Arrogance is not leadership, nor is cowardice.

2026-06-24 18:30:00, Opinione Ardi Stefa

In politics, but not only, it has become a habit to sell arrogance as strength and cowardice as intelligence.

One raises his voice, despises his opponent, acts as the owner of the truth, and expects to be called a leader.

The other one swindles, bargains in the dark, avoids responsibility, hides behind formulas and calculates every step only for his own interest, expecting to be called clever.

In truth, neither one nor the other has anything to do with leadership.

Arrogance is a vice of power, especially when power lasts so long that it begins to confuse itself with the state. It is that state when government no longer sees the citizen as sovereign; when criticism is treated as an annoyance, protest as a problem of order, the opponent as a personal enemy, and every institution as a tool to be obeyed.

Arrogance is when power no longer seeks to convince, but to humiliate. When it does not explain, but ridicules. When it does not respond, but attacks. When it does not govern, but behaves as if it has taken the place by force.
When it has the mania to present every opposition as a conspiracy, every revolt as manipulation, and every public anger as ignorance.

Arrogance is often a refuge for insecurity. The man who cannot convince with argument tries to impose with tone and jokes.
He who cannot inspire with ideas seeks to rule with fear. He who does not gain respect seeks submission.

Submission is not respect and fear is not authority. A leader does not need to put others down to appear superior. He does not need to make a show of force every time his power is shaken. Leadership is measured by how much he holds himself accountable, how well he listens, and how honestly he faces the truth, especially when it hurts.

Equally dangerous is the skulduggery, which in our country is often labeled as "wisdom."
That kind of oppositionism that lacks neither the courage to confront nor the purity of a stance.

The scoundrel does not build, he erodes. He does not come forward, but comes sideways. He does not keep his word, but leaves a path. He does not defend principles, but personal interests.

Today he is with you, tomorrow against you, the day after tomorrow he says he has never been anywhere. Today he calls out "regime", tomorrow he negotiates for his own plight, the day after tomorrow he climbs onto the protest podium as a savior and at dinner he counts the mandates, the bargains and the queue of cameras. The political scoundrel is not a strategist. He is a parasite of the crisis. He lives off confusion, feeds on uncertainty and thrives where people are angry but not organized. Scoundrelship is the technique of those who want profit without cost, power without responsibility.

It is the surest way to corrupt public trust, because citizens can forgive a mistake, but they hardly forgive calculated deception.

Që sot thërret “regjim”, nesër negocion për hallin e vet, pasnesër hipën në podiumin e protestës si shpëtimtar dhe në darkë numëron mandatet, pazaret dhe radhën e kamerave. Skuthi politik nuk është strateg. Është parazit i krizës. Jeton nga turbullira, ushqehet me paqartësi dhe lulëzon aty ku njerëzit janë të zemëruar, por jo të organizuar.

Në Shqipërinë e 2026-s, skuthllëku politik është bërë pothuaj institucion. E sheh te ata që për vite kanë qenë pjesë e sistemit dhe papritur zgjohen si revolucionarë, pa dhënë asnjë shpjegim për rolin e tyre në krijimin e llumit që sot denoncojnë. E sheh te deputeti që paradite mallkon parlamentin si farsë, ndërsa pasdite vrapon të ruajë karrigen e vet brenda asaj farse. E sheh te opozitari që e shet veten si zëri i rrugës, por ka frikë nga një protestë që del jashtë kontrollit të partisë së vet. E sheh te të gjithë ata që nuk duan ta rrëzojnë sistemin, por thjesht të zëvendësojnë rojën te dera e tij.

Shoqëritë e lodhura nga kriza, nga varfëria morale dhe nga mungesa e institucioneve të forta, si kjo jona kanë prirje t’i ngatërrojnë këto dy vese me virtyte.

Arrogantin e marrin për të fortë, sepse bërtet. Skuthin e marrin për të zgjuar, sepse ia hedh. Por një shoqëri që adhuron arrogancën dhe duartroket skuthllëkun, në fund prodhon pushtetarë që sillen si padronë dhe opozitarë që sillen si tregtarë.

Dhe pastaj revoltohet në kafene e sallonin e shtëpisë pse politika nuk është shërbim, por me pazar; pse debati nuk ngjan me përballje idesh, por me duel egosh; pse institucionet nuk prodhojnë besim, por cinizëm, zhgënjim dhe grabitje.

Lidershipi i vërtetë është krejtësisht tjetër gjë.
Është aftësia për të mbajtur peshën e vendimit pa u dehur nga pushteti. Është guximi për të thënë të vërteta të pakëndshme edhe kur kushtojnë. Është aftësia për të mos e trajtuar kundërshtarin si armik, por si pjesë të domosdoshme të një rendi demokratik. Është forca për të mos u fshehur pas dredhive, por për të dalë me emër, me qëndrim dhe me përgjegjësi.

Prandaj duhet thënë qartë: as arroganca dhe as skuthllëku nuk janë lidership. E para është karikaturë e tij dhe forma më e shëmtuar e një pushteti që ka humbur kontaktin me realitetin. E dyta është forma më e ulët e oportunizmit dhe e mbijetesës së atyre që duan pushtet pa moral, pa kosto dhe pa përgjegjësi.
Njëri e helmon hapur klimën publike, tjetri fshehurazi.
Njëri të sheh në sy dhe të përqesh. Tjetri të buzëqesh dhe të shet.
Të dy bashkë janë arsyeja pse Shqipëria endet ende mes lodhjes, zemërimit dhe mosbesimit.

But leadership is not even those who behave as if hating the caste is enough to automatically become an alternative to it.
No! In politics, the vacuum is not filled with general moralism, but with weight. With people who know not only to denounce, but to hold themselves accountable. Not only to incite the crowd, but to direct it towards a goal. Not only to produce slogans, but to impose conditions. Otherwise, even the most righteous revolt degrades into a festival of anger where the old survive, because the young have not yet managed to become a real danger.

A normal country does not need screaming leaders, nor corridor rats and swamp parasites.
Nor those who pretend not to smell the mold of transition, who attack the old caste, but not necessarily its mechanism.

There is a need for people who know how to keep their word, bear the weight of responsibility, and distinguish and respect the boundary between strength and tolerance, between intelligence and meanness.

That's where leadership begins.