The leafy state is in charge

2022-08-03 21:18:00, Opinione Grigels Muçollari

Grigels Muçollari

Yesterday, today and now that I'm writing, I've been ready several times to throw all my anger here on fb for what happened in Potam with little Jonada.

I couldn't find the strength to react. I had a twist, a lump in my throat, as a father of two who barely pulls them out of the sea after many "lost" calls.

I don't even want to imagine, even for a single moment, that instead of Bledar, it could be me, a family member or a friend of mine. I may have said to myself "get away with it". Someone might have said that "it was written" or "her black fate".
This is exactly where I start my reflection.

Nuk qe fat e as "e shkruar" që një engjëll si Jonada të shkonte përtej pa e jetuar jetën e saj. S'ka sesi të jetë kështu. Jonadën e vranë, jo një por disa vrasës. Vrasësi i parë është indiferentizmi i shtetit.

Ditë më parë, në rrethana të ngjashme, pushuesit në plazhin e Jalit u bënë dëshmitarë të një "vrasjeje të mbetur në tentativë". Një i ri shpëtoi, ia hodhi paq. Me siguri edhe në këtë rast, një ose shumë prej nesh mund të kemi thënë se "qe me fat, se

"i ra për risk", e kësi shprehjesh, që ne shqiptarët, si një popull besëtytë, i kemi me tepri.
Shteti nuk denjoi të merrte ndonjë masë.

"Gjëra që ndodhin", "bëhen edhe filma", do të përsëriste dikush me pushtet. Madje sot e tha dikush. Për ta nuk do e ndyej gojën.

Ja pra që indiferenca shtetërore vret.

Të vret, të ngushëllon, të qan, me merakun e vetëm që kjo të mos bëhet politike, sepse hata e madhe nëse i kërkon llogari shtetit! Nuk duhet bërë politike, sepse fatura nuk duhet t'i shkojë politikës.

Për shtetin, polici skafist është ekzekutori material i krimit dhe fajtori i vetëm, dhe hajde o burra ta bëjmë kurban sa më parë që të qetësojmë popullin.

Për kundërpeshë ndaj zemëratës popullore, do lëshojmë rrogëtarët tanë të mbrojnë me zell këtë shtet punëtor e të palodhur,
se fundja "ç'faj ka shteti" kur "përgjegjësia është vetjake"? Skenari dhe regjia ai i madhi dora vetë.

Vrasësi i dytë është arroganca shtetërore.

Deliri i pagabueshmërisë.

Kur nuk pranon gabimin, nuk kërkon zgjidhje.

Ju o popull nuk kuptoni. E shumta ju e keqkuptoni. Shteti lëtyrë është në detyrë. Masa janë marrë.

Nuk i keni parë në televizor? As në rrjete sociale?

Ka folur me rreptësi Edi Rama. Do ju transferoj në punë tjetër po s'punuat, u tha. Ua mblodhi.

Vrasësi i tretë është skafisti.

I edukuar me arrogancë në zyrat e shtetit, nuk denjoi të bregohej në distancë nga pushuesit.

Ai është shtet dhe bën si të dojë.

Për këtë ditë ka punuar. Me një telefonatë mbaron punë. Uniformën e ka status dhe telefonin kobure.

Vrasësi i katërt është heshtja. Për sa kohë nuk më ndodh mua, e keqja nuk ndodh. Ndoshta heshtja nuk na bën të gjithëve

vrasës, por ta dimë se na bën bashkëpunëtorë në vrasje. Heshtim kur makina e fqinjit shpërthen, heshtim kur vrasja ndodh në kafenenë poshtë pallatit, heshtim kur skafi na kalon përpara syve, heshtim, heshtim, heshtim...

For how long?
When death mows down children,
when silence takes life,
when sehir becomes king?

For how long?
How much time do we have?
How long do we need?