Nga Geishat, Eunukët dhe Hara-Kiri/ Traditat më të çuditshme, por edhe më të tmerrshme që ka parë njerëzimi

20 Shtator 2020, 09:24, Blog CNA

Shumica e këtyre traditave, janë tashmë pjesë e historisë, ose konsiderohen barbare. Por disa prej tyre janë ndaluar vetëm kohët e fundit. Ja cilat janë traditat kryesore më të çuditshme, por edhe më të tmerrshme që ka parë njerëzimi.

Geishat

Traditat e dikurshme e Geisha-s është zëvendësuar sot me një sistem modern. Dikur Geisha-t ishin të shumta në numër. Në vitet 1900, kishte mbi 25.000 Geisha. Shumica banonin në Kioto, kryeqyteti i dikurshëm i Japonisë. Sot kanë mbetur më pak se 10.000 geisha. Bërja Geishë është sot plotësisht vullnetare, por trajnimi mbetet po aq i ashpër sa dikur. Vajzat e reja duhet të jenë shumë të përkushtuara për të mësuar artin e vallëzimit, këndimit, muzikës dhe shumë nga traditat japoneze.

Duelet

I praktikuar midis shekujve XV-XX në shoqëritë perëndimore, një duel ishte një luftë konsensuale midis dy personave me armë vdekjeprurëse, dhe në përputhje me rregulla të qarta mbi një çështje nderi. Ai zakonisht zhvillohej nga dëshira e njërës palë (sfiduesit) për të zhbërë një fyerje të perceptuar ndaj nderit të tij. Qëllimi i duelit nuk ishte dhe aq vrasja e kundërshtarinm sesa fitimi i ?kënaqësisë? për rivendosjen e nderit të nëpëkëmbur.

Eunukët

Një eunuk është një njeri i tredhur ose i kastruar seksualisht. Në Kinën e lashtë, kastrimi ishte si një ndëshkim tradicional, por edhe një mënyrë për t?u punësuar në oborrin perandorak. Në fund të Dinastisë Ming, pallati perandorak kishte 70.000 eunukë. Eunukët tridheshin para moshës së pubertetit, dhe më pas trainoheshin për punën që duhej të kryenin.

Konkubinat

Konkubinazhi është gjendja e një gruaje ose të riu në një marrëdhënie të vazhdueshme, gati- martesore me një burrë që ka një status më të lartë shoqëror. Zakonisht, burri ka një grua zyrtare, përveç një ose më shumë konkubinave. Konkubinat kanë të drejta të kufizuara të mbështetjes tek burri, dhe pasardhësit e tyre pranohen publikisht si fëmijët e burrit, megjithëse me një status më të ulët se fëmijët e lindur nga gruaja zyrtare ose gratë.

Sepuku ose Hara-Kiri

Ishte pjesa kryesore e Bushido, kodit të luftëtarëve samuraj; dhe përdorej nga luftëtarët për
të shmangur rënien në duar të armikut, dhe për të zbutur disi turpin. Samurai mund të urdhërohej nga daimyo (zotërit e tyre feudalë) për të bërë vetëvrasje me shpatë. Më vonë, luftëtarëve të turpëruar, u lejohej ndonjëherë të bënin sepuku sesa të ekzekutoheshin në mënyrën normale me prerje koke.

Flijimi i njerëzve

Ky proces është akti i vrasjes së një qenie njerëzore si ofertë për Perëndi apo një fuqi tjetër të mbinatyrshme. Flijimi njerëzor është praktikuar në shumë kultura antike. Majat dhe Aztekët që janë të njohur për vrasjet e tyre rituale, ndërsa popujt e tjerë e kanë parë si primitive këtë praktikë. Me kalimin e kohës sakrifica njerëzore është bërë më pak e zakonshme në të gjithë botën, dhe sot kjo praktikë është shumë e rrallë. Shumica e feve dënojnë, dhe ligjet e sotme e trajtojnë atë si një çështje penale.

Lidhja e këmbëve

Ishte një zakon i praktikuar për afro 1 mijë vjet nga femrat e reja në Kinë, duke filluar nga shekulli X-të dhe duke përfunduar në fillim të shekullit XX-të. Lidhja e këmbëve fillonte zakonisht në moshën 6-vjeçe, por shpesh më herët. Këmbët mbështilleshin fort me fasho, në mënyrë që ato të mos rriteshin dhe zhvilloheshin normalisht. Në vend të kësaj, ata do të thyheshin dhe deformoheshin shumë, duke mos u rritur më shumë se 10-15 cm. Kjo praktikë është sot shkaku kryesor i aftësisë së kufizuar midis disa grave të moshuara kineze.

Ishte një lloj hindu, që sot praktikohej shumë rrallë dhe cilësohet si një akt i rëndë kriminal në Indi. Sipas këtij akti, e veja e të vdekurit do të hidhej mbi zjarrin ku digjet trupi i pajetë i burrit të saj për të kryer vetëvrasje. Sati supozohej të ndodhte vullnetarisht, dhe sipas shumë dëshmive, shumica e grave ishin vërtet vullnetare. Por ky akt pritej nga vejushat në disa komunitete dhe kjo e shtonte presionin.

Vetë-mumifikimi

Sokushinbutsu ishin murgjit apo priftërinjtë budistë të cilët pretendohet se shkaktonin vetë vdekjen e tyre në një mënyrë që sillte mumifikimin e tyre. Kjo praktikë thuhet se u zhvillua thuajse ekskluzivisht në Japoninë Veriore rreth Prefekturës Jamagata.
Deri më sot janë zbuluar 16-24 mumifikime të tilla. Për 3 vjet priftërinjtë përdornin një dietë të veçantë ushqimore që përbëhej vetëm nga arra dhe fara, ndërsa stërviteshin rregullisht për të zhdukur yndyrën e trupit. Më pas hanin vetëm lëvoret e pemëve dhe rrënjë bimësh për 3 vjet të tjerë dhe fillonin të pinin një çaj helmues.

Varrosja tibetiane në qiell të hapur

Kjo praktikë është e zakonshme në Tibet. Kufoma pritet në copa të vogla dhe vendoset në një majë mali, duke e ekspozuar atë ndaj elementëve dhe kafshëve, sidomos ndaj zogjve grabitqarë me në krye shqiponjën. Më pas kockat copëtohen me vare, përzihen me mish dhe u ofrohen sërish zogjve. Qeveria kineze e nxori jashtë ligjit këtë praktikë në vitet 1960, por pastaj e ligjëroi prapë në vitet 1980./Përshtatur nga CNA.al