The West must not submit to blackmail/ Nothing can prevent Putin's defeat

2022-10-13 09:16:00, Kosova & Bota Mikhail Khodorkovsky

When he announced last Friday the annexation of Luhansk and Donetsk, as well as parts of the Zaporizhzhia and Kherson regions, Russian President Vladimir Putin showed contempt for the truth, which is actually typical of him. His announcement followed the conduct of fake referendums, which reflected Putin's farcical democracy.

Votimi u krye nën tytat e armëve, dhe rezultati ishte i paracaktuar. Teksa u zhvilluan në mesin e kërcënimeve të bërthamore të Putinit ndaj Perëndimit “satanist”, ato ishin në fakt përpjekja e tij e fundit për të rifituar iniciativën në fushënn e betejës, dhe për ta larguar vëmendjen nga fakti se ai po e humbet luftën e tij.

Njoftimi i mobilizimit të 300.000 trupave rezervë pak ditë më parë, ishte aq afër lajmeve mbi tërheqjet e shumta nga fronti, sa që u duk sikur ai e pranoi tërthorazi se po humb. Dhe në këtë kontekst mund të shihen dhe kërcënimet tashmë të njohura për përdorimin e armëve bërthamore.

Vladimir Putin i ka hedhur të gjitha kartat e tij në tavolinë. Por ne nuk duhet të frikësohemi nga shantazhet e një agresori që e di se po humbet. Përkundrazi, duhet të intensifikojmë mbështetjen për Ukrainën, dhe t'i japim asaj atë që i nevojitet për të siguruar humbjen e Putinit.

The West must not submit to blackmail/ Nothing can prevent Putin's defeat

Njëkohësisht, Perëndimi duhet të ndërmarrë hapa për të mbështetur ruset që kundërshtojnë aktet e fundit të Kremlinit, me synim përshpejtimin e rrëzimit të Putinit në Rusi. Në kushtet aktuale, trupat e Putinit tani janë të paafta për të mbajtur linjën e frontit pa përforcime të mëdha.

Sipas disa vlerësimeve, që nga fillimi i pushtimit, numri total i të rënëve dhe të plagosurve rusë në Ukrainë mund të jetë deri në 100.000 deri në 150.000, gati sa madhësia fillestare e forcës pushtuese. Dhe gjeneralët rusë kanë këmbëngulur në mënyrë të përsëritur, madje edhe publikisht, se nuk mund të përmbushin dot objektivat që u janë vendosur, pa një rritje serioze të numrit të trupave.

Dëshpërimi i tyre u bë i qartë kur u shfaqën pamjet e mikut të Putinit, Jevgeny Prigozhin, duke rekrutuar të burgosur si ushtarë me pagesë. Dhe megjithëse mobilizimi i ri i përgjigjet kërkesës së gjeneralëve, ai krijon një mori problemesh të tjera, si ushtarake ashtu edhe politike.

Deri më tani, mbështetja e shoqërisë ruse për luftën në Ukrainë, mund të përkufizohej si “mos-ndërhyrje apatike”. Ajo ishte një çështje me të cilën duhej të merrej Kremlini, dhe që nuk i prekte ata drejtpërdrejt. Por mobilizimi e ka hapur këtë gjë debat, duke shkaktuar valë tronditëse në të gjithë popullatën.

The West must not submit to blackmail/ Nothing can prevent Putin's defeat

Më herët, autoritetet ruse kishin qenë në gjendje të balanconin përdorimin jo tërësisht vullnetar të rekrutëve, me ofertën e dhuratave bujare, nëse ata plagoseshin ose vriteshin në betejë. Për këtë qëllim, ata filluan me rekrutimin e atyre që vijnë nga periferia e varfër e Rusisë.

Por tani ky “burim” ka shteruar. Pas mobilizimit, lufta në Ukrainë nuk është më diçka e largët për rusët e zakonshëm. Prandaj, qindra mijëra burra rusë në moshë për luftë, po përpiqen dëshpërimisht që të largohen nga vendi. E përse këta njerëz do të donin të qëndronin në vend, dhe të dërgohen në Ukrainë për t’u përballur me tmerret e luftës, një luftë që në fakt nuk i shërben asnjë qëllimi tjetër përveç axhendës së një regjimi të korruptuar?

Pse do të donin ata të bëheshin kriminelë lufte, kufoma, apo të dyja bashkë, vetëm për të mbrojtur pasurinë, fuqinë dhe krenarinë e Vladimir Putinit dhe miqve të tij gangsterë? Për më tepër, mobilizimi i 300.000 rezervistëve është vetëm hapi i parë.

Aktualisht, njerëz nga të gjitha rajonet dhe grupet sociale të Rusisë po marrin njoftimin për t’u mobilizuar, dhe ka të ngjarë që deri në fillim të vitit të ardhshëm të jenë njoftuar mbi 1 milion burra. Por mbushja e linjave të frontit me trupa të trajnuara dobët, madje edhe më pak të motivuara, nuk do të çojë tek ndonjë “sukses” më i madh ushtarak.

Përkundrazi, ky proces do të jetë i pamenaxhueshëm, dhe humbjet e pritshme do të jenë katastrofike. Aftësia e shoqërisë ruse për të toleruar dhjetëra dhe qindra mijëra rekrutët e vdekur, nuk është diçka e mirëqenë. Me kalimin e kohës, do të shtohen format pasive të protestës, siç është shmangia e rekrutimit.

Dhe ndërsa rriten humbjet në front, edhe numri i dezertorëve do të rritet akoma më shumë, dhe protestat do të fillojnë të marrin forma më agresive. Pastaj për regjimin e Putin ka edhe rreziqe afatmesme të brendshme, siç është shfaqja e të paktën dhjetëra mijëra njerëzve në Rusi, që kanë ankesa të mëdha ndaj regjimit, por që deri më tani janë treguar të përmbajtur.

Për më tepër, ky grupim nuk do të përbëhet vetëm nga rusët, por edhe nga separatistët e armatosur nga rajonet ukrainase që Putini ka “aneksuar” tashmë, dhe të cilëve ai u ka dhënë shtetësinë ruse. Nëse dhe kur ushtria e Ukrainës të depërtojë në frontin rus, nuk do të jetë e mundur ndalimi i tërheqjes së kësaj hordhie “ruse” drejt Federatës Ruse, dhe nisja e tyre drejt shtëpisë në rajonet fqinje me Moskën.

Precedenti historik i vitit 1917, mund të sigurojë një shembull domethënës, kur kthimi i trupave nga fronti në Luftën e Parë Botërore, çoi në rënien e regjimit dhe marrjen e pushtetit nga bolshevikët. Që të gjitha këto rreziqe, mund të kenë qenë arsyeja që e pengoi Putinin të mos vepronte me shpejt me mobilizimin.

Por tani situata në front është jashtë kontrollit. Mobilizimi, referendumet e rreme dhe deklaratat e kota të aneksimit, janë akte dëshpërimi dhe dobësie, ndaj Perëndimi duhet të zgjedhë se si të kundërpërgjigjet. Një përgjigje e mundshme ndaj mobilizimit rus, mund të jetë që vendet evropiane t’i japin azil politik rusëve që e shmangin atë.

Po ashtu edhe Ukraina mund të sigurojë azil për rusët që dëshirojnë të luftojnë në anën ukrainase, apo të mbështesin luftën e saj. Por në të njëjtën kohë, Ukraina ka nevojë për

armë, dhe i takon çdo vendi që ka aftësinë për ta bërë këtë, që t’ia sigurojë ato.

Ndërkaq, është shumë jetike të rritet furnizimi i Ukrainës më armë që janë të afta të shkatërrojnë qendrat e largëta komanduese dhe logjistike. Por në çdo rast tani nuk është koha që Perëndimi të zbusë vendosmërinë e tij në luftën kundër Putinit.

Përkundrazi, është koha që ta forcojë atë. Putinit nuk mund t’i ofrohet në asnjë mënyrë “një rrugëdalje” nga kjo situatë, për t’i dhënë atij mundësinë të shpallë një lloj fitoreje në këtë luftë. Ata që mbështesin ”zgjidhje” të tilla nuk e kuptojnë Putinin.

Or worse yet, they are advocating appeasement to a fascist dictator in an effort to reduce their gas bill. Instead, the most effective way to end Putin's energy blackmail and his nuclear threats would be a further destruction of his occupation force. That is why now the world must support the forces of Ukraine with a greater intensity than ever before.

Note: Mikhail Khodorkovsky, former political prisoner and former head of the Russian oil company "Yukos Oil". After 10 years in prison, he lives in the West and leads the movement in exile against Vladimir Putin.

Translated and adapted by CNA.al