Nga Agim Xhafka/ PLAKAT E PALLATIT TIM

2 Janar 2022, 14:03, Opinione CNA
Nga Agim Xhafka/ PLAKAT E PALLATIT TIM

Kur isha i vogël,mbasditeve,afër dy orë,gjyshja na ?arratisej?. Ikte dhe askujt nuk i thoshte se ku. Dola,thosh dhe përplaste derën. Unë e ndjeva shumë se edhe kur bëja detyrat ajo më rrinte te koka. Nuk dinte as shkrim,as këndim,por ama dinte të më ledhatonte flokët. E kisha si aprovim se po shkruaja bukur dhe pastër. Ditët që ajo nuk po rrinte me mua më dolën gërmat shtrember. I-ja apo ll-ja sikur po binin nga dritarja,nga që donin të dinin ku shkon gjyshja,mendoja.

Pyeta babain dhe nënën,por nuk më treguan gjë. Shëtiitje,më thanë. Nuk i besova se ajo lodhej duke ecur nëpër shtëpi e jo më në bulevard.

Një pasdite sa iku ajo,dola dhe unë. Zbriti shkallët e katit dhe u fut te Aspasia. Po merr dhe atë me vete,mendova. Nuk gabova. Zbritën të dyja,i thirrën Hajries në katin e parë dhe shkuan të treja te Galica. Pastaj iu bashkua dhe Ilovica e të pesta serbes-serbes po shkonin te Niqka. Banonte te kati i dyte në pallatin pérballë. Ajo ishte gjyshja e Naqes. Një grua aq e dashur sa kur bënte pazarin suleshim të gjithë ta ndihmonim. Prita mos dilnin prej andej,por hiç. Pas dy orësh ashtu grup erdhën te pallati dhe u shpérndanë nëpér shtëpia.

Kështu dhe të nesërmen e gjithë javën. Mendova se bëjnë llogje. Qeshja,kush e di kë merrnin nëpér gojë. Kaq kurioz u bëra sa pyeta Naqen.

-Ç?bëjnë ato plaka aty tek ty?

-Këndojnë,-tha Naqja.-Kanë formuar një kor prej gjashtë vetash dhe ia marrin bashkë. I drejton Galica.

Galica ka qënë nxënëse në liceun frances dhe dinte t?i binte mandolinës.

I tregova babait e ai më pércolli:

-E sajove dhe këtë?

Pas dy javésh e pyeta vetë gjyshen:

-Këndoni te Niqka?

Ajo heshti pak e tha:

-Po. Bëjmë prova.

-Pér shfaqje?-u gëzova.

-Jo,jo.

-Atëhere pse harxhon kohën?

-Kohën e harxhon kur nuk bën gjë. Ne këndojmë,por jo si në dasma e ditëlindje,por si në një shfaqje. Na drejton Galica dhe ia marrim me dy-tre zëra. Kënga del kaq bukur sa na duket sikur ashtu bashke sapo mbaruam me shtiza së thurruri një bluzë për ty,apo çorape pér babain. Të këndosh nuk është orë e harxhuar kot,është si një perëndim dielli kur ndahesh me rrezet i pérmalluar nga ngjyrat dhe nga siguria që nesër do e shohësh prapë.

Kur ua thashë Cales e shokëve se gjyshja do bëhej artiste ata më tallën. Unë qesha. E besoja që ajo ishte artiste. Ashtu në pérgjithësi. Tani i vura emrin e saktë,gjyshja ime qe këngëtare…/CNA.al

Lajmet e fundit nga