Kërpudhat origjinale të penicilinës së Alexander Fleming rigjenerohen nga shkencëtarët

4 Tetor 2020, 13:17, Kuriozitete CNA

Forma e penicilinës e rritur aksidentalisht nga mjeku dhe mikrobiologu Alexander Fleming në Londër në vitin 1928 ka pasur sekuencën e gjenomit për herë të parë.Studiuesit nga Mbretëria e Bashkuar përdorën mostra të ngrira të llojit origjinal të kërpudhave të Sir Fleming dhe i krahasuan ato me homologët e tyre modernë, të përdorur në mënyrë industriale. Mostra e llojit të Sir Flemingut që ata u rritën ishte mbajtur ‘në akull’ në koleksionet e kulturës në Qendrën për Bujqësi dhe Bioscience Ndërkombëtare, Oxfordshire. Ata zbuluan se lloji i egër i Mbretërisë së Bashkuar përdorte një metodë pak më të ndryshme për të prodhuar penicilinë sesa llojet e tanishme që përdoren për prodhimin e antibiotikut në SH.B.A.Gjetjet mund të sugjerojnë rrugë të reja për të përmirësuar prodhimin në shkallë të gjerë të ilaçit, i cili përdoret për të trajtuar një larmi infeksionesh të rrjedhura bakteriale.

Sir Fleming zbuloi antibiotikun e parë të njohur kur një myk i gjinisë Penicillium filloi aksidentalisht të rritet në një pjatë Petri në laboratorin e tij në Shkollën Mjekësore të Spitalit St Mary’s, e cila sot është pjesë e Imperial College London.Ai vuri re se, në pjatën, e cila ishte lënë e ekspozuar afër një dritareje të hapur, ku ajo u ndot nga myku bakteret Staphylococcus që ai kishte lënë të kultivonte gjatë një pushimi në Suffolk kishin vdekur atje ku kërpudhat ishin rritur. Në të kundërt, kolonitë e Stafilokokëve që rriteshin më larg mykut ishin të paprekura një vëzhgim që e bëri atë të thoshte ‘Kjo është qesharake’.Sir Fleming iu dha Çmimi Nobel në 1945 në Fiziologji ose Mjekësi për punën e tij në penicilinë dhe antibiotikë, së bashku me kolegët Ernst Chain dhe Howard Florey.Megjithëse lloji i mykut nga Sir Fleming është referuar në mënyrë të njohur si ‘burimi origjinal’ i penicilinës, prodhimi i antibiotikut në SH.B.A. kaloi shpejt në përdorimin e një lloji tjetër – ai që u rrit në pjepër të mykur.

Për më tepër, kjo kërpudhë e ardhur nga natyra vazhdoi të ndryshojë me kalimin e kohës, pasi prodhuesit e ilaçeve zgjidheshin artificialisht për llojet që prodhojnë vëllime më të larta të penicilinës dhe për këtë arsye u treguan më fitimprurëse për t’u përdorur.Në studimin e tyre, studiuesit rritën mykun nga një mostër origjinale e kërpudhave të Sir Fleming që ishte mbajtur e ngrirë në koleksionet e kulturës të Qendrës për Bujqësi dhe Bioscience Ndërkombëtare.”Ne fillimisht u vendosëm të përdorim kërpudhat e Alexander Fleming për disa eksperimente të ndryshme,” tha autori i letrës dhe biologu evolucionar Timothy Barraclough i Imperial College London dhe Universiteti i Oksfordit.”Por ne e kuptuam, për habinë tonë, se askush nuk kishte sekuencuar gjenomën e këtij Peniciliumi origjinal, pavarësisht nga rëndësia e tij historike në fushë.”

Profesor Barraclough dhe kolegët e tij u përqëndruan veçanërisht në dy lloje gjenesh – ato që kodifikojnë për enzimat që përdor kërpudhat për të prodhuar penicilinë, dhe ato që rregullojnë këto enzime, për shembull duke kontrolluar prodhimin e tyre.Ekipi zbuloi se të dy llojet e Sir Fleming në Mbretërinë e Bashkuar dhe ato të përdorura në mënyrë industriale në SH.B.A. kishin të njëjtin kod rregullator gjeni por variantet e fundit të kërpudhave kishin më shumë kopje të gjeneve rregullatore, duke i lejuar ata të prodhojnë më shumë ilaçe. Për më tepër, studiuesit zbuluan se gjenet që kodifikojnë enzimat që prodhojnë penicilinë ishin të ndryshme midis shtameve të izoluara në MB dhe SH.B.A.Kjo, thanë ata, zbulon se Peniciliumi i egër evoluoi ndryshe midis dy vendeve, duke çuar në versione pak më të ndryshme të enzimave. Ndërsa moulds si Penicillium prodhojnë antibiotikë për t’i ndihmuar ata të luftojnë mikrobet, ka të ngjarë që llojet e MB dhe SH.B.A. të ndryshojnë sepse ato ishin përshtatur për të luftuar më mirë popullatat lokale bakteriale me të cilat përballej çdo shtam./ CNA.al