When you remove the razor on your cheek, ask why the end of Durrës street is called "Zogu i Black?!"

2022-08-29 11:14:00, Opinione CNA

By Mitro Cela

In 1963, I was a student at the "Çajupi" high school.

The writer Filip Ndocaj gave us literature.

Big man. In winter, he wore a cream-colored coat. An umbrella in hand when it rained. The tent "hangs" on the floor, behind the neck.

She loved Migjeni, whom she told that she had a school friend in Italy and a colleague, i.e. a teacher in Puka.

- The essay "Five lek to see America", - I read it in the original, - the professor told us.

- How do you know what prostitutes are?!…

When you remove the razor on your cheek, ask why the end of Durrës street is called "Zogu i Black?!" …

Shumë vonë mësova se aty ishte hapur bordelloja më e madhe e Tiranës…

Aty burrat tradhtonin gratë duke paguar.

Seks dhe tradhti?!

Pas Migjenit, komentonte me shumë fantazi Gëten dhe Danten.

Në atë mot të dy poetët e mëdhej, ishin në programin e letërsisë.

Jashtë programtit na fliste për Lasgush Poradecin:

-Nguliteni në mendje. Mos mbani shënime. Është liriku më i madh i Ballkanit…

-Dashuronte… dashuria… shkruan poeti.

Liberal nga natyra, lejonte pak zhurmë në klasë.

Bile këndonim edhe ndonjë këngë të Çelentanos.

Në vitet ’60, gjymnazet e Tiranës ndaheshin në dy grupe.

“Petro Nini” ishte elitë.

Atje studjonin fëmijët e Enverit, Mehmet Shehut, Hysni Kapos, Beqir Ballukut etj.

Ne të “Çajupit” ishin të klasës puntore.

Ndyshonin edhe shijet muzikore.

Ne pëlqenim muzikën italiane duke e quajtur mbret Adriano Çelentanon.

Me radhë Pepino Di Kaprin, Domeniko Modunjon, Rita Pavonen.

Nxënësit e “Petro Ninit” këndonin më shumë muzikën e “Bitlsave”, Rolling Stones, Frank Sinatra etj.

Kishte arsye.

Ne dëgjonin vetëm radjon.

Ata kishin manjetofonë, gramafonë, televizorë.

Herë pas here, fëmijët e elitës, mblidheshin në bodrumet e pallateve. Këndonin me kitara.

Ne, e shumta, këndonim duke përdorur si xhes, bankat, në pushimet mes orëve të mësimit.

NE dha ATA ndryshonim edhe në veshje. Ne pantallona dok me xhakavendo të qepura, në rrobaqpsi anonime në lagja.

Ata rroba të blera në Romë, Paris, Athinë…

Një ditë na thotë profesor Filipi:

– Nuk është keq të dëgjoni edhe muzikë angleze dhe amerikane.

Është muzika e së ardhmes.

Na tregojë edhe për një stacion në radjo që jepte muzikë të tillë gjithë ditën.

Këtu lindi edhe dashuria ime për Xhon Lenon, Pol Makartin, Xhorxh Harison dhe Ringostar.

Por profesori ishte i dyzuar.

Liberal dhe i mjegulluar kur fliste për Gorkin, Shollohovin.

Kur komentonte romanin sovjetik “Si u kalit celiku” e Nikolla Ostrofskit, sikur përtypte arrë.

Ndryshonte.

Tjetërsohej.

I dilte damari mes ballit. Humbiste. Dridhej.

Ulërinte.

I nxirnin sytë xixa.

Hapte krahët kur komentonte I “Faustin” e Gëtes.

Disa ditë pasi kisha dëgjuar rrëfimin për Margaritën e Gëtes, mastrubohesha me imazhin e saj, sipas përshkrimit të profesorit.

Një ditë na recitoi “Shagane shpirti im Shagane” të Eseninit.

-E rrallë,- komentoi profesori.- Si poet, Esenini, shkoi në Amerikë.

Bëri një prockë:

Ra në dashuri me një balerinë amerikane…

Me të drejtë, e kritikun për gjestin borgjez të gjithë shkrimtarët sovjetikë…

Një natë u mbyll në dhomë.

Preu damarët. Ngjeu penën dhe me gjak bëri një poezi?

Për shumë kohë më dilte në ëndërr imazhi i poetit duke kërcyer me balerinën amerikane, ndërsa nga damarët i kullonte gjak?!

Një ditë më thirri në shtëpi…

-Lexova hartimin tënd.

Nuk kam parë shkrim më të shëmtuar.

Kë marrë borxh këmbët e pulës për të shkruar?

Duke të parë surratin, më kujton Migjenin.

Verdhacuk të dy.

Ai të verdhët e kishte nga turbekulozi.

Po ti?…

Anemik…

-Ha hekur dhe qeshi…

-Ke bërë ndonjë poezi,- më pyeti. Dua ta shoh, sepse dy tre fraza në hartim diçka më thonë…

Thashë jo,- edhe pse kisha shkruar një poezi për një vajzë biondinë, që e dashuroja, por nuk ma mbajti kurrë ti propozoja…

Në rininë time, ishte turp të kishe një të dashur…

Sot është turp të mos kesh të dashur…

-Për një gjë jam i sigurtë:

Shkrimtar vetëm se je verdhacuk nuk mund të bëhesh…

Dhe i doli fjala…

Profesori herë pas here na thoshte në klasë:

-Kam ndërmend të botoj një roman.

Two years passed. The professor continued with the old saying:

"I'm going to publish a novel?"

One day we asked him to account:

- Why don't you publish the novel?

He answered with humor:

- Because I don't want it to end up like toilet paper in Lad's snot-nosed toilet.

He was talking about a classmate of ours, who stood out for his big nose with a ridge...

One day he invited me to the teachers' room.

It was alone.

- Verdhacuk! It is not Lad's nose that prevents me from publishing the novel.

But he is an editor at the publishing house.

It has brought to the tip of my nose...

Make it and break it tells me...

I don't know why I want you to read me a chapter.

He doesn't like the editor.

He says take it off.

But I don't give up.

In 1971, when I was a student, Filip Ndocaj published the novel "Sun under the umbrella"

I bought it.

The "rebel" chapter was missing.

The professor was broken…Normal.

A forced concession for the novel to be published…

09:46 Opinione Ditmir Bushati

yourthought

Poll

Lajmet e fundit nga

Denoncim

Vetingu

Kronika

Sociale

Kosova & Bota

Kulturë

Ekonomi

11:40 DENOUNCEMENT

SHKARKO APP