Anëtari i Gjykatës Kushtetuese tregon pse Erion Veliaj duhet të qëndrojë në burg

2026-07-01 18:45:00, Aktualitet CNA

Anëtari i Gjykatës Kushtetuese tregon pse Erion Veliaj duhet të

Anëtari i Gjykatës Kushtetuese, Asim Vokshi ka dhënë argumentat se përse kryebashkiaku i arrestuar i Tiranës, Erion Veliaj, ndaj të cilit rëndojnë 13 akuza për 5 vepra të rënda penale, duhet të vijojë qëndrimin në burg. Vokshi është shprehur se qëndrimi i tij është i njëjtë me atë që ka pasur në fazën e shqyrtimit paraprak të çështjes në themel në Gjykatë në janar të këtij vitit.

Gjykata Kushtetuese urdhëron Gjykatën e Lartë të bindë Veliajn pse duhet të rrijë në burg
1 Korrik, 18:15

Sipas tij, ankimi i Veliajt nuk ngre shkaqe të rëndësishme për të vënë në lëvizje juridiksionin kushtetues. Lidhur me ankimimin e kryebashkiakut të arrestuar për qëndrimin pas ndarjes së xhamit në sallën e gjyqit, gjyqtari kushtetues është shprehur vendosja e të pandehurit prapa një muri xhami, nuk përbën në vetvete shkelje të nenit 3 të KEDNJ-së.

Po ashtu shprehet se ndërsa pretendimi për trajtim poshtërues vetëm për shkak të qëndrimit pas murit të xhamit, përbën një element faktik pa asnjë ndikim në caktimin ose vlefshmërinë e masës. Ndër të tjera thekson se masa “arrest në burg” në rastin konkret është vendosur për një qëllim të ligjshëm, garantimin e mbarëvajtjes së procesit penal dhe nuk duket të jetë joproporcionale në kontekstin e rrethanave të çështjes.

Gjithashtu shprehet se nga leximi i vendimeve të gjykatave të zakonshme rezulton se në caktimin e masës “arrest në burg” prokurori, fillimisht dhe gjykatat, më pas, kanë dhënë dhe bërë një arsyetim të mbështetur në fakte e rrethana të posaçme të çështjes, që lidhnin nevojën e kësaj mase me rrezikshmërinë e veprës dhe të vetë autorit, Erion Veliaj në rastin konkret.

Pse Erion Veliaj duhet të qëndrojë në burg?
9 Prill, 21:04

Më tej gjyqtari Asim Vokshi argumenton se Prokuroria e Posaçme ka theksuar se lidhur me pretendimin e Veliajt se masa e sigurimit personal është bazuar mbi “një rrezik abstrakt”, vlerëson se gjykatat e të gjitha shkallëve kanë pranuar se nga vetë kryebashkiaku dhe rrethi i tij i afërt janë ndërmarrë tentativa reale për ndikim mbi dëshmitarë; janë shkatërruar, fshehur komunikime ose fabrikuar prova dhe akte shkresore.

Gjithashtu pretendohet se ai ka shfrytëzuar funksionin publik dhe rrjetin e lidhjeve personale e institucionale për të ndikuar dëshmitarë, për të manipuluar prova dhe për të penguar hetimin. Në argumentim përmenden përfshirje e familjarëve, zyrtarëve dhe personave të tjerë në fshehje provash, deklarata të rreme, fshirje komunikimesh dhe justifikim të pasurive të dyshuara si të paligjshme.

ARGUMENTI I PLOTË:

1. Unë, gjyqtari Asim Vokshi, në gjykimin kushtetues të çështjes që i përket kërkuesit Erion Veliaj, me objekt kundërshtimin e vendimeve të gjykatave të posaçme dhe Gjykatës së Lartë që kanë caktuar, lejuar dhe miratuar vazhdimin e masës së sigurimit personal “Arresti në burg” ndaj tij, njësoj siç kam mbajtur qëndrimin në fazën e shqyrtimit paraprak të çështjes në Gjykatë (në janar të vitit 2026), se ankimi kushtetues i kërkuesit nuk ngrinte shkaqe të rëndësishme për të vënë në lëvizje juridiksionin kushtetues, vijoj të kem të njëjtën bindje edhe pas shqyrtimit të çështjes në themel. Për rrjedhojë, në vijim, do të parashtroj argumentet mbi të cilat bazohet qëndrimi im i mbetur në pakicë në këtë çështje, për sa i përket dispozitivit dhe arsyeve të vendimit të Gjykatës me të cilin u shfuqizua vendimi i Gjykatës së Lartë.

2. Paraprakisht vlen të theksohet se, siç Gjykata bëri publike në njoftimin e datës 25.05.2026, shumica ka vendosur pranimin pjesërisht të kërkesës, duke shfuqizuar vendimin e Gjykatës së Lartë dhe kthyer çështjen për shqyrtim në atë gjykatë, duke dhënë njëkohësisht përgjigjen përkatëse të përmbledhur për secilin nga pretendimet e kërkuesit. Konkretisht, sipas atij njoftimi publik:
– Në aspektin procedural, Gjykata shqyrtoi pretendimet për cenimin e:
1. Së drejtës së mbrojtjes, për shkak të kohës së pamjaftueshme në dispozicion për njohjen me aktet e dosjes dhe të qëndrimit të kërkuesit në kafaz/kabinën e xhamit gjatë procesit gjyqësor në gjykatat e faktit. Në lidhje me këtë pretendim, Gjykata, me shumicë votash, vendosi rrëzimin e tij si të pabazuar.
2. Parimit reformatio in peius (mosrëndimit të pozitës) të lidhur me marrjen e provave të reja në GJKKO-në e Apelit, të paraqitura nga Prokuroria e Posaçme. Në lidhje me këtë pretendim, Gjykata nuk arriti numrin prej pesë votash për vendimmarrje, për rrjedhojë, në kuptim të nenit 73, pika 4, të Ligjit Organik të Gjykatës, ai konsiderohet i rrëzuar.
– Në aspektin substancial, Gjykata shqyrtoi pretendimet për cenimin e:
1. Dinjitetit dhe prezumimit të pafajësisë të lidhur me qëndrimin e kërkuesit në kafaz/kabinën e xhamit gjatë procesit gjyqësor në gjykatat e faktit. Në lidhje me këtë pretendim, Gjykata, me shumicë votash, vendosi pranimin e tij në drejtim të mungesës së arsyetimit nga Gjykata e Lartë të këtij pretendimi të parashtruar në rekurs nga kërkuesi.
2. Lirisë personale në drejtim të:
• Dyshimit të arsyeshëm të bazuar në prova për caktimin e masës së sigurimit personal ndaj kërkuesit të lidhur edhe me parimin e prezumimit të pafajësisë, për shkak të gjuhës së përdorur në arsyetimin e vendimeve të gjykatave. Në lidhje me këtë pretendim Gjykata, me shumicë votash, vendosi rrëzimin e tij si të pabazuar.
• Proporcionalitetit të masës të lidhur me të drejtën për t`u zgjedhur, të cilin Gjykata, me shumicë votash, e gjeti të bazuar vetëm në drejtim të faktit që Gjykata e Lartë nuk i ka dhënë përgjigje të arsyetuar këtij pretendimi të ngritur në rekurs nga kërkuesi.

3. Vlerësoj të mos ndalem te pretendimet e rrëzuara, pasi argumentet për to jepen në vendimin përfundimtar të Gjykatës, për të cilat nuk kam kundërshtime thelbësore, por në vijim do të parashtroj argumentet pse nuk duhej shfuqizuar vendimi i Gjykatës së Lartë në drejtim të:
a. Dinjitetit dhe prezumimit të pafajësisë të lidhur me qëndrimin e kërkuesit pas murit të xhamit gjatë procesit gjyqësor në gjykatat e faktit, në drejtim të mungesës së arsyetimit nga Gjykata e Lartë të këtij pretendimi të parashtruar në rekurs nga kërkuesi;
b. Proporcionalitetit të masës të lidhur me të drejtën për t`u zgjedhur, në drejtim të faktit që Gjykata e Lartë nuk i ka dhënë përgjigje të arsyetuar këtij pretendimi të ngritur në rekurs nga kërkuesi.
c. Po ashtu do të paraqes edhe mendimin tim të pakicës për aspektin e pasqyruar në paragrafët 116-118 të vendimit të arsyetuar të Gjykatës në lidhje me proporcionalitetin e masës në drejtim të mungesës së arsyetimit të Gjykatës së Lartë, për sa i përket individualizimit të rreziqeve dhe nevojave të sigurimit si pjesë të kushteve për caktimin e masës së sigurimit konform nenit 228, pika 3, të KPP-së.

4. Së pari, vlerësoj se, në të njëjtën mënyrë siç është argumentuar në vendimin e Gjykatës për rrëzimin e pretendimit për cenimin e së drejtës së mbrojtjes për shkak të qëndrimit të kërkuesit pas një muri xhami, thjesht qëndrimi i kërkuesit pas këtij muri xhami gjatë procesit gjyqësor në gjykatat e faktit, në fazën e caktimit fillestar të masës së sigurimit (që për nga natyra është një gjykim i shpejtë), pa u provuar ardhja e pasojave të rënda që mund të konsiderohen poshtëruese, nuk është i mjaftueshëm për të arritur në përfundimin e cenimit të dinjitetit të tij. Neni 3 i KEDNJ-së, që sanksionon një nga vlerat më themelore të një shoqërie demokratike, duke ndaluar në mënyrë absolute edhe trajtimin çnjerëzor ose degradues, pavarësisht nga rrethanat dhe sjellja e viktimës, kërkon një nivel minimal ashpërsie, i cili vlerësohet bazuar në rrethanat e çështjes, siç janë kohëzgjatja e trajtimit, efektet e tij dhe në disa raste, seksi, mosha dhe gjendja shëndetësore e viktimës (shih Jalloh kundër Gjermanisë [DhM], nr. 54810/00, datë 11.07.2006, § 67). GJEDNJ-ja ka pranuar se izolimi në kafaz metalik binte ndesh me nenin 3 të Konventës, për shkak të natyrës degraduese të këtij objekti (shih Svinarenko dhe Slyadnev kundër Rusisë [DHM], datë 17.07.2014; §§ 135-138). Nga ana tjetër, GJEDNJ-ja ka konstatuar tashmë se vendosja e të pandehurve pas mureve prej xhami ose në doke prej xhami nuk përfshin në vetvete një element poshtërimi të mjaftueshëm për të arritur nivelin minimal të ashpërsisë (shih Yaroslav Belousov kundër Rusisë, datë 04.10.2016, §§ 124, 125).

5. GJEDNJ-ja edhe në jurisprudencën e saj të viteve të fundit (shih Zinchenko dhe Tamtura kundër Ukrainës, datë 05.03.2026 dhe Federici kundër Francës, datë 03.04.2025) ka ritheksuar se vendosja e të pandehurit prapa një muri xhami, kur kushtet e qëndrimit aty janë optimale, nuk përbën në vetvete shkelje të nenit 3 të KEDNJ-së. Për rrjedhojë, ky pretendim, në vlerësimin tim të mbetur në pakicë, është i pabazuar në planin kushtetues, për sa kohë që nga kërkuesi nuk është arritur të argumentohet mjaftueshëm në nivel kushtetues cenimi i dinjitetit të tij për shkak të qëndrimit në sallën e gjyqit pas një muri xhami, në kushte jo degraduese, gjatë seancës së marrjes në pyetje nga gjykata, e cila përbën një veprimtari të ngutshme procedurale. Vetëm fakti që Gjykata e Lartë nuk i ka dhënë përgjigje të detajuar këtij pretendimi nuk vë në dyshim procesin e zhvilluar në atë gjykatë dhe vendimmarrjen e saj e aq më pak masën e sigurimit të caktuar në gjykatat më të ulëta. Edhe nëse Gjykata e Lartë do të konstatonte nëpërmjet arsyetimit të saj shkelje, gjithsesi ajo ligjërisht nuk kishte në dispozicion ndonjë opsion vendimmarrjeje, çka nuk justifikon cenimin e vendimit të saj dhe kthimin e çështjes për rigjykim. Fakti në fjalë nuk mund të ndikonte a priori në zbutjen e masës së sigurimit ndaj kërkuesit.

6. Masa e zbatuar e sigurimit dhe pretendimi i kërkuesit për trajtim degradues për shkak të qëndrimit pas murit të xhamit, janë dy gjëra të ndryshme që nuk ndikojnë në mënyrë abstrakte te njëra-tjetra. Gjykata i gjeti të pabazuara pretendimet e kërkuesit për kushtet dhe kriteret për caktimin e masës së sigurimit “Arresti në burg” ose thënë ndryshe pranoi ekzistencën e dyshimit të arsyeshëm të bazuar në prova për caktimin e kësaj mase. Ndërsa pretendimi për trajtim poshtërues vetëm për shkak të qëndrimit pas murit të xhamit, për sa kohë që nuk rezulton të jetë tejkaluar një nivel minimal ashpërsie në drejtim të pengimit të kërkuesit në komunikimin me avokatët e tij ose ndjekjen efektive të zhvillimit të seancës dhe pjesëmarrjen aktive në të, përbën një element faktik pa asnjë ndikim në caktimin ose vlefshmërinë e masës. Ajo është çështje që lidhet me organizimin e infrastrukturës gjyqësore në sallat e gjykimit. GJEDNJ-ja ka pranuar se instalimi i elementeve të sigurisë në sallat e gjyqit, në vetvete, nuk e bën një proces penal të padrejtë. Faktorët vendimtarë janë natyra, shtrirja, mënyra e zbatimit dhe arsyet që qëndrojnë në themel të përdorimit të tyre (shih Simon Price kundër Mbretërisë së Bashkuar, datë 15.09.2016, § 88).

7. Pakica vlerëson se parashikimi i nenit 344, pika1, të KPP-së se “i pandehuri merr pjesë në seancë si person i lirë edhe kur është i paraburgosur […]”, nuk përjashton marrjen e masave me karakter të përgjithshëm për të shmangur kontaktin e paautorizuar dhe të papërshtatshëm të personit nën hetim me persona të tretë që mund të jenë të pranishëm në sallën e gjykimit, edhe kur kjo nuk është me dyer të hapura. Parashikim të ngjashëm me këtë ka edhe Direktiva (EU) 2016/343 e Parlamentit Evropian dhe Këshillit, e datës 09.03.2016 për forcimin e disa aspekteve të prezumimit të pafajësisë dhe të së drejtës për të qenë i pranishëm në seancë në çështjet penale, konkretisht paragrafi 20 i saj, i cituar nga GJEDNJ-ja në paragrafin 24 të vendimit të saj Federici kundër Francës, të datës 03.04.2025, në të cilin kjo gjykatë e të drejtave të njeriut nuk gjeti shkelje për sa i përket mbajtjes së aplikantit pas një muri xhami gjatë gjykimit në gjykatën e krimeve të rënda. Pakica thekson qëndrimin e GJEDNJ-së se pretendimet për cenimin e nenit 3 të KEDNJ-së shihen jo në mënyrë abstrakte, por rast pas rasti dhe kërkuesi duhet të argumentojë mjaftueshëm pretendimet e tij. Në rastin konkret, bazuar në rrethanat e kësaj çështjeje, vlerësohet se nuk është plotësuar kjo barrë e të argumentuarit të shkeljes së pretenduar, ndaj nuk kishte vend për cenimin e vendimit të Gjykatës së Lartë në këtë drejtim.

8. Së dyti, për sa i përket pretendimit për cenimin e parimit të proporcionalitetit të ndërhyrjes të lidhur me të drejtën e kërkuesit për t`u zgjedhur dhe mungesës së arsyetimit të Gjykatës së Lartë mbi këtë element, në vlerësimin tim, të shfaqur edhe në fazën e shqyrtimit paraprak, kërkuesi nuk ka shteruar mjetet juridike në dispozicion, duke qenë kjo një arsye për papranueshmëri të këtij pretendimi në gjykimin kushtetues. Ishte e njohur për gjykatat e zakonshme se kërkuesi ushtronte detyrën e kryetarit të Bashkisë së Tiranës në kohën kur ndaj tij u caktua masa e sigurimit personal “Arresti në burg” (objekt i këtij ankimi kushtetues), por argumentet e parashtruara përpara Gjykatës në lidhje me kuptimin e nenit 242 të KPP-së (që ndalon pezullimin nga detyra të të zgjedhurve sipas Kodit Zgjedhor) dhe efektin e “pezullimit de facto” të tij për shkak të “Arrestit në burg” nuk janë parashtruar më parë përpara gjykatave të zakonshme. Për më tepër, ashtu siç është parashtruar ky argument, që lidhet me interpretimin e harmonizuar të neneve 230 dhe 242 të KPP-së, përbën haptazi një çështje të interpretimit të ligjit, që u përket gjykatave të juridiksionit të zakonshëm, veçanërisht Gjykatës së Lartë dhe del jashtë juridiksionit kushtetues, nëse nuk shterohet më parë juridiksioni i zakonshëm gjyqësor. Kërkuesi në ngritjen e këtyre argumenteve, të pashteruara më parë përpara gjykatave të zakonshme, ka marrë shkas apo është frymëzuar nga vendimi i Gjykatës për shfuqizimin e aktit të shkarkimit administrativ të tij nga detyra e kryetarit të Bashkisë së Tiranës. Në kohën e ushtrimit të rekursit drejtuar Gjykatës së Lartë prej kërkuesit (para datës 08.07.2025), nuk ishte nxjerrë ende VKM-ja nr. 539/2025 që e shkarkonte kërkuesin nga detyra e kryetarit të Bashkisë së Tiranës, vendim i cili u shfuqizua nga Gjykata vetëm 18 ditë para se kërkuesi t’i drejtohej kësaj Gjykate me ankimin kushtetues individual (i cili mban datën 21.11.2025) për kundërshtimin e vendimeve të gjykatave të zakonshme për caktimin ndaj tij të masës së sigurimit “Arresti në burg”, ndaj argumentet e tij për faktet e ngjara pas dhënies së vendimit nga Gjykata e Lartë nuk mund t`i nënshtrohen juridiksionit kushtetues pa shteruar më parë juridiksionin e zakonshëm. Gjykata e Lartë nuk kishte sesi të merrte në shqyrtim shkaqe që nuk ishin argumentuar nga kërkuesi, pasi ndonëse ishte i njohur fakti se masa e sigurimit “Arresti në burg” ishte vendosur ndaj kryetarit të bashkisë, duke e penguar atë të ushtrojë funksionin, kërkuesi nuk argumentonte në rekurs se kishte ndonjë ndalim ligjor për caktimin e kësaj mase, që Gjykata e Lartë ta analizonte më vete e të mbante qëndrim të posaçëm për të (shih rekursin drejtuar Gjykatës së Lartë). Proporcionaliteti i masës së sigurimit i lidhur me të drejtën e kërkuesit për t’u zgjedhur dhe për të ushtruar detyrën e kryetarit të bashkisë nuk është argumentuar ose ngritur mjaftueshëm në rekursin e tij drejtuar Gjykatës së Lartë, ndaj ai kërkim i ri i paraqitur në juridiksionin kushtetues, për të cilin shumica prishi vendimin e Gjykatës së Lartë, nuk është shteruar më parë në gjykatat e zakonshme e, rrjedhimisht, nuk mund të përbënte shkak për cenimin e vendimit të Gjykatës së Lartë.

9. Edhe Raporti i Komisionit të Venecias CDL-AD(2025)045, datë 24.10.2025 “Për ndikimin e paraburgimit të kryetarëve të bashkive në ushtrimin e qeverisjes demokratike vendore”, i cituar nga kërkuesi përpara Gjykatës, mban një datë më të vonë se vendimi i Gjykatës së Lartë ose vendimet e gjykatave të posaçme. Për rrjedhojë, nuk mund të përdorej si argument para tyre në kohën kur këto vendosën për caktimin dhe vijimin e masës së sigurimit “Arresti në burg”. Ky është një faktor tjetër që evidenton faktin se kërkuesi nuk ka shteruar në substancë dhe as formalisht para gjykatave të zakonshme, në lidhje me këtë gjykim kushtetues, argumentet për cenimin e parimit të proporcionalitetit në këndvështrim të së drejtës për t’u zgjedhur. Për këto arsye, Gjykata nuk duhej t’i merrte parasysh ato.

10. Masa e arrestit e caktuar ndaj kërkuesit, ashtu siç pranohet nga Gjykata (shih paragrafin 91 të vendimit), është në përputhje me dispozitat procedurale penale dhe gjykatat e zakonshme kanë arsyetuar në mënyrë të plotë dhe shteruese në këtë drejtim, për sa i përket dyshimit të arsyeshëm të bazuar në prova. Masa “Arresti në burg” në rastin konkret është vendosur për një qëllim të ligjshëm, garantimin e mbarëvajtjes së procesit penal dhe nuk duket të jetë joproporcionale në kontekstin e rrethanave të çështjes dhe në raport me natyrën e veprave penale për të cilat dyshohet kërkuesi. Gjykatat e juridiksionit të zakonshëm, në vlerësimin e tyre për masën e sigurimit personal të vendosur ndaj kërkuesit, kanë argumentuar gjerësisht dhe në detaje për arsyet të cilat kanë justifikuar kufizimin, duke shfaqur një kujdes të veçantë në këtë drejtim, si dhe përse kjo masë ishte masa më e përshtatshme për të arritur qëllimin për të cilën ishte kërkuar. Ato kanë analizuar jo vetëm dyshimin e arsyeshëm, të bazuar në prova, se kërkuesi mund të ketë kryer veprat penale për të cilën akuzohet, por edhe ekzistencën e kritereve të tjera që justifikojnë kufizimin e lirisë sipas nenit 228, pika 3, të KPP-së. Gjykatat e zakonshme madje (arsye kjo e pakicës për mosdakordësi për sa i përket paragrafëve 116-118 të vendimit të Gjykatës), ndonëse në kohën e shqyrtimit të çështjes prej tyre nuk kishte dalë ende vendimi penal i datës 04.05.2026 i Kolegjeve të Bashkuara të Gjykatës së Lartë, duket se i kanë paraprirë atij dhe kanë dhënë arsyetim shterues në pajtim edhe me orientimet aktuale të këtij vendimi të marrë për ndryshimin e praktikës gjyqësore, referuar vendimit unifikues nr. 7, datë 14.10.2011 të Kolegjeve të Bashkuara të Gjykatës së Lartë. Në rastin e kërkuesit, gjykatat e zakonshme kanë shqyrtuar realisht dhe me diligjencë masat e tjera më pak kufizuese të lirisë personale (për shembull “Garancia pasurore”) dhe kanë arsyetuar shprehimisht përse ato nuk ishin të mjaftueshme në rastin konkret, duke qenë kësisoj arsyetimi i tyre brenda hapësirave kushtetuese të vlerësimit gjyqësor. Gjykata e Lartë është pajtuar me arsyet e dhëna prej gjykatave, duke miratuar arsyet e vendimmarrjes së tyre. Nëse gjykatat arsyetojnë brenda hapësirës që u lejon Kushtetuta, atëherë vendimmarrja e tyre bëhet e pacenueshme dhe Gjykata nuk mund të shtrijë kontrollin e saj në aspektet e oportunitetit të vendimmarrjes, për sa kohë nuk argumenton një cenim të qartë dhe të hapur të ndonjë norme kushtetuese.

11. Nga leximi i vendimeve të gjykatave të zakonshme rezulton se në caktimin e masës “Arresti në burg” prokurori, fillimisht, dhe gjykatat, në vijim, kanë dhënë dhe bërë një arsyetim jashtëzakonisht të individualizuar, të mbështetur në fakte e rrethana të posaçme të çështjes, që lidhnin nevojën e kësaj mase me rrezikshmërinë e veprës dhe të autorit në rastin konkret. Ky vlerësim mbështetej në rrethanat specifike të faktit, në mënyrën e kryerjes së veprës dhe në të dhënat që lidhen me personin ndaj të cilit caktohet masa e sigurimit, përfshirë personalitetin, sjelljen, rrethanat individuale e familjare, si dhe treguesit e tjerë të rëndësishëm për vlerësimin e rrezikut real procedural ose shoqëror që ai paraqiste në çështjen konkrete, sidomos lidhur me faktin se veprat penale dyshohej se ishin kryer gjatë dhe për shkak të ushtrimit të detyrës si kryebashkiak. Gjatë arsyetimit për rrezikshmërinë e veçantë të veprës dhe të autorit, në kuptim të nenit 230, pika 1, të KPP-së, masa e sigurimit “Arresti në burg” është përligjur nga gjykatat si masa më e përshtatshme që garantonte nevojat e sigurimit, konfirmuar edhe gjatë gjykimit në apel. Rrezikshmëria e veçantë e veprës dhe e autorit nuk është nxjerrë vetëm ose kryesisht nga natyra e krimit ose nga marzhi i dënimit, por nga vlerësimi i ndërthurur i rrezikshmërisë së veçantë të faktit penal, i mënyrës së kryerjes, pasojave të ardhura, i personalitetit të të pandehurit, i sjelljes së tij, si dhe i rrethanave të tjera të rëndësishme dhe të lidhura ndërmjet tyre për rastin konkret. Në këtë çështje Prokuroria e Posaçme duket se ka përmbushur në mënyrë të detajuar barrën e justifikimit të nevojës për caktimin e masës së sigurimit “Arresti në burg”, ndërsa gjykata ka verifikuar dhe arsyetuar në lidhje me to në atë fazë të procedimit (përfshirë dhe gjykimin e faktit në apel). Prokuroria e Posaçme ka paraqitur dhe argumentuar në mënyrë konkrete faktet dhe rrethanat që mbështesnin nevojën e caktimit të masës “Arresti në burg”, përfshirë rrezikun konkret dhe papërshtatshmërinë e masave më pak kufizuese. Në vendimmarrjen e saj gjykata nuk është kushtëzuar nga paraqitja ose jo e “provave pozitive” nga personi nën hetim, por ka arsyetuar mjaftueshëm edhe për rrethanat faktike personale, familjare dhe rrethanat e tjera të ngritura prej tij në favor të masave më pak kufizuese.

12. Në këtë drejtim, për sa i përket individualizimit të nevojave të sigurimit në rastin konkret, në raport me proporcionalitetin e masës, në parashtrimet e saj të datës 12.03.2026 Prokuroria e Posaçme, pikërisht në lidhje me sa argumenton Gjykata në paragrafët 116-118 të vendimit, ka theksuar se lidhur me pretendimin e kërkuesit se masa e sigurimit personal është bazuar mbi “një rrezik abstrakt”, vlerëson se gjykatat e të gjitha shkallëve kanë pranuar se nga i pandehuri dhe rrethi i tij i afërt janë ndërmarrë tentativa reale për ndikim mbi dëshmitarë; janë shkatërruar, fshehur komunikime ose fabrikuar prova dhe akte shkresore. Gjithashtu, ndërhyrjet procedurale të cilat kanë ndodhur edhe pas arrestimit të shtetasit Erion Veliaj (kërkuesit), nuk janë argumentuar në mënyrë abstrakte, por mbi bazën e provave të mbledhura nga organi procedues dhe të paraqitura në seancë gjyqësore. Në rastin konkret rezulton se: 1) ndaj të pandehurit Erion Veliaj ekziston i konsoliduar tashmë “një dyshim i arsyeshëm i bazuar në prova” se i ka kryer veprat penale për të cilat akuzohet; 2) faktet dhe mënyra me të cilat kanë ndodhur veprat penale janë të tilla që sugjerojnë ekzistencën e një mendimi kriminal për marrjen në vazhdimësi të përfitimeve të parregullta (modus operandi), të vënë në zbatim në bashkëpunim me persona të tjerë; 3) kërkuesi disponon dhe shfrytëzon një rrjet të ngjeshur marrëdhëniesh personale, shumica e të cilave burojnë nga funksioni i tij si kryetar i bashkisë, mundësitë e pakufizuara financiare të cilat rriten në mënyrë eksponenciale duke pasur në konsideratë subjektet tregtare të cilat varen nga vendimmarrjet e tij, si dhe mbulim të gjerë mediatik që ka synuar krijimin e një klime thellësisht intimiduese për mbarëvajtjen e hetimit dhe gjykimin penal. Në këtë kuadër, edhe aktualisht kërkuesi po shfrytëzon funksionin e kryetarit të bashkisë, duke imponuar vullnetin e tij për të përfshirë institucionin që financohet nga taksat e publikut në konflikte ligjore të natyrës administrative, ndërkohë që akuzat penale i janë atribuuar atij individualisht. Kjo gatishmëri për të aktivizuar bashkinë në funksion të një strategjie personale mbrojtjeje, të çon logjikisht te vlerësimi i arsyeshëm se vijon të ekzistojë rreziku se i njëjti mekanizëm mund të përdoret për të ndikuar në integritetin e provave në gjykim; 4) në veprat penale për të cilat është akuzuar kërkuesi, rezulton e provuar përfshirja aktive e familjarëve të afërt dhe jo vetëm; 5) profesionistë të fushës së financës, por jo vetëm, rezultojnë gjithashtu të jenë të përfshirë në veprimet e kundërligjshme, veçanërisht në drejtim të pastrimit të produkteve të veprës penale; 6) përfaqësues të nivelit të lartë në organet kushtetuese të karakterit legjislativ rezultojnë të përfshirë dhe të akuzuar, për pasojë, në prishje provash, në interes ekskluziv të kërkuesit dhe të bashkëshortes së tij; 7) punonjës të nivelit të lartë të administratës bashkiake, në varësi të drejtpërdrejtë të kërkuesit, të cilët ishin në detyrë dhe vijuan dhe më pas të ushtronin funksionet e tyre, provohet të kenë marrë kontakt me personat e thirrur si deklarues gjatë hetimit paraprak, me qëllim manipulimin e dëshmive të kërkuara nga organi procedues; 8) persona të afërt me kërkuesin kanë dëshmuar se kanë pranuar të nënshkruajnë aktmarrëveshje me përmbajtje të rreme për të justifikuar post factum shuma të hollash të siguruara nga burime të paligjshme. Persona të tjerë kanë pranuar se u është kërkuar dhe kanë fshirë të gjitha mesazhet telefonike që kanë pasur me bashkëshorten e kërkuesit, e bashkëpandehur në proces penal. Gjithashtu, ky i fundit ka paraqitur si provë një dokument shkresor me përmbajtje gjithashtu të rreme, për të mbuluar burimin e paligjshëm të pasurisë të llojit “vilë”, të ndodhur në Qerret, aktualisht nën sekuestro preventive.

13. Faktet e mësipërme, të cilat janë pasqyruar edhe në vendimet e gjykatave të zakonshme, përfshirë Gjykatën e Lartë, që ka bërë të vetin arsyetimin e gjykatave më të ulëta, në këndvështrimin e pakicës argumentojnë mjaftueshëm në aspektin kushtetues proporcionalitetin e masës së sigurimit të caktuar, duke individualizuar po mjaftueshëm nevojat e sigurimit në raport me sjelljen e dyshuar të kërkuesit apo të personave të lidhur ose të influencuar nga ai, në raport me nevojat e procedimit penal. Gjykatat e posaçme dhe Gjykata e Lartë kanë verifikuar dhe arsyetuar në mënyrë konkrete faktin që nevojat e sigurimit nuk mund të plotësoheshin nga masa më të lehta sigurimi, duke argumentuar edhe se përse masa më e rëndë ishte e vetmja që plotësonte nevojat e sigurimit, referuar dinamikës së hetimit penal dhe rrethanave konkrete të pasqyruara dhe të provuara nga organi i akuzës. Në lidhje me arsyetimin në detaje nga gjykatat e zakonshme edhe Gjykata, në paragrafin 91 të vendimit, pranon se: “[…] Nga arsyetimi i vendimeve të gjykatave të zakonshme rezulton se dyshimi i arsyeshëm nuk është mbështetur në vlerësime të përgjithshme ose abstrakte, por në të dhëna, informacione dhe akte konkrete të administruara në atë fazë të procedimit, të cilat, në tërësinë e tyre, janë vlerësuar si të mjaftueshme për të krijuar një lidhje objektive midis kërkuesit dhe veprave penale për të cilat dyshohet. Gjykata nuk zëvendëson gjykatat e zakonshme në çmuarjen e provave dhe as nuk shprehet për fajësinë ose pafajësinë e kërkuesit, por verifikon nëse përfundimi i tyre për ekzistencën e dyshimit të arsyeshëm është haptazi i paarsyeshëm ose arbitrar. Në rastin konkret, pavarësisht pretendimeve të kërkuesit për mënyrën e krijimit dhe përdorimit të bazës provuese, nuk rezulton që gjykatat e zakonshme të kenë vendosur masën e sigurimit në mungesë të çdo baze faktike ose mbi dyshime thjesht hipotetike.
Gjykata vlerëson se në çështjen penale ndaj kërkuesit duket se ka informacione që do të bindnin një vëzhgues të paanshëm se ai mund të ketë kryer veprat penale për të cilat është i dyshuar, ndaj nuk mund të konkludohet se ai është arrestuar në mungesë të dyshimit të arsyeshëm, në kuptim të nenit 27, paragrafi 2, shkronja “c”, të Kushtetutës dhe nenit 5, pika 1, shkronja “c”, të KEDNJ-së. Arsyetimi i gjykatave të zakonshme në këtë drejtim nuk është abstrakt, por ato gjykata kanë shpjeguar në mënyrë konkrete dhe të mjaftueshme praninë e kritereve dhe kushteve që lejojnë kufizimin e lirisë personale.”.

14. Përveç sa më sipër, pakica vlerëson se proporcionaliteti i ndërhyrjes në rastin konkret, për sa i përket së drejtës për t’u zgjedhur të kërkuesit, në mungesë të imunitetit kushtetues për funksionin e kryetarit të bashkisë, ka respektuar dhe garantuar në mënyrë të ekuilibruar nevojën e mbrojtjes së ecurisë konform ligjit të procedimit penal, me atë të ushtrimit të detyrës nga kryetari i bashkisë me integritet, transparencë dhe përgjegjësi. Vërtet i zgjedhuri ka detyrimin e përfaqësimit real të zgjedhësve dhe mandatin e besuar nga zgjedhësit është i detyruar ta ushtrojë realisht (shih vendimin nr. 4, datë 23.02.2011 të Gjykatës Kushtetuese), por kjo nuk i jep imunitet nga masat shtrënguese penale, sidomos kur ato caktohen për shkak të dyshimeve të arsyeshme për abuzimin me detyrën, në përmasa të mëdha. Funksionari publik i emëruar ose i zgjedhur, mbart edhe detyrimin e ushtrimit të funksioneve të tij publike me integritet profesional dhe moral, si një element i qenësishëm që ndikon në ushtrimin korrekt të tyre dhe rritjen e besimit publik. Ndërsa Kushtetuta ka parashikuar një regjim imunitetesh të zbatueshëm ndaj disa funksionarëve publikë, duke u dhënë atyre, për shkak të funksioneve të rëndësishme shtetërore që kryejnë, mbrojtje të veçantë ligjore, organet e qeverisjes vendore nuk gëzojnë një imunitet të tillë kushtetues të paprekshmërisë nga ndjekja penale ose arrestimi dhe as nuk barazohen me funksionarë të tjerë publikë për të cilët është i zbatueshëm ky regjim. Megjithatë, edhe imuniteti nuk ka për qëllim që t`u garantojë këtyre funksionarëve paprekshmërinë, por synon, nga njëra anë, të garantojë ushtrimin e qetë dhe të pandikuar të funksioneve të rëndësishme publike dhe, ana tjetër, të garantojë përgjegjshmërinë e tyre nëse në përfundim të verifikimeve përkatëse dhe një procesi të rregullt ligjor, rezulton se veprimet e tyre janë të motivuara nga interesi privat ose keqbesimi (shih vendimet nr. 1, datë 17.01.2025; nr. 81, datë 21.11.2024 të Gjykatës Kushtetuese).

15. Vetëm fakti që kërkuesi vazhdon të jetë de jure në detyrë si kryetar i Bashkisë së Tiranës, për shkak të shfuqizimit nga Gjykata të VKM-së nr. 539/2025 që kishte vendosur shkarkimin e tij nga detyra për mosparaqitje në detyrë si pasojë e pamundësisë së shkaktuar nga zbatimi i masës së sigurimit “Arresti në burg”, nuk përbën premisë kushtetuese për të vënë në dyshim vendimet gjyqësore që kanë caktuar dhe lejuar zbatimin e kësaj mase, në rast se nuk konstatohet mungesa e arsyetimit nga gjykatat e zakonshme në drejtim të ekzistencës së kushteve dhe të kritereve për kufizimin e lirisë në rastin konkret. Kërkuesi përgjigjet dhe është i barabartë para ligjit, njësoj si çdo qytetar tjetër, të cilit mund t’i cenohet punësimi ose të drejta të tjera të njohura në dispozita të veçanta kushtetuese, për shkak të caktimit ndaj tij/saj të një mase të justifikuar sigurimi personal “Arresti në burg”, kur kjo masë është e nevojshme në një shoqëri demokratike për garantimin e nevojave të sigurimit në procesin penal. Funksioni publik, edhe në ato raste kur është i veshur me imunitet, nuk mund të jetë garanci për paprekshmëri. Edhe vetë regjimi i imunitetit nuk përbën privilegj personal, por një garanci funksionale që synon të sigurojë ushtrimin e lirë dhe të pavarur të detyrës publike, në ato raste kur ka dyshime të arsyeshme se procedimi penal është i motivuar politikisht. Ai nuk përbën dhe nuk mund të interpretohet si një mburojë ndaj zbatimit të ligjit penal, pasi çdo funksionar publik, sikundër çdo individ tjetër, mbetet subjekt i përgjegjësisë penale dhe është i detyruar t’u nënshtrohet rregullave dhe sanksioneve penale përpara organeve kompetente në rast të kryerjes së një vepre penale.

16. Për më tepër, në rastin konkret, kërkuesi është akuzuar pikërisht për kryerjen e veprave penale “Korrupsioni pasiv i funksionarëve të lartë shtetërorë ose i të zgjedhurve vendorë”, në bashkëpunim dhe “Pastrimi i produkteve të veprës penale ose veprimtarisë kriminale, në bashkëpunim dhe më shumë se një herë, të parashikuara përkatësisht nga nenet 260 e 25 dhe 287, paragrafi i dytë, të KP-së, gjatë dhe për shkak të ushtrimit të detyrës së tij si kryetar i Bashkisë së Tiranës. Asnjë indicie nuk është parashtruar se procedimi penal ndaj tij është bërë për motive të dyshuara si politike, në dallim nga shtysat që sollën hartimin e Raportit të Komisionit të Venecias CDL-AD(2025)045, datë 24.10.2025 “Për ndikimin e paraburgimit të kryetarëve të bashkive në ushtrimin e qeverisjes demokratike vendore”. Siç u përmend edhe më sipër, sipas pretendimeve të Prokurorisë së Posaçme dhe vlerësimit të gjykatave të zakonshme (organe këto apolitike), kërkuesi si modus operandi dyshohet se kishte ushtruar autoritetin publik në fushën e dhënies së fondeve publike, por edhe të lejeve të ndërtimit në këmbim të përfitimeve të parregullta. Siç është përmendur edhe më sipër, në vendimet e gjykatave të zakonshme është arsyetuar se ka lindur dyshimi i arsyeshëm i bazuar në prova se kërkuesi dhe bashkëshortja e tij kanë kryer në bashkëpunim veprime të kundërligjshme që konsistojnë në marrjen e përfitimeve të parregullta në disa episode të veçanta, në formë shumash monetare dhe pasurish të paluajtshme nga shtetas ose subjekte tregtare, të cilët kanë pasur interesa të drejtpërdrejtë financiarë në Bashkinë e Tiranës, duke evidentuar episodet të cilave u referohen, si dhe faktet penale që kanë rezultuar deri në atë fazë të hetimeve. Përveç këtyre përfitimeve, ka lindur edhe dyshimi se pasuritë e përfituara nga kërkuesi dhe bashkëshortja e tij janë fshehur dhe nuk janë deklaruar rregullisht. Sipas gjykatave, duke mbajtur në konsideratë mekanizmin e dyshuar që kërkuesi ka ideuar së bashku me bashkëshorten, i vënë në funksion dhe zbatuar për një kohë të gjatë, sa më tepër që të qëndrojë pa masën e sigurimit “Arresti në burg”, aq më i madh është rreziku që të kryejë krime të rënda, të të njëjtit lloj me ato për të cilat po procedohet, të cilat dyshohet se janë kryer pikërisht për shkak të detyrës. Gjykata nuk ka marrë argumente bindëse nga ana e kërkuesit që të zbehin faktet që kanë konstatuar gjykatat e zakonshme, ndaj nuk mund të gjejë shkelje të ndonjë të drejte kushtetuese të kërkuesit, në drejtim të arsyetimit të vendimit të Gjykatës së Lartë.

17. Po kështu, gjykatat e zakonshme kanë mbajtur parasysh edhe faktin se ushtrimi i funksionit publik nga kërkuesi nëse lihet pa masën e sigurimit “Arresti në burg”, në situatën që ai vijon të jetë kryetar i Bashkisë së Tiranës, përbën rrezik dhe dyshim të arsyeshëm që ai të mund të vijojë të abuzojë me detyrën në të njëjtën mënyrë. Nga ana tjetër, gjykatat, për të njëjtën arsye, kanë marrë në konsideratë rrezikun që kthimi i kërkuesit në detyrë në rast të caktimit të një mase më të butë ose procedimit të tij në liri mund të ketë në drejtim të provave, për shkak të aksesit të tij në provat dokument dhe mundësisë së ndikimit te dëshmitarët e akuzës dhe integritetin e këtyre provave. Këto dyshime janë përforcuar gjatë gjykimit të zhvilluar në apel, mbi bazën e provave të depozituara nga Prokuroria e Posaçme. Mbi këto argumente, gjykatat e faktit kanë arritur në të njëjtin përfundim se asnjë masë tjetër sigurimi nuk do të ishte e përshtatshme për të garantuar nevojat e sigurimit, në rastin konkret. Gjykata e Lartë, duke u pajtuar me arsyet e detajuara të gjykatave më të ulëta, nuk është e qartë se çfarë duhet të arsyetojë domosdoshmërisht më shumë në këtë drejtim, për sa i përket caktimit fillestar të masës së sigurimit ndaj kërkuesit.

18. Edhe pse masa e arrestit ka sjellë pasojë në ushtrimin efektiv të mandatit nga kërkuesi, kjo nuk është arsye e mjaftueshme kushtetuese për të vënë në dyshim vendimet gjyqësore objekt ankimi kushtetues dhe për të lënë mënjanë parimin kushtetues të barazisë përpara ligjit. Kjo rrethanë nuk është e aftë në vetvete që të përjashtojë apriori mundësinë e caktimit të një mase sigurimi siç është “Arresti në burg”, nëse kjo masë argumentohet se synon të përmbushë qëllimin legjitim të procedimit penal dhe justifikohet nga nevojat konkrete të sigurimit. Siç u tha edhe më sipër, gjykatat e zakonshme, në mënyrë të individualizuar dhe jo abstrakte, kanë treguar në vendimet e tyre ekzistencën e rrezikut që kërkuesi, nëse lihej i lirë, mund të kryejë të njëjtat vepra penale, duke pasur parasysh natyrën e atyre për të cilat është akuzuar dhe modus operandi të skemës së dyshuar dhe kohëzgjatjen e saj. Po kështu, ato kanë treguar edhe se rreziku për provat është i lidhur me funksionin e kërkuesit si kryetar i Bashkisë së Tiranës dhe faktin së një pjesë e dëshmitarëve janë vartës të tij, si dhe sjelljen e pretenduar pas arrestimit. Ndaj duket i arsyeshëm prapësimi i Prokurorisë së Posaçme në gjykimin kushtetues se rreziku i pengimit të drejtësisë është argumentuar me tentativat e kërkuesit dhe rrethit të tij të afërt për ndikim te dëshmitarët dhe shkatërrimin, fshehjen ose fabrikimin e provave dhe akteve shkresore, si dhe se është provuar se kërkuesi ka kapacitet real për ndikim në hetimin paraprak, pasi disponon burime financiare të konsiderueshme, rrjete ndikimi të fuqishme me kapacitet të plotë funksional, si dhe aftësi për koordinim veprimesh edhe pas arrestimit dhe izolimit. Në lidhje me këtë, përbën fakt të njohur publik edhe tubimi i tensionuar përpara Gjykatës së Posaçme me rastin e marrjes në pyetje të kërkuesit në atë gjykatë, si dhe fushata publike-mediatike targetuese ndaj funksionarëve të drejtësisë të caktuar sipas ligjit për hetimin dhe gjykimin e çështjes, çka minimalisht në vlerësimin e pakicës nuk zbut nevojat e sigurimit në kuadër të gjykimit kushtetues, për sa i përket parimit të proporcionalitetit të lidhur edhe me të drejtën për t`u zgjedhur.

19. Po kështu, gjykatat e zakonshme nuk janë mbështetur vetëm në ekzistencën e dyshimit të arsyeshëm, por kanë identifikuar edhe nevoja të tjera sigurimi, të lidhura me rrezikun për marrjen ose vërtetësinë e provës, rrezikun e largimit dhe rrezikun e kryerjes së veprave të tjera penale po aq të rënda apo më të rënda, të cilat janë argumentuar konkretisht dhe në mënyrë të individualizuar. Rreziku në vetvete nuk nënkupton se fakti ka ndodhur, dokumentohet si i tillë dhe i paraqitet gjykatës, por se mund të ndodhë me probabilitet të lartë, bazuar mbi të dhënat që ka në dispozicion organi i procedimit. Duhet theksuar se gjykatat e zakonshme, e veçanërisht ato të faktit, janë në pozitë më të mirë se Gjykata për vlerësimin e rreziqeve që justifikojnë caktimin e masave të sigurimit. Gjykatat e zakonshme kanë mbajtur në konsideratë natyrën dhe mënyrën e dyshuar të kryerjes së veprave penale, kohëzgjatjen dhe kompleksitetin e skemës së pretenduar, pozitën publike të kërkuesit, lidhjen e kësaj pozite me mundësinë për të ndikuar mbi persona ose dokumente që mund të shërbenin si burime prove, si dhe sjelljen konkrete të tij pas caktimit të masës, elemente këto që janë vlerësuar se provojnë ekzistencën e rrezikut për mbarëvajtjen e procedimit penal.

20. Edhe Gjykata e Lartë, në situatën që, për më tepër, nuk janë evidentuar edhe qëndrime diametralisht të kundërta të gjykatave të faktit, pasi ka marrë në shqyrtim shkaqet e rekursit, për atë pjesë që ka qenë e argumentuar dhe relevante për objektin e ankimit, ka vlerësuar se ato janë të pabazuara, duke u dhënë përgjigje të mjaftueshme dhe të individualizuar pretendimeve të kërkuesit që lidhet me ekzistencën e kushteve dhe të kritereve që lejojnë kufizimin e lirisë, ekzistencën e dyshimit të arsyeshëm, proporcionalitetin e ndërhyrjes, nevojën për vazhdimin e saj, si dhe papërshtatshmërinë e masave të tjera më të buta. Edhe pse ajo gjykatë nuk është ndalur në mënyrë të shprehur në pretendimin për cenimin e së drejtës së kërkuesit për t`u zgjedhur e cila përfshin edhe ushtrimin efektiv të mandatit si kryetar i Bashkisë së Tiranës (për shkak edhe të mosargumentimit sa duhet nga ana e kërkuesit në lidhje me të), arsyetimi në drejtim të ligjshmërisë së masës dhe ekzistencës së kritereve dhe kushteve që lejojnë caktimin dhe vazhdimin e saj konsiderohet se plotëson kërkesën kushtetuese për një vendim të arsyetuar. Gjykata e Lartë, në ushtrim të funksionit të saj si gjykatë e ligjit, ka verifikuar mënyrën e zbatimit të ligjit procedural nga gjykatat më të ulëta, në funksion të kontrollit të respektimit të standardeve kushtetuese që garantojnë lirinë personale, pa qenë e nevojshme analiza e detajuar e faktorit që ka të bëjë me detyrën publike të kërkuesit, e cila është e parëndësishme dhe pa ndikim në raport me zbutjen e nevojave të sigurimit. Madje, përkundrazi, gjykatat e zakonshme kanë arsyetuar se veprat penale lidhen me detyrën e kërkuesit dhe ekziston rreziku që ai të kryejë të njëjtat vepra apo më të rënda, nëse ndaj tij nuk caktohet masa “Arresti në burg”, sipas nenit 238 të KPP-së. Në aspektin kushtetues, gjykatat e zakonshme kanë treguar kujdesin e shtuar dhe të nevojshëm për arsyetimin e vendimmarrjes së tyre, ndaj në drejtim të arsyetimit nuk mund të cenohej vendimmarrja e tyre.

21. Gjykata ka theksuar se arsyetimi i vendimeve është element thelbësor i një vendimi të drejtë. Vendimi gjyqësor në çdo rast duhet të jetë i rregullt në formë dhe i qartë në përmbajtje dhe në tërësinë e tij ai duhet konsideruar si një unitet, në të cilin pjesët përbërëse janë të lidhura ngushtësisht mes tyre dhe formojnë një përmbajtje koherente brenda vendimit, i cili përjashton çdo kundërthënie, kontradiksion të hapur ose të fshehtë (shih vendimet nr. 3, datë 21.01.2025; nr. 50, datë 20.06.2024 të Gjykatës Kushtetuese). Zbatimi i këtij parimi është vlerësuar nga Gjykata rast pas rasti, në varësi të rrethanave konkrete të çështjes dhe natyrës së vendimit, duke analizuar nëse vendimet gjyqësore të kundërshtuara e kanë përmbushur në mënyrë të mjaftueshme detyrimin për arsyetimin e tyre (shih vendimet nr. 19, datë 21.03.2024; nr. 21, datë 26.09.2022; nr. 6, datë 16.02.2021 të Gjykatës Kushtetuese).

22. Gjykata ka pohuar, gjithashtu, në mënyrë konstante se është detyrë e gjykatave të juridiksionit të zakonshëm të vlerësojnë faktet dhe provat e administruara, si dhe të interpretojnë ligjin për qëllim të procesit gjyqësor që ato zhvillojnë, ndërsa detyra e saj është të vlerësojë nëse gjatë procesit gjyqësor ka pasur shkelje të të drejtave kushtetuese, si dhe nëse zbatimi i ligjit ka qenë eventualisht arbitrar, në kuptimin që të bjerë ndesh haptazi me konceptin e gjykimit të drejtë të përcaktuar në nenin 42 të Kushtetutës (shih vendimet nr. 30, datë 29.05.2023; nr. 33, datë 14.11.2022; nr. 3, datë 23.02.2016 të Gjykatës Kushtetuese). Gjykata nuk vepron si shkallë e katërt gjykimi, por ajo ndërhyn atëherë kur gabimi ligjor ose faktik nga gjykatat e juridiksionit të zakonshëm është aq i dukshëm, sa një gjykatë e kujdesshme nuk mund ta kishte bërë ndonjëherë ose është i tillë që gjykimin e bën të padrejtë (shih vendimet nr. 59, datë 14.11.2023; nr. 30, datë 29.05.2023 të Gjykatës Kushtetuese).

23. Për sa më sipër, në vlerësimin tim të pakicës, vendimi i Gjykatës së Lartë përmbush dhe tejkalon standardin kushtetues të arsyetimit të vendimit gjyqësor, për sa kohë rezulton të ketë dhënë përgjigje të mjaftueshme dhe të individualizuar për pretendimet thelbësore të kërkuesit që lidhen me ligjshmërinë e masës së sigurimit dhe proporcionalitetin e saj, në rrethanat konkrete të kësaj çështjeje. Mosdhënia përgjigje e detajuar nga ajo gjykatë e çdo aspekti ose grup fjalësh të paargumentuara, të shkruar në rekurs, nuk cenon të drejtën e aksesit efektiv në Gjykatën e Lartë dhe standardin e arsyetimit të vendimit, sidomos kur nuk preket ndonjë regjim imuniteti i parashikuar në Kushtetutë. Duke pasur parasysh se veprat penale për të cilat dyshohet kërkuesi, janë të lidhura ngushtë me funksionin publik, në kuptimin e dyshimit të keqpërdorimit të tij dhe se arsyeja e paraburgimit lidhet, ndër të tjera, me rrezikun e ushtrimit të ndikimit në prishjen e provave të gjalla ose dokumentare dhe kryerjen e veprave të njëjta penale apo më të rënda, është e qartë se gjykatat e zakonshme kanë analizuar me vëmendje të posaçme dhe të shtuar kushtet dhe kriteret ligjore për caktimin e masës së sigurimit “Arresti në burg” edhe për shkak të pasjes së qartë të pasojave të mundshme të nënkuptuara, që lidhen me ushtrimin efektiv të funksionit të zgjedhur të kërkuesit si kryetar i Bashkisë së Tiranës, e cila është bashkia kryesore e Republikës së Shqipërisë, si bashkia e kryeqytetit.

24. Në këto kushte, brenda kufijve të kontrollit kushtetues të vendimeve objekt ankimi, nuk rezulton që Gjykata e Lartë, në ushtrimin e funksionit të saj dhe në këndvështrim të të drejtave kushtetuese të zbatueshme, të mos ketë dhënë arsye relevante dhe të mjaftueshme në vendimin e saj në drejtim të pabazueshmërisë së shkaqeve të rekursit, pra që të mos ketë respektuar standardet e një vendimi të arsyetuar, siç kërkohet në të tilla raste.

25. In conclusion, in view of the above, I am of the opinion that the applicant's claims for infringement of personal dignity and freedom in the substantial aspect, in terms of the proportionality of the interference related to the right to be elected, but also in terms of the individualized justification of security needs by the Supreme Court, are unfounded, therefore the application should have been dismissed. /CNA