Humbja e miqve për të qenë prindër/ Realiteti i zymtë i të shkuarit pa fëmijë në takime

2022-10-02 15:00:00, Sociale CNA

Humbja e miqve për të qenë prindër/ Realiteti i zymtë i

Shumë prindër të rinj janë ankuar shpesh për përçarjen që njerëzit e vegjël sjellin në një jetë shoqërore dikur të lirë dhe të lehtë, me disa që e konsiderojnë atë si periudhën më të vetmuar të jetës së tyre.

Si një 43-vjeçar pa fëmijë, ka të ngjarë të mos lidhem kurrë me të qenit prindër. Megjithatë, humbja ngadalë e miqve me të, më ka bërë ekspert në frontin e vetmisë.

Fillon mjaft ëmbël. E para e rrethit tuaj shpall një shtatzëni dhe së bashku me risinë, është vërtet emocionuese. Pavarësisht nga çdo rezervë që dikush mund të ketë në lidhje me mbarështimin, mendimi se dikush që e keni njohur përgjithmonë po krijon një njeri tjetër në imazhin e tij është mjaft i jashtëzakonshëm.

Fillimisht, ju merrni pjesë në baby shower dhe ditëlindjet e para dhe madje e konsideroni krijimin e tyre si gjënë më të lezetshme që keni parë ndonjëherë. Ndoshta ju jepni gjithashtu një dorë ose shpatull për të qarë ndërsa miku juaj kalon nëpër presionet dërrmuese dhe lodhjen që nuk mund ta kishin parashikuar kurrë.

Për këtë qëllim, ju e kuptoni plotësisht kur planet fillojnë të anulohen dhe rimbushjet nuk janë të realizueshme. Përveç kësaj, me një pjatë tashmë të mbushur, ata nuk kanë nevojë që edhe ti t'i ngacmosh, apo jo?

Megjithatë, ndërsa muajt kthehen në vite dhe gjithnjë e më shumë miq bien në grackën e prindërve, ju jeni me fat nëse i shihni një ose dy herë në vit, dhe madje edhe atëherë është ndoshta në një shesh lojërash për 75 minuta me një ndërprerje çdo 38 sekonda.

Pra, ndërsa ata gravitojnë te njerëzit e tjerë me fëmijë, ju drejtoheni te miqtë tuaj pa fëmijë, derisa edhe ata të fillojnë të riprodhohen, pavarësisht se betohen se nuk do ta bëjnë kurrë. Përpara se ta kuptoni, mezi ka mbetur njeri.

Vitet janë shtuar që kur bota ime sociale shpërtheu dhe si dikush pa partner, jeta vetëm në divan çdo mbrëmje është standarde. Mendoj se ka kuptim që pa familjen tuaj të vogël, sa më shumë të rriteni, aq më e vetmuar bëhet jeta.

Një minutë je i ri dhe i shkujdesur, tjetri nuk je aq i ri dhe ke mbetur pas. Sigurisht që nuk jam i moshuar, por jam në atë moshë ku unë dhe disa miq të tjerë pa fëmijë përpiqemi të mbledhim energjinë për t'u larguar nga shtëpia për takime të rregullta.

Unë supozoj se një rreshtim i argjendtë për mua ka përdorur kohën e rritur solo për të punuar me veten time.

Kam medituar, qaj, kam shkruar ditar dhe kam lexuar libra për të ndihmuar në përpunimin e një sërë traumash të së shkuarës – diçka që unë imagjinoj se shumica e prindërve do të mund të gjenin kohë dhe energji për të.

Megjithatë, ndërsa në të kaluarën mund t'u kisha ardhur keq për ata që vazhdonin të dilnin jashtë fëmijë, të zhytur në lot, lodhje dhe turbullirë, tani i kam zili me botën e tyre të vogël të njerëzve, edhe nëse mund të dëshirojnë pak paqe dhe vetmi. e kam me bollëk./ CNA.al Burimi: Your Tango