Sovereign subjects

2022-06-14 09:46:00, Opinione CNA

Illustrative photo

There are a hundred, a thousand, maybe many more unproven theories yet that we are the nation, the oldest population of the continent.

A cold mind, meant that no, we are not the navel and genesis of the continent, it would even go even further. We, today, are not even the heirs of those we claim to be, even as a perverted derivative.

It has been a long time since we claim that we deserve Europe as equals and we neither get tired, nor think, nor even think about what we have as a continental.

Tonelata drogë, të pafundëm pushtetas të diskretituar botërisht (imagjino se çfarë ndodh si bashkëkontinentalë), të fundit në çdo këndvështrim bashkëkontinentialist reformator dhe, çdo ditë, ua ngarkojmë fajin fqinjëve, problemeve bashkëfqinjësore, çështjeve ndërkontinentalëse dhe pafundësisht probleme kësisoj.

A është e mundur që ne të jemi kaq të pafajshëm? A është e mundur që të gjitha “gjynahet” e botës, ose më mirë të themi, të gjitha “gjynahet” bashkëkontinentialiste, na gjëmojnë e nuk na lënë të ecim përpara?

Ne, vetëm ne, populli shqiptar, pjesa jugore e kombit shqiptar (nuk marr dot përsipër të përfshij edhe Dardaninë si pjesë e “gjynahit” mbarëkombëtar, sepse nuk dua të dal dhe të gjykohem si mbarëkombëtarist), prej vitesh, dekadash, e ndoshta shekujsh, jemi një shëmbëlltyrë “e shpifur”, e racës së “urryer” supreme.

Jemi drejtuar, komanduar, udhëhequr, dogmatizuar, nga persona sot të padëshirueshëm; drejtohemi, komandohemi, udhëhiqemi, dogmatizohemi, çdo ditë nga njerëz të përzgjedhur të fatit, por, të cilët, e arrijnë mundësinë dhe suksesin ta bëjnë, nëpërmjet manipulimit të lirisë së zgjedhjes dhe mendimit. Prej fatit, aftësisë, apo djallëzisë, mundësi përzgjedhëse e drejtuesit, komandantit, udhëheqësit, dogmatizuesit, është vënë, prej disa kohësh, në dorë të sistemit (… dhe sistemet, në kohën e historisë moderne, i drejtojnë dhe i komandojnë, udhëheqin e dogmatizojnë, pushtetuesit/pushtetarët dhe, për këtë, e gjithë përgjegjësia është vetëm e jona, kontinentialistëve më të vjetër dhe më autoktonë të Europës).

Si dhe sa e kërkojmë lirinë apo arratisjen nga liria jonë, duke përfshirë edhe pasojat e lirisë dhe arratisjes nga liria e gjithësecilit, ne bashkëkontinetialistët më të vjetër/nga më të vjetrit Europianë? As fare nuk meritojmë mëshirë për mëkatet që vetë i kemi krijuar dhe i bëjmë çdo sekondë, minutë, orë, ditë dhe, i përsërisim rregullisht!

Vetë e rikthyem, mbështetëm, ringritëm, “satanain” e padëshirueshëm, por, edhe po vetë po e shohim dhe dëshirojmë si të nevojshëm, dëshirueshëm, por sovraniteti i pasovranët nuk na e lejon ta pranojmë të mirëqenë si pjesë të drejtimit, udhëheqjes, komandimit dhe dogmatizimit; vetë e mbështesim, sublimojmë, i dogmatizohemi, “satanohemi” prijësit të pamëshirshëm të fundosur në mëkate, i cili edhe pranon se për më të mirën e mundshme tonën, shkel urdhëresat e përbetuara dhe, na ysht në mëkat, që të pranojmë se jemi të nënshtrueshëm.

Sa është e vështirë, sa është e mundshme, sa është e pamundshme, që në një moment sinqeriteti, naiviteti apo, çiltërsie, drejtuesi, prijësi, lideri, dogmatizuesi, të pranojë se paraja dhe pushteti janë të barazvlefshme; domethënë, se si njëra dhe tjetra, kur nuk i ke të duken shumë dhe, kur i ke, nuk të mjaftojnë?

Pse duhet që shumë shpesh, pothuajse është bërë rutinë e përditshmerisë së zymtë tashmë, që një “shenjt’”, i deleguar i prijësit, të demaskohet si i padenjë për të na udhërrëfyer drejt dogmës qesharake të pastërtisë hyjnore, të demaskohet si “i padenjë” i udhës, dritës, dashurisë, drejt dhe prej së cilës duhet të udhëhiqemi? Barabas, Juda, klerikët judaistë, romakët pushtues, madje edhe vetë Pilati, i trembeshin, “djallit”, të ashtuquajturit Birit të Perëndisë dhe, e bënë…, e ndëshkuan, u penduan, u fshehën, por nuk u ‘degjynafosën’.

Shkurt dhe troç, a duhet ende të kënaqemi me ndëshkimin e të përzgjedhurve, të cilët janë karakteret e kronikës së përditshme? A duhet ende të kënaqemi me ndëshkimin ndërkombëtar të ish-ave dhe të harrojmë të sotmit që na shkelin dhe depersonalizojnë çdo ditë, me emërimet drejtuese, prijëse, udhëheqëse dhe dogmatizuese të përditshme? A duhet që të pranojmë “sublimitetin” racor të shtirur nën drejtësinë “pilatëse” të gjoja sovranitetit tonë të shtirur?

Le të ngrihen çmimet, taksat, tarifat, shiniku i pushtetit apo le të ngrihet fryma e “rëndë” poshtëruese antipushtetëse? Ta zgjedhim vetë apo sovranisht të na e zgjedhin, sovranisht sovranopropaganduesit në marrëdhënie njëshekullore, se si duhet të ndërkontinentalizohemi me të drejtë në mjedisin social-politik të cilit pretendojmë se i përkasim?

The only issue that worries us and that we can turn to to advise our strategic geopolitical geniuses, is it perhaps right that it is, the issue of sovereign freedom of proper selection of the right leaders? Maybe they are really among us and we do not want, do not accept or do not allow us to select and accept them./ CNA.al