A multi-cultural society without proper integration is destined to fail

2023-10-03 19:03:00, Blog CNA

Amidst the tensions within the Conservatives over the immigration issue, Rishi Sunak and Suela Braverman appear to have had a strong disagreement between themselves. In a speech held in Washington, the Secretary of the Interior made a controversial statement.

She said bluntly that multiculturalism in Britain has failed. As she must have expected, this statement caused something of a stir in the UK, even though it was part of a much wider and very reasonable discussion of the practical problems that mass immigration has caused throughout the Western world.

But that single sentence had become so controversial that Mr Sunak dismissed it almost immediately, saying he was proud of the success of our multi-cultural country. What happened between them? Was this a genuine and deliberate conflict, an attempt by the Home Secretary to send an appeal to the party well in advance of its national convention?

Braverman made it clear that he did not mean that Britain had failed to build a successful multi-ethnic or multi-racial society. In fact, Britain has been very successful in integrating a large number of minorities into its national life.

Her criticism was directed only at those who had failed to adapt to the social (cultural) norms of the country, choosing instead to live in closed and isolated "parallel" worlds. It was precisely this separatism, which she condemned as a failure.

I'm pretty sure Mr. Sunak would disagree with that. His family—and Mrs. Braverman's own—were excellent examples of assimilated immigrants who enthusiastically adopted the customs and values ??of their new country.

So we don't actually have a fundamental difference of opinion between the two. It's just a dispute over the use of a word. But a real problem remains: Can a country maintain a sense of national identity and a socially cohesive life if communities within it live in de facto cultural ghettos, cut off from the core values ??and assumptions of the wider population?

In the country where I come from, this has been an existential question from the beginning. The United States was founded on the principle that peoples from all over the world - regardless of different backgrounds and beliefs - could live together in a new nation that was created specifically to attract and attract the poor and persecuted from wherever they could. They had started.

Ishte një ideal madhështor, i cili ishte thuajse i pamundur që të realizohej - të paktën në formën e përsosur që parashikonin themeluesit e tij. Për qëllimet tona, tani ia vlen të shikojmë se sa përkushtim dhe përpjekje është bërë. Kjo ishte një ndërmarrje e madhe: integrimi i miliona njerëzve me rrënjë dhe histori të ndryshme në atë që synohej të ishte një vend i vetëm. Unë e kam ende të vështirë t’ua shpjegoj shumicës së evropianëve se si ishte të rriteshe në një vend ku të gjithë - ose paraardhësit e tyre të afërt - vinin nga diku tjetër.

Kur isha fëmijë në Boston dhe Nju Jork, secili nga miqtë e mi kishte të paktën një gjysh që nuk fliste anglisht. Babai im nuk fliste anglisht kur lindi dhe derisa shkoi në shkollë. Komunitetet etnike dhe kulturore që përbënin ato qytete kozmopolite - hebreje, italiane, polake, kineze - ishin shumë të pavarura dhe të ndara, ndonjëherë në mënyrë agresive.

Në vitet e para të shekullit XX, kishte lagje që ishin gati tërësisht të populluara nga një kombësi. Në lagjen Lower East Side të Nju Jorkut, gjuha e folur në rrugë ishte hebraishtja dhe siç e dëshmojnë dëshmitë fotografike, edhe tabelat e dyqaneve ishin në gjuhën hebreje.

Brenda një ose dy brezash, ajo popullsi u shpërnda në të gjithë qytetin, dhe shumë shpejt Lower East Side nuk ishte më kryesisht hebreje. Pak në veri, Italia e Vogël (e përjetësuar nga filmi Kumbari) është sot një hije sentimentale e vetes së saj të dikurshme, edhe sepse italianët kanë ecur përpara.

Megjithatë, ekziston ende një lidhje shumë e fortë me rrënjët e vendit të origjinës. Kjo është arsyeja pse Xho Bajden vazhdon ta përshkruajë veten si irlandez. Një element i rëndësishëm për të kuptuar këtë, është se Amerika e hershme nuk ofronte siguri dhe mirëqenie për të ardhurit. Nëse do të mbërrije në Ellis Island me asgjë tjetër përveçse një thesi me gjëra në shpinë, kërkoje mbështetje dhe ndihmë nga bashkatdhetarët e tu.

Familjet e mëdha dhe komuniteti në lagje do t’ju jepnin ushqim deri sa të sistemoheshit me punë dhe shtëpi, dhe pastaj nga ju do të prirej që të ndihmonit valën e ardhshme të emigrantëve. Besnikëritë e vjetra etnike do të mbeteshin pjesë e rëndësishme e jetës së këtyre emigrantëve edhe pasi të kishte kaluar koha e nevojës urgjente për ndihmë.

Por në fund ato do të vinin në plan të dytë, ndërkohë që njerëzit bëhen gjithnjë e më shumë të përkushtuar ndaj atdheut të ri. Këtë synim kishte edhe arsimi në SHBA. Praktikat që britanikët i konsiderojnë paksa qesharake (ose të këqija), si fillimi i çdo dite në shkollë me premtimin e besnikërisë ndaj flamurit, ose duke e konsideruar si të shenjtë formulimin e saktë të Kushtetutës, janë që të gjitha pjesë e një programi sistematik për t’i kthyer në amerikanë krenarë fëmijët e emigrantëve.

Janë institucionet dhe dokumentet e krijuara nga Etërit Themelues, ato që përbëjnë atë që do të thotë të jesh qytetar. Në fakt, ato janë gjithçka që kanë të përbashkët këta popuj të ndryshëm. Dhe këtu ekziston një problem i dukshëm si për Britaninë po ashtu edhe për Amerikën. Shkollat nuk janë më të përgatitura që t’i mësojnë fëmijëve se duhet të jenë krenarë për identitetin e tyre kombëtar.

Tani pjesa më e madhe e kurrikulës së arsimit i kushtohet renditjes së mëkateve të kolonializmit, skllavërisë dhe shfrytëzimit. Si mund t’i bindni emigrantët të përqafojnë kulturën dhe vlerat e vendit ku jetojnë, nëse këmbëngulni se historia e tij është e turpshme, asgjë më shumë se sa një katalog i tmerrshëm krimesh kundër vetë vendeve nga kanë ardhur? Nga Janet Daley “Daily Telegraph”/ Pershtatur nga CNA