Pse një grua me shami kandidon për Partinë Socialiste

4 Prill 2025, 17:05, Politikë Edlira Dyrnishaj

Që nga momenti kur u shpall kandidatura ime për deputete në radhët e Partisë Socialiste, kam marrë shumë pyetje, komente dhe reagime publike. Disa më kanë mbështetur hapur, të tjerë kanë shprehur dyshime, e madje ka pasur edhe që kanë shtrembëruar qëllimin tim. Pyetja më e zakonshme që dëgjoj është: “Si mund të jesh me shami dhe të jesh pjesë e një partie të majtë, laike, europiane?”

Për këtë arsye, ndjej nevojën të flas hapur. Jo për t’u justifikuar, por për të sqaruar pozicionin tim dhe për të kthyer vëmendjen aty ku duhet: tek qytetari dhe e ardhmja e përbashkët.

Unë nuk jam në politikë për të përfaqësuar fenë. Por as nuk jam këtu për ta fshehur atë. Besimi është pjesë e imja, ashtu siç janë edhe vlerat e barazisë, drejtësisë sociale dhe përfshirjes. Unë nuk besoj se duhet të zgjedhim mes të qenit besimtar dhe të qenit qytetar aktiv. Në një shoqëri të hapur dhe demokratike, të dyja janë jo vetëm të mundshme, por të domosdoshme.

Partia Socialiste më ka dhënë mundësinë të jem pjesë e saj pa më kërkuar të heq dorë nga asgjë që jam. Ky është një shembull për t’u ndjekur: që përfshirja në politikë nuk duhet të ndodhë vetëm për ata që duken “si gjithë të tjerët”, por për çdo qytetar që ka vullnet, aftësi dhe ndershmëri për të shërbyer.

Jam kandidate sepse dua të kontribuoj me zërin tim për më shumë gra në politikë. Për më shumë ndjeshmëri ndaj familjeve të zakonshme, ndaj të rinjve që kërkojnë shpresë, ndaj grave që luftojnë çdo ditë për të mbajtur gjithçka në këmbë. Kam zgjedhur të jem pjesë e një force politike që beson te shteti social, te barazia dhe te e ardhmja europiane e Shqipërisë.

Shamia ime nuk është as pengesë, as flamur. Është pjesë e jetës sime. Ajo nuk më ndalon të dëgjoj, të punoj, të bashkëpunoj, të propozoj dhe të mbroj me dinjitet interesin publik. Kush më sheh vetëm për këtë pjesë të identitetit tim, humbet mundësinë të shohë njeriun, qytetaren dhe profesionisten.

Në fund të ditës, nuk duhet të kemi frikë nga dallimet mes nesh. Duhet të kemi frikë nga përjashtimi dhe nga gjykimi pa njohje. Unë jam këtu për të ndërtuar ura, jo për të ngritur mure. Dhe për të dëshmuar se Shqipëria e të gjithëve është e mundur — kur secili prej nesh pranohet siç është, dhe vlerësohet për atë që mund të japë.

Ky është kontributi im i sinqertë për Shqipërinë e vitit 2030 — aty ku ka premtuar ta çojë Kryeministri Edi Rama: një Shqipëri europiane, përfshirëse dhe e denjë për çdo qytetar të saj./ CNA