Nga Sadik Bejko/ Rekuiem për Ahmet Golemin

16 Maj 2021, 07:08, Opinione CNA

Sot është ndarë nga jeta një njeri i vaçantë : Ahmet Golemi. Kur e kam njohur në mesin e viteve ’60 të shekullit që shkoi, ai ishte një nga njerëzit më të shkëlqyer të kryeqytetit shqiptar.

Pa gjetur fjalë që ta përshkruaj portretin e tij, po sjell ndër mend, perifrazoj, një poezi të Frderiko Garsia Lorkës për Ignacio Sanchez Meijas. “Rrallë dhe kush e di pas sa kohësh do të vijë një Andaluzian kaq i pasur në aventura.. Unë këndoj elegancën e mirësinë atij burri” etj etj, shkruan Lorka.

Une them: rrallë të takoje një burrë aq simpatik dhe njëherësh aq të adhuruar nga më të bukurat e Tiranës së asaj kohe. Ai kishte fizikun e një atleti të gdhendur nga një skulptor i antikitetit helenik dhe një portret aq burreror e të ëmbël.

I thoshin Kasius Klei i Tiranës.

Ishte si një mirësi e pasuri për njerëzimin prania e tij në Tiranën e atyre viteve. Këto fjalët më sipër, janë të një mikut tonë të përbashkët, që nuk kam lejë, t’ia përmend emrin. Se ky është një emër shumë më i madh…

Pesë herë kampion boksi, Ahmet Golemi, kur në Shqipëri zyrtarisht u ndalua boksi, u lidh me shkrimtarët më në zë të kohës. Shkroi poezi, tregime që redaktorët e shquar të gazetës “Drita” ia botuan dhe e inkurajuan të shkruante.

Ka shkruar dhe romane.

Golemi mbaroi dy fakultete, per Gjuhe dhe Letërsi shqipe dhe Institutin e larte te Kultures Fizike.

Ishte pedagog. Me pas gazetar sportiv ne gazeten Sporti popullor.

Me pas i burgosur politik.

Ahmeti me ka dhene te perkthyer ne doreshkrim librin “Et subito sera’ (Dhe shpejt bie mbrëmja) të nobelistit italian Salvatore Quasimodo, qe atëherë qarkullonte nën dore.

Ai kishte lidhjet,ë e veta me gjithe Tiranen. Me ate qe dukej zyrtarisht, po dhe me ate te bodrumeve.

Kishte tre djem me një grua të mrekullueshme.

Të dashurat e tij ishin gocat më të reja të mapove të qendrës së Tiranës, goca me trup, fytyrë, me supe në ngjyrë karameleje. Ishin dhe sekretare partie, sportiste të IKF, dhe modele të piktorëve e skulptorëve.

Më të bukurat.

Ahmeti ishte bujar. Jo vetëm mua më ka pritur ne shtepinë e tij me miq e mikesha te kohes. Nuk mbahen mend. Nga gjithë Shqipëria. Miqte e tij ishin te panumurt.

Mbase me duhet te shkruaj nje liber per te thene te gjitha ç’ kam ne mendje e ne zemer per Ahmet Golemin.

Lamtumire, të qoftë dheu i lehtë, Ahmet Golemi