To save the family

2022-08-03 10:29:00, Opinione Luçiano Boçi

Illustrative photo

Today, the Albanian family is under multiple attacks and pressure.

It is disintegrating, not so much as a crumbling of numbers, but as a dismantling of principles, values, security standards and devaluation.

The murder of Elbasan and that of Himara, although with different typologies, are the real touch of the indescribable tragedy that the family experiences today.

Mici committed the act against his wife, not like the next "Othello" where the passion of jealousy drowned reason. No.

Prapa kësaj xhelozie nuk është Jago-ja smirëzi dhe i etur për karrierë. Jagoja i vërtetë në vendin tonë është mjerimi ekonomik i familjes, braktisja që i ka bërë shteti e shoqëria, goditja progresive e amësisë dhe atësisë si misione hyjnore dhe përgjëgjësi ekzistenciale.

Kjo ka bërë që disintegrimi të jetë dominant. Ka bërë që konflikti të jetë muzika e përhershme e monotonisë së jetës pa asnjë lumturi brenda, pa asnjë siguri dhe pa asnjë të ardhme.

Për familjen nuk ekziston asnjë mekanizëm shtetëror stimulues apo mbrojtës, vlerësues apo kujdestar.

Sikur familja e Micit të kishtë të ardhura të mjaftueshme në sajë të punës së tij dhe bashkëshortes, konflikti ndoshta nuk do kishte ekzistuar fare.

Rasti nuk është i veçuar. Shpesh dramat ekonomike, dramat e emigracionit, dramat e papunësisë janë shdërruar në tragjedi emocionale të shoqëruara me vrasje makabre.

Kjo ndodh sepse gjithçka i është lënë rastësisë, spontanitetit.

Ndërkohë axhendat e grupimeve okulte të pasqyruara tashmë në ligjet e së majtës, ku mdryshimet priten të jenë akoma më drastike, kanë nxitur gjithnjë e më shumë rrënimin e statusit të familjes shqiptare dhe lëkundjen e pozicioneve brenda saj.

Është utopike sot dhe jo reale që nga njëra anë të flasësh e marrësh angazhime për rolin e pozicionin e gruas dhe nga ana tjetër ta godasësh gruan në zemrën e thelbit të saj, në amësinë dhe vendin e rolin e pazëvendësueshëm që ajo ka në familje e shoqëri, duke e konsideruar vetëm thjesht si prind të dorës së dytë.

Pa këtë dimension të amësisë, pa vlerësimin e këtij roli, emancipimi i pretenduar rrezikon të shndërrohet në një devijim social me pasoja të rënda për familjen e vetë gruan.

Ndërsa vrasja tragjike e 7 vjeçares nga polici-skafist ngre alarmin e sigurisë fizike të ekzistencës së familjes. Roli protektiv, karshi pasigurisë absolute tek ne, i është lënë vetëm familjes.

Shteti nga ana e tij, nuk e konsideron detyrë funksionale dhe ka hequr dorë nga çdo detyrim. E kjo nuk lidhet vetëm me mungesën e elementëve të sigurisë në plazhe, sepse pasiguria është kudo sunduese.

Në rrugë, në lokal, në shkollë, në insitucione. Sepse kallashi dhe kanabisi bëjnë kërdinë. E kjo pasiguri shtetërore po vret çdo ditë. Polici-skafist nuk ishte një rastësi e keqe fati, por ishte një përfundim tragjik i arbitraritetit e absurditetit të vetë shtetit. E shtetit që vret. Që vrau Gjoklajn në gjumë në Sharrë, që vrau Rashajn, që detyroi të rinjtë të vetëvriten në komisariate, që vrau vogëlushen në breg të detit. Shteti jo vetëm vret. Por dhe bën karshillëk.

Fakti i rikthimit në detyrë pas përjashtimit të policit-vrasës e dëshmon këtë. Shteti ynë jo vetëm vret, por dhe demonstron arrogancën e vrasësit.

Prandaj ky ka mbaruar së qeni shtet. Është regjim. Me agjendë antiqytetare e anti familje.

The shocking images of the police's reaction after the serious act against the little girl's father convey another alarming problem of the regime. That of the lack of human appearance within him and the people who represent him today.

Zero reflection and zero responsibility for the murder.

Our state-regime is exactly that: the cold-blooded killer of the lives and future of our families and children.

We must uproot this state-regime.

The family must be saved.