24 preriali i B.Q. (Lufta e Tretë Botërore)

2023-01-04 18:48:00, Opinione Reshat Matjani

Viti 2046

Shyqyr Zotit hordhitë koreano-veriore që kërcënuan botën me makinerinë e tyre të frikshme luftarake e arritën deri në portat e Berlinit u zmbrapsën, falë përpjekjeve të përbashkëta të forcave të Natos, në aleancë me ushtritë ruse dhe ato kineze.

Ndryshe nga vendet e tjera të Ballkanit, Shqipëria u çlirua falë përpjekjeve të partizanëve heroikë e fitimtarë, në krye të të cilëve ishte vetë ai, shoku Bërli, një udhëheqës largpamës politik, i kalitur si në luftë, si në frontin ideologjik (librave të Leninit e të Stalinit u ka nxjerrë ujët e zi, i di gati-gati përmendësh).

Ambienti është një ambient i vogël e i ngrohtë, intim, familjar. Shoku Bërli bisedon për politikën e ditës me të vëllain, Ibishin (që ai e quan me përkëdheli “Bishi”) - i vëllai është nga njerëzit e paktë të cilëve shoku Bërli u beson.

Megjithëse edhe për atë ka dyshime, se ka parë filmin “Kumbari” të Francis Ford Coppolas, ku Michael Corleone palosi të vëllain, Fredon, kur gjuanin peshk, se bashkëpunonte me familjet mafioze armike. Kuptohet, gjithë miqtë e bashkëpunëtorët e tij të vjetër ose janë spastruar, ose prehen kanaleve, të dekoruar me nga një plumb ballit, siç e do tradita më e mirë komuniste. Librat e historisë ama dhe vija e partisë thonë se kanë rënë në luftë me pushtuesin e egër, okupatorin koreano-verior.

Ama edhe të vdekur, bashkëpunëtorët e vjetër hyjnë ende në punë. Emrat e tyre do përdoren për t’ua vënë shkollave, rrugëve ose qendrave të masazheve ku bëhen g*j*ret më të mira - qendra të cilat ai ka denjuar t’i nderojë me praninë e tij, e për të cilat, udhëheqësi flet me nostalgji. Ja, për shembull, sheshi Skënderbej është ripagëzuar me emrin “18 dhjetori”.

24 preriali i B. Q., një inteligjencë politike
3 Janar, 13:38

- Si jemi sot, shoku Bërli? e pyet Bishi i menduar. - Po si i mërzitur, nuk e di se ç’kam, mo Bishi! i përgjigjet shoku Bërli. - Mirë, po i them bazës së partisë që të mërziten edhe ata, - ia kthen Bishi aty për aty dhe bën disa telefonata, thelbi i të cilave është pak a shumë ky: “Shoku Bërli është i mërzitur, ndaj mërzituni edhe ju!”.

Për t’ia hequr sadopak mërzinë, Bishi nis e i flet për kohët e bukura të luftës, e për aventurat e shumta që kanë kaluar bashkë. - Bërli, e mban mend atëherë kur plasi lufta, që u arratisëm në Turqi? - Po për ç’arratisje thua mo, për çfarë arratisjeje e ke fjalën? Ajo ishte "tërheqje taktike", që u dha mundësi forcave komuniste të ruanin elementin e tyre më të shëndoshë e më përparimtar (bën me shenjë nga vetja), si dhe për t’u riorganizuar, që ta vazhdonim më të përgatitur luftën kundër okupatorit të egër koreano-verior.

- Sa kohë të bukura kanë qenë, e mban mend? Kur gjithë atë afsh e zell revolucionar e kanalizonim duke kënduar këngë partizane: Martaneshi shkëmb e gurë, Mos të shkeltë këmba kurrë. Shoqet tona ilegale, Militojnë nëpër hale.

Komunizëm këmbë e duar, Mos vdeksh kurrë pa e provuar. Ju marksistët e haleve, Rrini në bajgat e qeve. - More Bishi, po nga t’u kujtua Martaneshi, more qerrata! E mban mend si laheshim në lumë në dhjetor, aq të ndezur e kishim ashkun për Partinë dhe Shqipërinë. Po nejse! Ti vetë si ke qenë? - Lëre, lëre, mos e pyet! Pa qejf kam qenë! Me tensionin nuk kam qenë mirë, zemra... koka më dhemb, kam një si turbullirë, pastaj probleme me mëlçinë, majaselli më ka ngacmuar disi! - Mos çaj b***ë, po shiko shëndetin! Si ka thënë dhe Makiaveli... dale more, se e harrova! Po nejse, Makiaveli të më rruajë b***ën, se unë jam ku e ku më bir kurve se Makiaveli! - Mos fol keq për mamanë! - Ke të drejtë! Të kujtohet babi, kur na thoshte: mirruni me kurva, që të bëni lekë? Eh, sikur të na shihte tani! Edhe tani, po të njëjtën gjë po bëjmë, me kurva po merremi, ama në një nivel disi më partiak, më të institucionalizuar. Vetëm Bishi mos harro, Partia, mbi të gjitha Partia...

24 Preriali i Arlind Qorrit, ose Ligjëratë mbi metodën politike
31 Dhjetor, 13:57

Bishi bën t’i thotë diçka, ama i shkon ndërmend se shoku Bërli është ende me barkun bosh. - Do të hash mëngjes? - Po mirë mo, ta prish unë ty? Thuaji Kajtazit (Kajtazi është kuzhinieri personal i shokut Bërli) të na bëjë 3-4 nga këta pëllumbat (bën me shenjë nga bahçja e vilës, ku gugasin ca pëllumba të majmë; shoku Bërli i ka shumë qejf pëllumbat). Vetëm thuaji, kështu ka thënë shprehimisht shoku Bërli: “Se mos të shkon ndërmend të pështysh në gjellë, edepsëz, se e di se ç’të bëj apo jo? Të çoj prapë me banim atje ku të kam gjetur, që burgu në Spaç në krahasim me katundin tënd është lule!” Se jo për gjë, e bën ai. E njoh unë. Prandaj e mbaj dhe afër.

Meqë ra fjala për Kajtazin, nuk të kam pyetur, dashnoren si e ka? - Shumë mirë, shoku Bërli, punon me format e edukimit politik. - Ashtu të lumtë! Bishi, ti e di që unë nuk jam fetar, jam ateist... Ama ndonjëherë para buke më del nga shpirti një lutje e shkurtër: O shën Marks, bukën e përditshme falna sot! Ore, s’të kam pyetur, ç’u bë me atë koreano-verioren e bukur, atë që punonte te salloni i masazheve “Rosa Luxemburg”? - E harrove që ia kaluam Nexhatit për formalitete? - Aaa... po! Tani u kujtova.

Pse, kot e kishin vënë koreano-veriorët aty? E kishin vënë aty që unë të mirrnja ndonjë sëmundje veneriane, dhe kjo të dëmtonte gjithë lëvizjen komuniste në Shqipëri. Po nejse. Nuk të pyeta, me se do merresh sot? - Po ja, do të të shkruaj kujtimet! Po kam ngecur në një pikë, e mban mend kur hoqëm qafe Kenon? Ka ca detaje që i kam harruar, se Kenua vonë i është bashkuar lëvizjes. - Po gomar që je edhe ti, futja... shpiki nga vetja! Kush mendon se do na kundërshtojë, këta historianët e mi? Apo veteranët?

(vazhdon)