How can Europe defend itself?

2023-04-30 09:53:00, Blog Patrick Porter

Illustrative photo

Imagine for a moment a typical British scenario. A popular monarch has just passed away and the stability he embodied begins to fade. In the country, there is a growing industrial conflict between capital and labor, and a growing constitutional conflict between those who want the dissolution of the kingdom and those who want its protection.

Externally, too, the world is becoming increasingly hostile, heavily influenced by escalating rivalries and a new rearmament race in Europe and Asia. A new war by Russia raises the possibility of an era of armed conflict. Faced with these competing demands, the British state begins to groan.

Suddenly, everything is at stake. This was the reality for Britain at the end of the Edwardian era, and it echoes our predicament now. As Aron Fridberg has noted, the Edwardians responded by trying "everything they could think of" to "protect their position without having to spend more money".

The same wise behavior would be just as useful today. Across Europe there is shock at a major shift in the changing fabric of world politics: a partial withdrawal of the US from the old continent, and the realization that Europeans must bear most of the security burden themselves.

Faced with such a challenge, the British government must revive a strategy that actually dates back more than a century: an 'Entante Cordiale' (alliance) with other major European states that have powerful militaries, such as France and Poland . In some ways, the circumstances today are less serious than at the beginning of the 20th century.

There is no equivalent of the German Empire, which threatens to establish hegemony over the region, while Britain was then on the brink of civil war over Ireland. However, in other respects, the situation is worse. Nuclear weapons make even an economically impoverished and militarily weakened Russia problematic.

On the other hand, Britain is no longer the leading country in the world, measured in terms of maritime reach or financial level. It lacks the imperial resource base and reserve currency of a century ago. And already there are free forces, shifts of wealth and power, which Britain cannot stop.

In turn, this means that the United States will be increasingly unable and unwilling to play the role of security provider for Europe. A US presence in the form of a continental garrison was the ultimate assurance of extended nuclear deterrence under an American "umbrella".

But now that the race with China for who has the upper hand in Asia forces Washington to focus on one region above others, that scheme has become increasingly unstable. The prospect of such a withdrawal is clouded by Washington's partial return to Europe after the Russian invasion of Ukraine.

But the race for control of Asia is intensifying, and it will soon be at the top of America's agenda. Just this month, China conducted the largest simulation of a naval blockade against Taiwan, the epicenter of the US-China standoff.

Kjo është pjesë e një rivaliteti më të gjerë në përshkallëzimin e konfliktit, teksa Uashingtoni ka ligjëruar kufizimin e importeve të mikroçipëve nga ana e Kinës. Shkalla e sfidës ndaj epërsisë së Amerikës në rajonin e Indo-Paqësorit, ka të ngjarë të jetë një tërheqje gati gravitacionale e vëmendjes së saj.

Përballë këtij ndryshimi prioritetesh, do të ishte marrëzi që politikë-bërësit britanikë apo evropianë të shpresonin me naivitet në zgjidhjen e këtij problemin. Edhe brenda marrëdhënieve transatlantike, Uashingtoni, ashtu si të gjitha fuqitë e mëdha në histori, ka imponuar në mënyrë të njëanshme ndryshime të pamëshirshme të politikave, në disfavor të aleatëve të tij, dhe me shumë pak paralajmërime.

Po ashtu do të ishte e pakujdesshme të imagjinohet se SHBA do të vonojë tërheqjen e saj, sepse lufta në Ukrainë është relativisht “e lirë”. Një zhvendosje prej 20.000 trupash nga Evropa nuk është i papërfillshme nga pikëpamja strategjike, pasi devijon gjithashtu mjete të çmuara ajrore, detare, logjistike, mbikëqyrjeje dhe të zbulimit.

Duke pasur parasysh vështirësinë e aleatit të saj kryesor për të ruajtur angazhimet në 2 rajone njëherësh, do të ishte më e mençur që të parashikohej tronditja dhe të hyhej në një formë bashkëpunimi për sigurinë e kontinentit. Ky do të ishte një kanal jozyrtar bashkëpunimi midis shteteve kryesore ushtarake të rajonit - Britanisë, Francës dhe Polonisë - që do të negocionte kolektivisht forcimin e aftësive, duke qenë të pavarur nga fuqia e Shteteve të Bashkuara.

Aleanca do të pasonte supozimin e përbashkët, se fuqitë evropiane do të detyrohen së shpejti të mbajnë shumë më tepër barrën e mbrojtjes së tyre, dhe se do të duhet të zhvillojnë aftësinë për të vepruar në mënyrë të pavarur nga garantuesi i tyre tradicional. Kjo gjë do të funksiononte si në nivel diplomatik, po ashtu edhe ndërmjet shtabeve ushtarake.

Aleancat kanë përfitimin e ofrimit të avantazheve të informalitetit dhe fleksibilitetit. Një organizatë e re formale do të ishte shumë komplekse për t’u ngritur, do të ngjallte ankth rreth zëvendësimit të institucioneve ekzistuese, si BE-ja, dhe do të impononte presione mbi besueshmërinë.

Një aleancë fluide, larg shkëlqimit të samiteve zyrtare, do të lehtësonte negociatat mbi aftësitë ushtarake, inteligjencën, ndërveprueshmërinë dhe qëndrueshmërinë e mbrojtjes në përgjithësi (përfshirë kibernetikën, stoqet e materialeve dhe zinxhirët e furnizimit).

Ajo do të ishte e ashpër në fokusin e saj politik, e përqendruar tek një shqetësim i përbashkët, duke kundërshtuar çdo përpjekje armiqësore për ta dobësuar NATO-n apo për të dominuar rajonin, dhe duke u larguar nga dallimet ideologjike mbi vlerat liberale, që mund të tendosin lidhjet midis vendeve.

Në aspektin politik, diçka e tillë duhet të jetë e arritshme. Një Antantë e re do të përshtatej dhe do t’i jepte formë apelit të Francës për “autonomi strategjike”, por në një mënyrë më praktike. Do të zbuste disi mesazhin e autonomisë, duke e zhvendosur atë drejt ndryshimit të barrës, por me përfitimin e mirëpritur që do t’i jepte Francës një zë më i fortë në mbrojtjen evropiane.

Dhe për Britaninë, një Antantë do të zbuste disavantazhet e sigurisë të Brexit, duke e futur atë në një mënyrë më qendrore në një dialog mbi mbrojtjen kolektive që nuk presupozon anëtarësimin e përbashkët në BE. Sigurisht, kjo Antantë e re ndoshta do të krijonte fërkime me Shtetet e Bashkuara.

However, this friction would surely be a cost worth paying for all parties. It would fulfill America's traditional demand that its allies shoulder more of the burden for their own security. As America prepares to lower its profile in Europe, the latter must be ready for the sake of the entire Western alliance./ Adapted from CNA.al