"Coffee meditation"/ Agim Xhafka: Why my father was my hero

2023-02-12 12:13:00, Opinione Agim Xhafka

"Coffee meditation"/ Agim Xhafka: Why my father was my hero

Agim Xhafka, journalist

Yesterday I took my granddaughter to "LATITUDE" here in Tirana. It is a giant entertainment complex, full of joy from the happiness of children and teenagers. While she went inside to the fun sectors with her friends and classmates I got comfortable with my coffee. Next to the table where I sat was a family. The two parents, a boy about 12 years old and a girl maybe 10 years old.

-Oh, I have a draft tomorrow on the topic "My father-my hero". What should I write?

- You will write what you feel. So, why am I your hero? Tell me!

- Yes, you taught me to swim, you taught me to bike, ski, skate...

- He bought you a tablet, a mobile phone... - added his mother.

Më pas nuk e ndoqa bisedën e tyre.Dëgjoja copëra fjalësh,por nuk i lidhja se nuk më interesonin.Mbeta me veten time te pyetja:”Pse babai im ishte heroi im?”

Në fakt nisa ta bëja edhe unë një si tip hartimi.Më shumë meditim rreth kësaj teme. Si fillim shkrojta në zemër,po babai im ishte dhe është heroi im. Nuk kam mëdyshje për këtë,paçka se ai ka vite e vite që iku andej e më la mua këndej. Më erdhi ndër mend Noli që shpesh,kur gjendej ngushtë para një halli,telashi a pengese,bënte pyetjen si do të vepronte Skënderbeu në se do të qe në vendin tim? Këtë pyetje e bëj dhe unë,por jo për Skënderbeun,po për babain,heroin tim.E ndërsa shtjelloj kuptoj se gjeneratat kanë kuptim të ndryshëm për heroin.

Ja, e para që ndryshon nga çuni 12 vjeçar,im atë nuk ma mësoi notin. Se s’kishte ku të ma mësonte.Si familje asnjë verë nuk pushuam bashkë në bregdet apo qoftë dhe në Pogradec që e kishim pranë me Korçën. Ishim hollë nga paratë e thuajse nuk na tepronte gjë kur mbyllej muaji.Babai pati kaluar një pneumoni të rëndë dhe çdo shtator shkonte në Voskopojë. Një muaj në shtëpi pushimi që kushtonte asgjë,po që oksigjenin e kishte me shumicë për mushkëritë e tij.

Notin ma mësoi Hasani,roja i pishinave të qytetit.Sa më pa që hyra pa biletë,pra kërceva nga gardhi me tela,më dha një shkelm bythëve e rashë bllump në 4 metër thellësi. I dhashë forcë vetes e dola deri te shkallët. Pastaj u hodha vetë disa herë e sërish i kapja shkallët. Kështu nja dy-tre orë.Më pas me rroba qull vrap në shtëpi klitha që te dera, mësova not, o njerëz.

Ja e dyta,ndryshe nga çuni 12 vjeçar,biçikletën nuk ma mësoi babai.Nuk patëm biçikletë as të madhe,as të vogël në shtëpi.Ama te cepi i pallatit funksiononte dyqani i riparimit të tyre. E atje na e jepte një xhiro Petro Jatagani.Nga ato kinezet e mëdhaja. Futnim këmbën poshtë tubit,bënim copë kyçin e këmbës nga shtrëngimi me zinxhirin plot graso ndërsa prapa më mbante Calja ose Leko që u bërtisnin njerëzve në rrugë,hapuni ore se do ju shtypim! Pas një jave fishkëllenim mbi shalën e lartë.

Ja e treta,ndryshe nga çuni 12 vjeçar,skitë i mësova vetë te Qeroska.Te ajo rrugicë e ngushtë si gjarpër që shtrihej nga kodra deri te bulevard “Republika”Sa binte bora e parë e niste ngrica ne fëmijët fluturonim mbi hekurishtet që ua kthenim majën dhe i lidhnim te këmba me kordonët e perdeve që i “vidhnim” te shtëpia. Qenë këto sajime “prindërit” e patinave moderne.Me ato kapnim shpejtësi skëterre,aq predhë zbrisnim sa një sy e mbanim pakëz hapur se era gati na shkulte të dy kokërdhokët.

Ja dhe të tjerat,ndryshe nga çuni 12 vjeçar,as cel,as tablet,as…nuk më bleu babai.Atëhere nuk kish nga këto gjëra.Kish televizor,por dhe atë babai e solli në shtëpi kur unë dhe vëllai ishim studentë.

Po pse atëhere im atë qënka heroi im?

Sepse…ai pat bërë shumë heroizma.Të përditshme.

Ende kujtoj kur më hypi një temperaturë e lartë dhe ambulanca po vonohej.Më mori në krahë nga shtëpia te stadiumi deri te spitali,afër 2-3 km. Dihaste, djersët e tij më binin në fytyrë,por nuk ndali deri sa më vendosi te krevati i pavionit. E mes asaj kllapie pashë që qante.

Kishte nxjerrë para meje dashurinë e madhe,ankthin e madh dhe dhimbjen që po e mbyste.Mes episodeve rri krenar një gjest kur nëna për darkë i fërgoi dy vezë e sa ia vuri para u sulëm ne, tre fëmijët, me sy të uritur. Babai sajoi mizaskenën. I tha nënës të shihte te pallto në korridor a i kishte çelsat e zyrës në xhep e sa ajo u largua na dha komandën,futjuni vezëve. Pas tre sekondash pjata ishte e larë.

Heroi im më bëri të qaj kur një ditë plot borë do shkoja ekskursion në malin e Moravës e më la galloshet e tij prej llastiku që mos më lageshin këmbët.Ai vetë shkoi mes llohës së shkrirë me këpucë që fusnin ujë e ashtu ndenji tetë orë sa erdhi në shtëpi me drithma nga acari.Mund të shtoj dhe sedrën që na kultivoi.Kur me vëllanë shkuam studentë u bë student edhe babai.Mësonin të tre,unë më kollaj se letërsi studioja.Ata ngulur mbi matematikë e kimi.

Ama asnjë çap pas.Përpara,thosh çdo ditë heroi.E si për kapak më vjen ndër mend albumi i fotografive.Thuajse në të gjitha babai im buzëqesh veshur me të njëjtën këmishë.Prej poliestri,prodhim i kombinatit të trikotazhit.Jo se e pëlqente,por se veç atë kish,laj thaj.Nga që rrogën e tij komplet na i dërgonte mua e vëllait në Tiranë,ku studjonim.

My father - my hero, is a universal theme. Like that remote control that opens every type of television. Everyone has their father as an idol, teacher and example.

- What about me who had a father with vices, who beat me and who was an alcoholic? - Calja asked me in a low voice.

- You have a hero too. From him you learned to despise vices.

The father is like the laws of modern times. He teaches us his virtues, but also his faults. He is the PIN of our actions, of the behavior and attitudes we carry and display. That is why it is the A of DNA. That is why is a hero who lives even when he doesn't.../ CNA.al