Fustani i altarit!

1 Maj 2025, 14:28, Kulturë Boris Miska

Fustani i altarit!

Zanës i ra telefoni nga dora, u mbajt te kanapeja pranë dhe shkrehu në vaj sapo gremisi në kolltukun si humnerë. Kishte shpresuar se kjo ditë sublime për vajzën e madhe do ta zbuste urrejtjen aq absurde që ish-bashkëshorti e mbartte prej vitesh. Edhe pse të bijat ishin rritur, ende vazhdonin ta takonin fshehtas babait nënën e tyre.

E kishin frikë, ishte i dhunshëm, kishte pushtet të pashpjeguar mbi to. Bani vinte nga një familje e pasur, fëmijë i vetëm, shumë i përkëdhelur, kapriçoz dhe tepër inatçi. Edukatën familjare e kishte të mbrujtur me mentalitetin provincial të qytetit nga ishte rritur.

Kjo ishte aq e fortë sa as vitet e emigrimit në vendin fqinj me kulturë dhe emancipim europian nuk patën mundur ta zbusnin aspak. Ishte e shtunë dhe ditën tjetër Adela do ngjitej në altar. Javë më parë ajo i ishte lutur mamit të bëhej gati, të blinte këpucët, çantën, të qepte një fustan të bukur, të bardhë si dita e saj.

Në fillim Zana nuk e pati besuar, ajo e njihte mirë Banin, por vajza i ishte lutur e përgjëruar se do ta bindte babin, ai do e bëj për mua, për jetën time.

Fustani i qepur që ajo e pati stiluar me aq kujdes tashmë rrinte i shkrehur pa shpresë në karrigen përballë. Bardhësia e saj po i vriste sytë, dukej si një pëllumb në hapësirën pa shpresë.

Vetja ngjante e zhveshur dhe e mardhur nga lakuriqësia fatale tek shihte se si fustani ngjitej e ngjitej deri në përhumbësi.

Ende në vesh si kambanë morti po e godiste lajmi që e bija i dha me zërin që i dridhej përtej receptorit; ai nuk pranon ma, po erdhi ajo më tha do të prish gjithçka!! Kuptoi se po qante në pavetëdije vetëm atëhere kur lotët rrëshqisnin çurk nga faqet e zbehta, ngjyenin buzët me farmakun e lajmit dhe pikonin drejt gushës.

Duart i ishin mpirë, dukej sikur po vdiste, nuk kishte më asnjë arsye për të jetuar, ndjeu se po zhytej në fatalitet rënduar te kolltuku i saj, kundruall fustanit të paveshur asnjëherë. Ngriti kokën lart sikur të deshte t’i drejtohej dikujt aty mbi kuadrat, përtej lart, shumë lart.

Pse urrejmë kaq shumë, pse deri këtu, te fëmija, jam prind, jam nënë edhe një ëndërr që kisha ma vrau! Si mundet të ndiejë kënaqësi nga kjo hakmarrje, si mundet t’ja bësh fëmijës tënd këtë, si?!!

‘Si mundet’ e thirri aq fort sa tavani u drodh dhe u shkërrmoq si përgjigje mbi fustanin e bardhë të altarit./ CNA