëzit janë të prirur që “erën” që mbajnë vetë ta ndiejnë te tjetri.

Jorge Zalamea ka një tregim brilant, “metamorfoza e shkëlqesisë së tij” ku tregon:

Shkëlqesia e tij vëren një ditë, kur i shkoi në zyrë ministri i Jashtëm që mbante një erë të keqe. Dhe nuk rri pranë ministrit po e vendos larg vetes, në një tryezë të stërgjatë, për t’ua konkretizuar, si ajo tryeza që Lad qafiri priti Makronin, pak a shumë.

Shkëlqesia mendoi se duke e patur aq larg ministrin e tij do të shmangte edhe kontaktin fizik dhe ato prekjet e përkuljet e pështira servile.

Por, ama, këtë duhej ta bënte sa më thjeshtë që të ishte e mundur, që atij tjetrit as të mos i vinte ndër mend kjo manovër që po bënte. Kështu i ndodhi shkëlqesisë me gjithë ministrat, sekretarët, pastruesit etj. Por, edhe çdo njeri tjetër që takonte, kutërbimi ishte aty, pranë derës. Pra, shkëlqesia ndiente neveri, aroma, ndytë nga çdo njeri që priste në zyrë, e- e rrethonte. Aq sa, sapo mbetej vetëm hapte vrik dritaren që të mbushej me ajër.

Një natë, pasi përcolli disa bashkëpunëtorë, shkëlqesia rendi si përherë te dritarja, e hapi atë, i mbajti erë natës, duke e zgjatur qafën, si të ishte një kafshë e madhe e plagosur. Pastaj e rrasi kokën mes supeve, pas gjoksit, duke i marrë erë vetes.

Dhe aty, zbuloi se i gjithë kutërbimi ishte brenda atij vetë. U palos i tëri më dysh, shtrëngoi fort me duar kraharorin, e mbajti frymën, që ai rënkim i zgjatur, që ia hapi buzët, të mos i kthehej në një klithmë, në një ulërimë prej kafshe.

Pastaj, si arriti ta mblidhte ca veten e të gjente prapë pak nga ajo maturia që kishte pasur, me një çap ngurrues, mbërriti gjer te skrivania: tek ai vend, tek ai fron, që i kishte lënë si peng të dinjiteti të tij të fyer. U ul me trupin që e mbante drejt, por veç sikur tia kishin prere kokën. Instinkti i autoritetit dhe shprehia profesionale e bënë që për një çast të binte në ujdi me ndërgjegjen e vet. Dhe atëherë, si të qe duke lexuar ndonjë paragraf, shkoi nëpër mend tërë ç’dinte për këtë çrregullim të tij, gjersa mbërriti në përfundimin mizor se në të vërtetë gjatë gjithë atyre ditëve, nëpërmjet një përçartje të ngatërruar të subkoshiencës, s'kishte bërë gjë tjetër veçse ishte rrekur të gënjente veten, duke rrahur të përçonte njëherë te njerëzit e tjerë, pastaj te sendet që e rrethonin e, më në fund, te tërë gjithësia atë ndytësi që ai vetë kishte përbrenda, kalbësirën që po i shkëlfiste rropullitë, që po i qelbëzohej në shpirt.

P.S.: Çdo përngjasim i shkëlqesisë së tij dhe taborit me ndonjë personazh e tabor real në vendin tonë është krejtësisht rastësor.