E fundit!

09:27 Kronika

E rëndë në Korçë, 66-vjeçari i jep fund jetës

Rreth orës 08:40, në lagjen nr. 10, Korçë, një automjet ti...

In memoriam-Për poetin, shkrimtarin dhe studiuesin Koçi Petriti

20 Prill 2025, 19:34, Opinione Edion Petriti

In memoriam-Për poetin, shkrimtarin dhe studiuesin Koçi Petriti
Kujtojmë sot poetin, shkrimtarin dhe studiuesin Koçi Petriti, në 11-vjetorin e ndarjes nga jeta.

Lindi në Sovjan të Korçës, më 1 mars 1941. Nisi të shkruajë poezi dhe të botojë që në moshë të re. Kreu studimet në Fakultetin e Historisë dhe të Filologjisë, Universiteti i Tiranës.

Ka botuar librat me poezi: Lirikat e majit (1962); Përsëri në udhë (1967); Firma e popullit tim (1974); Prush nëpër shekuj (1979); Lulëkuqet (Prishtinë, 1985); Të dashurova ty (1988); Poezia shqipe 36 (1989); Lirikat e majit (ribotuar me ndryshime, 2002); Albumi i lirikave (2004); Poezi të zgjedhura (2006); Lirika (2010); Balada (2010); Nga dhimbja ime dalin zogj (2011).

Nga librat me studime, ese dhe alternativa mësimdhënieje përmendim: Në poetikën e Martin Camajt (1997); Fjala poetike, kuti e Pandorës (2008); Komunikimi sfidues. Bota poetike (2009).

Në vitet 1992-1994 ka qenë dekan i Fakultetit të Historisë dhe Filologjisë, Universiteti i Tiranës. Nga viti 1994 vazhdoi punën si pedagog në këtë fakultet e më vonë, edhe si pedagog i jashtëm në Fakultetin e Edukimit dhe Filologjisë, në Universitetin "Fan Noli" të Korçës.

U nda nga jeta më 20 prill 2014.

Këndeska e kënetës këlthet
Në mëngën e gjolit, ku çurka shpesh vijnë,
Marr grepin e pres fillikat,
Kur hëna, si çupë, që fsheh me turp gjinë,
Lëndinat me nur i spërkat.
Kli-kliu, kli-kliu, me britma të brishta
Këndesk’ e kënetës këlthet,
Kalimthi shkund shapka shavar e shelgjishta,
Unë ëndrrat mes ujrave tret.
Sa bëj të hedh grepin mbi faqen e pastërt,
Nën këmbët e mbledhura shuk,
Si rruspë përralle me trup t’alabastërt,
M’u shfaq një fytyrë e m’u zhduk.
Nuk bën të dremisësh mbi brigjet e jetës,
Më shkundi prej fundesh një zë,
Kli-kliu këlthiti këndesk’ e kënetës,
Veç rruspa e bukur s’erdh më.

Korçë, 17 dhjetor 1962

Fëmini

Shpesh rri e kruaj plagë thellë vetes,
Vërsnikët shpesh ndërmënd më vinë.
Për bukë misri ne tek “Furrë e vdekjes”
Në radhë e ngrysëm hidhur miturinë.
Kuptimin “Furrë e vdekjes” nuk e dinim,
Se s’ishim aq të ditur, sa t’uritur,
Por kur pa ngrënë binim që të flinim
Mendoheshim për të ardhmen si të rritur.

8 prill 1963

Të gjithë e dimë

Të gjithë e dimë ne: e fundit puthje
Na jepet nga armiku ynë, vdekje.
Ajo s’dëgjon as përgjërat’, as lutje,
Po shkel përmbi fitore dhe mbi humbje
E rend siç rend një çupë në pikpjekje.
Të gjith’e dimë ne, të gjith’e dimë,
Veç të na vijë radha kurrë s’presim.
E ardhmja porsi çupë na çel gjinë,
Ne ngjitim shkallë e kapim gjithësinë
E s’pyesim se një ditë do të zbresim.
Ej, ti thinjosh, që tëmthat mban me duar,
Mos u gënje se brengat mbyllen vetëz,
S’të shkon plakush të presësh gjunjëzuar
Duke vajtuar mjaltin e kaluar
Gjersa nuk t’është zbrazur kup’e jetës.