The war in Ukraine and the hidden interests of the world powers

2023-05-03 11:25:00, Kosova & Bota Andrea Rizzi

The war in Ukraine and the hidden interests of the world powers

Illustrative photo

Last week was very intense for Ukraine. As in the diplomatic arena, where the presidents of China and Brazil have had their say; as well as on the battlefield, where Vladimir Putin's missiles are raining down on Ukrainian cities. Amidst the talks of brokering peace, the war continues, and behind it all there are some major goals, which may not be voiced out loud, but which are clearly there.

And what follows is the attempt to solve them. The President of China, Xi Jinping, finally called his Ukrainian counterpart, Volodymyr Zelensky. The Chinese regime aims to portray itself to the world, and especially in the Southern Hemisphere, as a useful force for peace.

China's official position is set out in a 12-point document, published just on the first anniversary of the war. In fact, it amounts to nothing more than a statement of principles, which can absolutely not influence to lead to peace talks. But China's current stance says much more than that document.

He tells us that this is a power that is not supplying Russia with weapons, but on the other hand it is not using its influence over the latter to curb aggression against Ukraine. Instead, Beijing is providing Moscow with economic breathing space, and in some respects is deepening bilateral military ties as well as strengthening diplomatic ties between the two nations.

So in short, China is not a neutral party; she is clearly on Russia's side. And what is the strategic calculation you are making? Perhaps you don't want any outcome that is detrimental to Putin; or because this would be positive for the Western world, enabling the integration of Ukraine into its democratic and geopolitical sphere.

And this would represent a great success for the West. It is in China's interest for the United States to be busy with Europe. She would also like to drive a wedge between the European Union and the US. Even the Brazilian president, Luiz Inacio Lula da Silva, has been engaged in his efforts to promote peace.

Of course, his actions must be analyzed from a different perspective than the movements of the Chinese regime. Peace is light years away, but seeking it even in principle is an act worthy of praise. And if a Democrat is behind such an effort, even better. However the problem is how he handles it. Lula's rhetoric is hard to swallow for many in democratic countries. Alongside his peace rhetoric, he has also made comments that sending arms to Ukraine is only prolonging the fighting; and that Zelenskiy is as responsible for the war as Putin.

Because it takes two to tango. Meanwhile, in an interview for "El Pais", he made a passionate defense of democracy against the threat of the extreme right, but avoided any criticism of the oppressive Chinese regime. Even when asked about it, he was evasive in his statements. But what is his strategic calculation?

Është e arsyeshme të arrihet në përfundimin se heshtja, është më shumë tregues i një interesi madhor për të konsoliduar marrëdhëniet e Brazilit me Kinën. Ndërkohë dëshira e Lulës për të qenë në ballë të një iniciative për paqen ka të ngjarë të motivohet nga ambiciet e tij për të forcuar pozicionin e Brazilit në skenën botërore, duke e konsoliduar rolin e tij si një fuqi e mesme, me marrjen e kredive të mëdha bankare nga Kina që mund të çojnë në rritjen e ndikimit të vendit në institucionet ndërkombëtare dhe duke e pozicionuar këtë komb si një udhëheqës në Hemisferën Jugore.

Nga ana tjetër edhe SHBA-ja ka bërë llogaritë e saj. Shumëkush mund ta imagjinojë se është në interesin e Shteteve të Bashkuara që një kundërshtare si Rusia të vazhdojë të angazhohet në një konflikt rraskapitës, në të cilin Uashingtoni nuk po pëson viktima në njerëz.

Një atmosferë krize që bashkon akoma më shumë SHBA-në me aleatët e saj globalë, është gjithashtu në favorin e saj, dhe ajo është e kënaqur për të ardhurat shtesë nga rritja e eksporteve të gazit në Evropë. Që të gjitha këto janë supozime shumë të besueshme. Megjithatë, nuk është njësoj si të thuash hapur se kjo luftë është në interesin e saj.

Sepse SHBA do të preferonte të mos fokusohej tek problemet evropiane, kur shqetësimi i saj kryesor është Kina. Natyrisht, Hemisfera Jugore ka edhe synimet e veta të padeklaruara në këtë skenar. Një larmi vendesh në jug, të cilat meritojnë në mënyrë të pamohueshme një status më të lartë në rendin aktual botëror, i njohin mirë teprimet e fuqive veriore.

E megjithatë, kjo nuk i ka penguar shumë prej tyre të zhvillojnë strategji, ndoshta me një farë hipokrizie, përballë një pushtimi që nuk është gjë tjetër veçse një luftë koloniale, dhe përballë rivalitetit të peshave të rënda midis SHBA-së dhe Kinës.

Në të dyja dinamikat, superfuqitë janë në kërkim të aleatëve, dhe në jugun global, vendet janë të zënë duke llogaritur se cila është mënyra më e mirë për të fituar një avantazh duke iu afruar një fuqie apo një tjetre, dhe duke e bërë veten të dëshirueshëm. Këtu spikat India, e cila po rrit profilin e saj, duke forcuar marrëdhëniet e saj me Perëndimin kundër Kinës, dhe teksa po vazhdon që të blejë naftë të lirë nga Rusia.

Ndërkohë cila është axhenda e fshehtë e BE-së? Është e vështirë të thuhet. Jo sepse ne në bllok jemi moralisht më lart se të tjerët, por sepse kemi 27 këndvështrime të ndryshme, të cilat kërkojnë jo pak negociata për arritjen e një konsensusi. BE-ja ka shfaqur kryesisht një reagim të unifikuar dhe efektiv ndaj agresionit të Rusisë.

Ne jemi ende duke diskutuar për një mënyrën se si të ndërveprojmë me Kinën në të ardhmen, dhe më në përgjithësi, si të pozicionohemi në skakierën globale. Kemi bërë hapa përpara, por jemi ende pak larg nga të pasurit një vizioni të vërtetë strategjik të përbashkët. Prandaj është e vështirë të kuptosh realisht se cilat janë interesat tona të fshehta si evropianë.

Njerëzit kanë të drejtë kur thonë se nuk është e diçka e mençur të kërkosh një botë të ndarë pastër midis një blloku demokracish dhe një blloku tjetër autokracish. Bashkëpunimi mbi një mori çështjesh është i mundshëm dhe i domosdoshëm.

Dhe një përballje ideologjike dritëshkurtër do të shërbente vetëm për të shkatërruar një arenë të vlefshme bashkëpunimi pragmatik, që nuk ka arsye të zhduket. Edhe për çështje të tilla si lufta në Ukrainë, mund dhe duhet të ketë dialog për zgjidhjen, përfshirë regjimet autoritare, të cilat njohin parimet bazë të së drejtës ndërkombëtare si sovraniteti dhe integriteti territorial i shteteve.

But it is precisely that structure, international law, that prompts us to be extremely cautious and skeptical when faced with Russia, which has flagrantly violated it, and China, which is not only a repressive regime but is showing pretensions. in disputed waters.

Both of these countries are advocating a change in the international order, which brings about an alarming reduction of human rights. This challenge cannot be ignored. Of course, the US and other Western countries have committed serious abuses of international law in the past./ Adapted from CNA.al