Any political solution to the conflict in Ukraine will be very painful

2022-10-13 08:26:00, Kosova & Bota Michael Meyer-Resende

"I wake up every morning thinking this could be my last day. I have never lived like this" - a young girl told me in Kiev 10 days ago, when I visited the Ukrainian capital. He seemed calm and life went on as normal. But this week the Russian missile attacks returned.

So there is no normality. War is an immersive experience. Every Ukrainian is involved in it, in one way or another: fighting, helping in the rear, caring for the weakest, worrying and crying.

Gjatë qëndrimit të fundit në Kiev kuptova 2 gjëra. Së pari, shumica e ukrainasve e shohin vërtet konfliktin si një luftë mbijetese për kombin e tyre. Ata e shohin atë përmes lenteve të shtypjes ruse të kombësisë ukrainase që në shekullin XIX-të, dhe vrasjes së miliona ukrainasve nga Stalini gjatë urisë së madhe të Holodomorit në vitet 1930.

Kisha lexuar për të dyja. Por vetëm nëpërmjet bisedave me banorët në Kiev e kuptova tamam intensitetin e kësaj traume. Nuk është e habitshme pse polakët po e mbështesin kaq shumë Ukrainën. Ata përjetuan trauma të ngjashme nga Rusia dhe Gjermania. Historia është e ngjashme për shtetet baltike.

Bindja se kjo është një luftë për mbijetese, e bën të tingëllojë shumë të gabuar diskutimin midis analistëve gjeopolitikë. Këta të fundit pyesin se sa humbje duhet të përjetojë Moska në front, përpara se gjërat të bëhen shumë të rrezikshme. Por fitorja dhe disfata nuk mund të balancohen saktësisht, a thua se lufta është një test laboratorik.

Për ukrainasit, faza “shumë të rrezikshme” ka kaluar prej shumë kohësh. Që në vitin 2014, ose të paktën që më 24 shkurt të këtij viti. Rusia e ka sulmuar Ukrainën, popullin e saj dhe kombin për 8 vite. Dhe nuk është penduar aspak për këtë agresion. Përkundrazi çdo ditë ekspertët e saj flasin më televizionet e regjimit “për të ashtuquajturën Ukrainë”.

Ukrainasit mendojnë se mund t’i blejnë vetes disa vite ose ndoshta edhe dekada qetësi nëse e mposhtin ushtrinë ruse dhe e largojnë atë nga vendi i tyre. Ky është një supozim racional, që duhet ta ndajnë edhe aleatët e Ukrainës, sepse Ukraina nuk mund të luftojë pa mbështetjen e tyre ushtarake dhe ekonomike.

Gjëja më e keqe që mund të bëjnë aleatët dhe analistët e tyre, është të mendojnë pafundësisht se si mund të jetë një “marrëveshje politike”. Sepse termi “marrëveshje politike” është një eufemizëm për dorëzimin tek Rusia të një pjese të territorit ukrainas. Diskutimi i pafund mbi një zgjidhje politike anashkalon një problem tjetër.

Putin e ka përjashtuar atë. Ai shpalli pak ditë më parë “aneksimin” e 4 rajoneve të Ukrainës, duke i shpallur ato si përjetësisht ruse, përpara se t’i thoshte Ukrainës: “Hajde tani negociojmë!”, duke i bërë këto fjalë tërësisht të pakuptimta. Mund të ketë një moment kur qeveria ruse do të dëshirojë të negociojë realisht.

Lufta po shkon shumë keq për ta. Pastaj mund të ketë bisedime (edhe pse ndoshta jo me Putinin). Qeveria ukrainase do ta shqyrtojë situatën në konsultim të ngushtë me aleatët e saj. Më pas mund të shfaqen skenarë të mundshëm. Por shitja e territorit dhe njerëzve që banojnë në to përmes diskutimeve abstrakte është e pakuptimtë dhe fyese.

Gjëja e dytë që kuptova gjatë qëndrimit tim në Kiev është: shumë njerëz në Perëndim do të donin që edhe Ukraina të ishte paksa fajtore, ose të paktën të ishte problematike. Ata thonë: I shihni nazistët e regjimit Azov! Po korrupsionin? Dhe a nuk do të preferonin disa ukrainas të jetonin në Rusi?

Po pse këta njerëz janë të fiksuar pas problemeve dhe çështjeve të Ukrainës që nuk kanë asnjë lidhje me konfliktin? Një listë problemesh serioze mund të përpilohet për thuajse çdo vend në botë. Por, në rastin e Ukrainës, si mund të lidhen këto probleme me sulmin brutal nga një vend fqinj që dëshiron të grabitë tokën dhe shkatërrojë kulturën tuaj?

Ato nuk kanë asnjë lidhje. Por sipas tyre është mirë të mendohet se ato janë të lidhura midis tyre. Pasi të jep një lloj lehtësimi psikologjik. Nëse edhe Ukraina do të ishte paksa fajtore, a nuk do të ishte gjithçka shumë më e lehtë? Atëherë mund ta cilësojmë këtë konflikt si një luftë historike e ndërlikuar midis 2 fqinjëve, e vështirë për t’u kuptuar nga të tjerët.

Mund të ndiheshim më mirë dhe më racional duke thënë se Ukraina duhet të gjejë një lloj zgjidhjeje politike. Ndaj ajo le t’i lëshojë pak territore Rusisë. Pra t’i lërë një pjesë të qytetarëve të merren nga një vend tjetër (gjithsesi ata flasin rusisht apo jo?). Ne i ndihmuam, por tani është mjaft.

Unë kam punuar për më shumë se 8 vjet në Ukrainë, dhe e kam vizituar shumë herë këtë vend. Ukraina ka probleme të brendshme, por nuk e ka shkaktuar ajo këtë luftë. Sot ajo ka vetëm një problem ekzistencial: Rusinë. Dhe kjo e fundit është edhe problemi ynë. Pasi prej më shumë se 1 dekade, Kremlini po ndjek rrugën e agresionit revizionist.

Ai dëshiron të shkatërrojë paqen dhe demokracinë evropiane, bashkë me rendin ndërkombëtar të bazuar në rregulla. Demokracitë janë larg të qenit të përsosura. Ato zbatojnë standarde të dyfishta dhe shpeshherë bëjnë kompromise të këqija midis atyre që i përcaktojnë si interesa dhe vlera të tyre.

But Russia is different. Its policy is to systematically help dictators around the world oppress their people. Ukraine is the front line of a war against all of us. So the best thing we can do is support Ukraine to end this terrible war as soon as possible.

It is a difficult road. And not everyone believes this is the right path to follow. This is a legitimate discussion, but we have to be honest. People who propose "political solutions" need to explain the brutal realities and dangers associated with their solutions.

Note: Michael Meyer-Resende, executive director of Democracy Reporting International, an independent NGO based in Berlin, Germany.

Translated and adapted by CNA.al