RTSH and something beyond what Thoma Gëllçi says...

2025-04-25 10:32:00, Opinione Luan Rama

The professional analysis and elegantly argued criticism that Thoma Gëllçi makes of the platform presented by the first-placed candidate in the race for Director General of RTSH in the first round of voting for the new Board of Directors, more than what is wrong with that platform and what he suggests to the promised director, the real value and contribution he offers is in what he, although he does not say, lets it be implied.

The fact that five of the members of the new Board of Directors voted in favor of Eni Vasili's candidacy to be the next director of RTSH, allows us to understand that either the five who voted for that candidacy agree with her platform, which Thoma Gëllçi rightly and with full arguments qualifies as "a throwback to decades", or, in the best case scenario for them, they have not read the platform at all, but have voted for the promised candidate not for the platform, but to justify their election by the Assembly in violation of the law, also because the previous board was dismissed in violation of the law, precisely because it did not elect the candidate of the platform that Thoma Gëllçi criticizes.

Essentially, the problem, or rather the bad thing in this case, does not lie only in the platform presented by the candidate for Director General.
Ultimately, each of the candidates in the race has presented as much as they know and what they think, in their own judgment, is most valuable in the race to “win” the position of Director General of RTSH. Therefore, if they manage to win even with a platform full of shortcomings and deformations, which not only does not protect what was done well before, but aims to revert and transform from a public entity into a governmental entity, the greatest responsibility lies with the Steering Council.
The body that has the legal obligation, namely the responsibility of judging and evaluating the candidates along with the platform of each of them, is the Steering Council of RTSH.

The freedom to compete, regardless of the criteria provided by the law, could hypothetically encourage an individual from that half of the population considered a çyryk according to a prime ministerial definition to run. But, if that çyryk manages to win with the council's votes, then logically we can say that we are dealing with a çyryk council!

Meqenëse i njoh edhe personalisht disa prej anëtarëve të zgjedhur në Këshillin Drejtues të RTSH dhe i çmoj për çfarë kanë bërë e çfarë kanë dhënë në fushat e tyre të veprimtarisë profesionale, kam patur rastin të bisedoj me ta për të kuptuar vizionin, qasjen dhe angazhimin e tyre për të çuar më tej reformën e nisur prej zotit Gëllçi kur ai qe Drejtor i Përgjithshëm i RTSH.
Mund ta them se kam konstatuar se ata e duan RTSH-në. E duan edhe rritjen e rolit dhe të autoritetit e peshës së tij si i vetmi ent publik raditeleviziv në vend.
Por, nuk e njohin ligjin, nuk i dinë detyrimet dhe përgjegjësitë që kanë. Nuk e kuptojnë autoritetin dhe pavarësinë që iu jep ligji për të menduar, gjykuar dhe vendosur sipas bindjes së tyre.
Me përjashtim të zotit Beci që më herët ka qenë Drejtor i Përgjithshëm i RTSH e të ndonjë tjetri, shumica nuk i njohin as formalisht ligjin dhe statutin e institucionit të cilin kanë përgjegjësi ta drejtojnë. Madje, do t’ju duhet kohë të hyjnë, në ia dalshin të hyjnë, në tërësinë e problemeve të shumta që RTSH ka.

Referencat që sjell Thoma Gëllçi dhe përqasja me modele prestigjoze të mediave publike europiane, kundërshtitë e argumentuara dhe përvoja që ai ofron, do të duhej ta ndihmonin këshillin që ai të gjykojë dhe të vendosë me integritet profesional dhe intelektual vetëm në interes të RTSH, që do të thotë vetëm në interes të publikut, që publiku të ketë median e vet. Për ta është një ndihmë e vyer ajo që ofron Thoma Gëllçi, nëse duan realisht të bëjnë detyrën për të cilën janë në atë këshill.

Unë jam i bindur që secili anëtar i këshillit është dakord me çfarë shkruan Thoma Gëllçi. Mirëpo nëse shtrojmë pyetjen se a janë ata të gatshëm që të ngrihen në nivelin e integritetit që kërkon ushtrimi i përgjegjësisë për të cilën janë në atë këshill, druaj ta them. Kjo mbetet për t’u provuar.

Brenda Këshillit janë dy grupe. Njërin e ka emëruar maxhoranca e tjetrin opozita duke i votuar formalisht në Kuvend, por të përzgjedhur jo sipas përcaktimit të ligjit. Ky është njëri prej problemeve. Por është thelbësor, sepse është shmangur gara, është shmangur konkurenca. Dhe për këtë përgjegjësia shkon tek Kuvendi. Sepse ilegjitimiteti i zgjedhjes kushtëzon vendimmarrjen dhe pavarësinë e gjykimit të tyre.

Është për të ardhur keq, por Kuvendi ka dëshmuar se nuk e do RTSH-në. Ca më pak qeveria. Ndryshe nuk do të ishin tallur me RTSH-në siç kanë bërë duke zgjedhur këshilla formalë, të cilëve më pas iu janë imponuar për të emëruar drejtorë që kanë krijuar gjëndjen në të cilën është sot RTSH.
Historitë e konflikteve e flirteve, të sherreve e blerjeve në marrdhëniet mes drejtorëve të përgjithshëm e kryetarëve apo anëtarëve të këshillave janë bërë sëmundje e pashërueshme e atij institucioni, e pa dashur të paragjykoj, me gjasë kjo traditë do të vazhdojë.

I do not want to repeat the multitude of problems that Thoma Gëllçi has exhaustively singled out and argued. But, from the platforms presented, I was impressed by the lack of attention to language culture and copyright.
In RTSH, language culture should be an untouchable cult, the first condition of existence and the “passport” of anyone who enters that temple.
Meanwhile, copyright, respect and protection of what has been and is the intellectual property and wealth of RTSH, created from day one until today, must be guaranteed and treated according to EU standards, so that at least RTSH does not become an obstacle to Albania's membership in the EU, between 2027-2030, as the Prime Minister has undertaken.

Some time ago I asked a journalist who works at a private television station why he writes against the RTSH Board of Directors, they have just been elected and you don't know them? -
I write against them because I want them to understand that RTSH is mine too, he told me. - I want RTSH to be not only the biggest in the country, but also the best, most prestigious, most professional, most trusted, with the best-paid journalists and employees. If RTSH does not become the model to follow, we will continue to remain as we have been until now; servants of the owners who pay us as much as they want and when they want. I love RTSH so that tomorrow I have the right to tell the owner; I want the working conditions and salary that RTSH has. If you do not fulfill them for me, I will leave you in good health because I will go and work at RTSH.

So far, the opposite has happened. The challenge is there. RTSH needs people who love it. They love it to serve it by resurrecting it, so that it belongs to the public and is at its service based solely on professionalism and the sanctity of the truth.