Sirenat dhe sharlatanizmi me xhuf-kë

15 Maj 2024, 10:42, Opinione Zef Zefi

Zef Zefi

I Sirenat dhe Odiseu

A ju kujtohen sirenat nga miti i Udhësit? (Kanga XII)

Është një nga pasazhet më të bukura dhe më të famshme në të gjithë Odisenë. Po pse? Sepse brenda këtij miti fshihet një e vërtetë prej kocke.

“Askush nuk ka kaluar këtu pa u ndalur për të dëgjuar ëmbëlsinë e kangës sonë”, i thonë sirenat Udhësit të madh. Dhe nuk e gënjejnë: me këngën e tyre joshin, iluzionojnë, magjepsin marinarët dhe i shtyjnë të hidhen në det për të përfunduar në ngushticën midis Shiles e Karibdes.

Po heroi përdor një dredhi për të mbijetuar: lidhet në direkun e anijes dhe mbyll veshët e bashkëmarinarëve me dyll në mënyrë që ata të mos dëgjojnë.

Tani, çfarë thotë Homeri? Njeriu vulnerabël është i gjë-ja më e lehtë për t’u mashtruar.

Ata që flasin sinqerisht e thonë të vërtetën, masat shpesh i përqeshin, keqkuptojnë, i shpërfillin.

Shembuj të tillë janë me shumicë në mitologji, aq më shumë në histori.

Masat preferojnë ata që joshin, lajkatojnë. Spektakli është gjuha aktuale e politikës. Masat duan tallava sirenash.

II "Iliada" me xhufkë e sharlatanit.

Po ç'lidhje ka sharlatanizmi akademik me heroikët e mitologjisë?

Ndjekësit e kronikës përgjithësisht politike e mbajnë mend se jo me shumë se para një muaji Akademia e shkencëtarëve zyrtarë të Shqipërisë doli nga një "heroikë" në luftë kundër "sharlatanëve."

Etimi shpjegon se sharlatan është ai-ajo që hiqet ai që nuk është për të nxjerrë përfitime. Shembulli tipik është dikush që paraqitet si shërues sëmundjesh pa qenë doktor.

Pastaj vijon në të gjitha format e shfaqjet në fusha të ndryshme.

Akademikët ndër ta dhe Xhufi firmuan një fletërrufe me thirrjen revolucionare ndaj TV-ve që t'u hiqet hapësira televizive e mediatike disave që rrëmonin në histori e gjuhësi pa autorizim, pa tagër. Sepse ata ishin sharlatanë. Ishin folklorikë dhe ngatërronin mitologjinë me shkencën.

Përgjigjja qe lakonike aq sa epike: "…sharlatanët janë ata që kanë tituj, pa kërkime e vepra shkencore..."

Ndoshta akademistët tanë janë penduar për mosgjetjen e fjalës, sepse për herë të parë prej 50 vjetësh "shkenca" dembele shqiptare, më saktë inkompetente haste oponencë.

Dhe oponenca në një formë a tjetër është një lloj pasqyre që i nxjerr sharlatanët sharlatanë, dhe arrogantët të tillë, ashtu siç janë.

III Pushtimi i Athinës dhe muza e historianit

Thagmës se e morëm Athinën "zorrët jashtë" ia nxori pa dashje xhufi-historian, i cili i rrëmbyer nga pathosi i fjalimit kryeministror në Athinë foli jo për dy, por për dhjetë mijë heronj-patronazhistë që duartrokiten. (Se ç'punë ka historiani me pathosin veç aka-demekët e organizatës së themeluar nga partia e dinë.)

I shkreti Homer!

Muza (apo miza) në mendjen e historianit tonë këndon jo evidencën, as mëninë e Akilit, po të skendibuçkut të tij: Dhjetë mijë ishin sulmuesit të Trojës, dhjetë vite zgjati fitorja, dhjetë mijë i bëri akademiku me xhufkë patronazhistët që shpartalluan Athinën e sotme pa qoftë një rezistencë.

Ndoshta kur të ikë muza (apo miza) prej kokës së historianit, do shikojë se greket s'u marrosen fare nga të pallurit që broçkulloi "sirena" e tij.

Sepse sipas mësimeve dhjetemijëvjeçare të poemës, Micotaqis vetë u lidh në "direkun e punëve te qeverisë së vet, ndërsa greket dyllosen veshët.

Gjithsesi skënderbuçkut ia dhanë një copë lëndinë me qira sa të çlirohej nga pathosi patriotik për veshët e patronazhistëve dhe sidomos akademikëve.