E fundit!

22:51 Aktualitet

Biznesmeni Artur Shehu thyen heshtjen: Jam pronar i vjetër i tokës në Zvërnec, nuk i njoh fare investitorët

Biznesmeni shqiptar Artur Shehu ka folur në emisionin Opin...

Linçimi i Blushit si turp jo vetëm për Edi Ramën/ Nga Agron Gjekmarkaj

5 Mars 2016, 12:01, Opinione CNA

Dje në Elbasan u konsumua një seancë e rëndë dhune dhe turpi! Për ta perceptuar atë, duhen shqisa. Dikush i ka dhe të tjerë jo. Këtyre të fundit nuk ua ka falë Zoti. Në vendin tonë ushtrohet dhunë verbale shtetërore.

Pas saj fshihet shkëlqesia e tij, Kryeministri i Shqipërisë. Pas kësaj fshehjeje del në dritë një histori e gjatë bashkëpunimi?e shoqërisë shqiptare me më të fortin e çastit, me pushtetin, me ofiqshpërndarësin, me bukëdhënësin, me bukëmarrësin, me atë që të shpall armik e hero, me atë që të çon dhe të rrëzon! Mes nesh dhe pushtetit ligji ka qenë gjithmonë veç një prezervativ.

Dje për të disatën herë patëm rastin të shohim e prekim karikaturën e demokracisë sonë! Karikatura e demokracisë së Partisë kryesore që na qeveris, karikatura e mjerimit njerëzor që di të turret veç me nuhatje, të vikasë me instinkt, të brohorasë me urdhër, të kërcënojë me porosi, karikatura e turmës që kërkon të poshtërojë individin, karikatura frikacake e trimërisë që fyen kundërshtarin e shefit, karikatura e turpit që nuk ndien turp na ra surratit si duhma e një stërvine në formë ndërgjegjeje, që kalbet tash sa mot në zgëqet e errëta të rrashtës sonë.

Besnikët e Sulltanit, besnikët e Pashës, besnikët e Mbretit, besnikët e Duçes, besnikët e Fyhrerit, besnikët e Sekretarit të Parë, besnikët e Kryeministrit të zgjedhur me votime të lira kanë vrarë në këtë vend historikisht besnikërinë ndaj arsyes njerëzore, ndaj humanizmit, ndaj ligjit dhe sot ndaj standardeve demokratike. Lal Krosët nuk zhduken kurrë mes nesh, ata thjesht pësojnë mutacion. Sigurisht janë shumë më të pandershëm, më grykës, më të pa soj. Ata vishen firmato dhe armët nuk i mbajnë në brez. Ata kanë emra tingëllues dhe zë të çjerrë.

Ata kanë fjalor me 100 fjalë. Injoranca e mendjes dhe verbëria e shpirtit është fuqia e tyre e pamposhtur. Zelli i tyre, rrënimi i civilizimit europian në këtë tokë. Skenat e djeshme ndaj Ben Blushit në Elbasan nuk janë rishtare. Fatkeqësisht, ato përsëriten si metastaza të një mentaliteti që ngjan me një flamë të pashqitshme. Ulërima e brohoritje, kërcënime e fishkëllima, pohime e ndalime, sy të ndezur, sy të skuqur për qetësinë e Edi Ramës. Në fakt, ai e ka humbur atë nëse gjykon qoftë edhe me kutin e vet të dikurshëm. Dje ka mbjellë një njollë, një vragë, që nuk do t?i shqitet lehtë nga fytyra e tij politike, duke ekspozuar një viktimë politike.

Gjesti i linçimit publik të rivalit partiak duke unifikuar reagimin në një të strukturave të partisë me të shtetit, duke gjykuar nga funksionarët e zgjedhur në atë sallë dhe punonjësit e administratës të kujton kohërat kur njeriu ishte thjesht kafshë pune. Kështu u hakërrehej turma deputetëve të opozitës në gjyqin e vitit 1946, ?tradhtarë?, ?të shitur? etj., etj. Ngjashëm dënoheshin priftërinjtë katolikë, të cilët shtyheshin nga turma, pështyheshin dhe tek u jepej verdikti me vdekje, shpërthenin këngët terroriste ?hakmarrje rini, dëshmori thërret? me hakmarrjen si koncept bazë të drejtësisë.

Po kështu në konferencën e Tiranës, në vitin 1956, nën vështrimin miklues të Enver Hoxhës si dje në Elbasan, delegatëve u shqyheshin bulcinje, u skuqeshin kokërdhokët e syve, u tendoseshin muskujt e barkut duke u çjerrë në demaskimin e atyre që kërkonin reformim, ndryshim të vijës së partisë, vënie në diskutim të kultit të individit e të tjera tema. Kryeministri, i cili i ka hipur qilimit fluturues dhe ka dalë anembanë vendit duke folur për suksese imagjinare e reforma të ngrata që e kanë zhytur vendin në depresion, i lejoi mediat në sallë vetëm gjatë fjalës së tij.

Më pas, në respekt të bindjes që ka për dialektikën demokratike, ia hoqi Blushit, njësoj si dikur fjala e armikut nuk përcillej, por veç dënohej nëpërmjet linçimit publik. Dje ka qenë një ditë e zezë për Partinë Socialiste dhe aspak e bardhë për të gjithë ata që presin standarde demokratike nga ky Kryeministër. Dje nuk është linçuar Ben Blushi, por një parti e tërë, gjithkush që nuk kërkon një ?sekretar të parë?. Ne e kemi bërë të udhës, sa herë që zhytemi në balten e historisë, t?ia hedhim fajin një individi që e kemi lejuar vetë dje dhe sot të bëhet i tillë.

Të bëhet aq i fortë sa të mundë dhe të poshtërojë forcën tonë për një jetë më cilësore, aq mujshar e tahmaqar sa të pshurrë mbi rregullat e përbashkëta, aq i dashuruar me karrigen sa të mendojë se e mori prej hyut dhe jo prej votës, ndaj i shpall luftë votës. Edi Ramës thjesht i pëlqen të jetë Kryetar e Kryeministër, pjesa tjetër nuk i intereson. Edi Rama, si gjithmonë në kësi ndodhish, zë bashin e vendit, merr kryet e dashit, pjesën e vet të patjetërsueshme të turpit, prej të cilit as skuqet e as zverdhet, si gjykim ai i mbetet së nesërmes, por aty ka turp me shumicë, me rrabat, siç thuhej dikur për të gjithë ata që e krijuan të tillë Edi Ramën, përfshi edhe Ben Blushin, për të gjithë ata që e lejuan të arrinte në këtë shfaqje, për të gjithë masën e atyre që mendojnë se pushteti buron nga Edi Rama dhe ai e shpërndan atë. Me pak fjalë, Edi sot nuk është vetëm në vallen e turpit që kërcehet para syve tanë. Salla e Elbasanit dje ishte një tempull turpi. Qysh dje Ben Blushi është më legjitim se kurrë në përpjekjen e tij. Qysh dje i ka bërë me turp gjithë kolegët e tij.

Panorama