E fundit!

22:46 Aktualitet

Pas ndeshjes, protestuesit zhvendosen te selia e PD-së: Opozitë e shitur

Pas ndeshjes, protestuesit janë zhvendosur para selisë së ...

Je “njësh” për të qenë “dysh”!

26 Gusht 2025, 18:00, Opinione Ardi Stefa

Je “njësh” për të qenë “dysh”!
Këtë shprehje e kam dëgjuar për herë të parë në vitin 1997 në një pritje të gazetarëve në Pallatin Presidencial në Athinë. Me këto fjalë iu drejtua një politikan i lartë këshilltarit të kryeministrit grek.

Më pëlqeu si shprehje dhe u përpoqa ta analizoja dhe të thellohesha pak më tepër, jo aq për të kuptuar se cilët ishin “eminencat gri”, të cilat kanë ekzistuar në çdo epokë të historisë, në çdo sistem, qoftë monarki, diktaturë apo demokraci. Ai/ata persona që nuk janë në majën formale të hierarkisë, por që mbajnë në duar fijet e padukshme të vendimeve. Ata janë ata që nuk i njeh turma, por i ndjen historia. Që mund të ishin “njëshi”, por zgjodhën të ishin “dyshi”!

Natyrisht që ka njerëz që “ndriçojnë” skenën politike, zënë faqet e para të gazetave, dhe thirren “liderë”. Janë ata që flasin fort, që i njeh turma, që përfaqësojnë zyrtarisht majën. Por pas çdo “njëshi”, pothuajse gjithmonë qëndron dikush që s’e kërkon vëmendjen, por e meriton gjithë vlerësimin: “Një njësh që zgjedh të jetë dysh”!

Është ai person që nuk e do mikrofonin, por e njeh më mirë se kushdo drejtimin e zërit. Nuk është në krye të tryezës, por pa të, asgjë nuk ecën përpara. Një figurë e skalionit të dytë, që s’ka nevojë për tituj, sepse vlera e tij matet me ndikim, jo me zhurmë.
Ai është ai që planifikon kur të tjerët flasin, që ndërton kur të tjerët ngrenë zërin. Dhe kur vjen suksesi, ai hesht, sepse e di që puna e tij nuk kërkon duartrokitje: kërkon dhe është rezultat.

Po, ekziston kjo kategori njerëzish të rrallë. Të heshtur, por vendimtarë. Të padukshëm, por të pashmangshëm. Ata janë të dytët në hierarki, por të parët në përgjegjësi. E zgjedhin vetë këtë pozicion. Jo nga frika. Jo nga mungesa e aftësisë. Por nga mençuria e të kuptuarit që ndikimi nuk ka nevojë për skenë.

Sepse lideri i vërtetë nuk është gjithmonë ai që flet.
Shpesh është ai që dëgjon më shumë. Që nuk ndërpret. Që merr informacion, e përpunon në heshtje, e kthen në strategji, dhe ia dorëzon “liderit të dukshëm” për ta shpallur si mendim të vetin. E di që nuk do t’i jepet merita. Por kjo nuk e trand. Sepse të jesh njësh për të qenë dysh është zgjedhje, jo kompromis.

Ai është ai që di më shumë se të tjerët, por nuk i bie tavolinës. Ai, që e di çfarë është drejtë, por nuk ka nevojë ta thërrasë me zë të lartë. Ai që s’e shpërfaq suksesin e vet, sepse është shumë i zënë duke ndihmuar që të tjerët të shkëlqejnë. E bën liderin të duket lider. Dhe kjo është një nga sakrificat më të mëdha që mund të bëjë një njeri.

Sepse është ai që, pasi prodhon politikën, më pas ndërmerr promovimin e saj me qëllimin kryesor të shplarjes së trurit të opinionit publik. Janë “dyshat” që dinë si të bëjnë “rrjedhje informacioni”, si të “tjerrin” një lajm, si të diktojnë një “vijë politike”.

Të gjithë mund të ngjiten në majë, por pak e dinë kur duhet të qëndrojnë një hap prapa. Jo nga paaftësia, por nga urtësia. Një lider i mirë është ai që njeh vlerën e “dyshit” dhe e vlerëson. Një lider i madh është ai që është vetë njësh, por nuk ka frikë nga “hijet” që i ndriçojnë shtegun.

“Dyshat” nuk kanë nevojë për tituj, sepse kanë diçka më të fuqishme: akses, besim dhe kontroll mbi narrativën. Ata janë aty kur ndahen sekretet, kur merren vendimet, kur firmoset heshtja dhe shkruhen pasojat.

Dhe, në fund të ditës, kur duartrokitjet mbarojnë, sipari bie dhe dritat fiken, vërtet i madh nuk është ai që u pa më shumë, por ai që u ndje më shumë. Ai që ndërtoi pa prekur lopatën, që e drejtoi anijen pa e prekur timonin. Ai që e kanë luksin të jetë në prapaskenë, sepse e di që ajo që ka rëndësi është rezultati, jo roli.

Ky është njëshi që zgjodhi të jetë dysh. Dhe, në një botë ku të gjithë duan të jenë të parët, të jesh dysh nga zgjedhja është akt force, jo dobësie. Është vetëdije, është përulësi dhe është përgjegjësi, është edhe një rol psikologjik.

Të jesh i dytë me vullnet, kërkon një vetëdije të thellë për veten dhe qëllimin. Kërkon të kapërcesh egon, të pranosh që puna jote mund të mos njihet kurrë publikisht. Dhe pikërisht kjo është forca: që ata nuk e kërkojnë lavdinë, sepse e dinë që ndikimi i tyre është më i thellë se çdo titull apo dekoratë.
Sepse kur njëshat rrëzohen nga pesha e ego-s, janë dyshët që i mbajnë gjërat në këmbë.

Prandaj, herën tjetër kur të shohësh dikë në hije, mos u mashtro nga mungesa e dritës. Ai mund të jetë njësh për të qenë dysh. Dhe pikërisht për këtë, është i pazëvendësueshëm.

Gjithsesi, "dyshat" e sigurojnë rolin e tyre për sa kohë që kemi politikanë që janë më të interesuar për imazhin sesa për thelbin dhe që janë të interesuar të qëndrojnë në pushtet me çdo kusht. Ata shpesh “i lirojnë” politikanët nga detyrimi i të menduarit të pavarur dhe të përvetësimit të njohurive, të cilat kërkohen nga legjislacioni serioz. Ata u garantojnë pushtetin, ndërkohë që menaxhojnë publicitetin. Ata u ofrojnë atyre zgjidhje problemesh "prapa kuintave".

Por në fund, “dyshat” rezultojnë dobësia e madhe e “njëshave”, "thembra e Akilit" e tyre. Ose më troç: “dyshat” shpesh bëhen ata që i zënë për fyti eprorët e tyre.