ÇANTA PE LECKE

10 Nëntor 2024, 08:35, Kulturë Agim Xhafka

ÇANTA PE LECKE

Sot e kujtoj me buzagaz, por ka qenë shumë dramatike vajtja ime në shkollë. Jo nga që nuk kishte lokale dhe mësues. Kishte, madje mbaj mend na donin shumë mësuesit, edhe roja i shkollës. Por zymtia nisi disa ditë para. Dhe ja si ndodhi e ja pse nuk më shqitet nga mendja.

Kur do filloja shkollën qemë në një gjendje ekonomike thuajse të vajtueshme. Punonte nëna dhe babai, por ishim tre fëmijë të vegjël, unë më i madhi sa kalova 6 vjeç. Bashkë me ne jetonin gjyshja, edhe xhaxhai. Ai atë mot qe student e bursën ia mori përsipër babai. E në fakt ia doli për katër vjet rresht. Shihet pra që ngelej pak për libra, për fletore apo... për çantën e shkollës.

Po afrohej dita e çeljes së vitit shkollor. Në kohën time dyert hapeshin më 1 shtator. Një javë para babai bleu librat e i mbështollëm me gazetat që i merrte ai nga zyra. I stivosëm mbi tavolinë në një cep dhe po prisja të më sillnin çantën. Nuk e mendoja fare si mungesë ndaj kaloja kohën duke luajtur në oborrin e pallatit me një top llastiku ngjitur me 6 pulla te biçikletar Jatagani. Por mbrëmjen e 31 gushtit pashë që çantë nuk do të kisha. Sa ishte larguar dhe xhaxhai te studimet në universitet e i kishte thithur ai krejt paratë e shtëpisë.

-Po çantë? - pyeta babain.

-Do bësh si do bësh ca ditë, -foli ai e gjoja po lexonte gazetën.

-Po si? Në dorë do i mbaj librat?

Mamaja gati duke qarë më afroi te krevati i gjyshes. Në fakt ishte krevati ku nuk flinte veç ajo, por edhe unë, edhe vëllai, edhe motra. Dy nga koka e dy nga këmbët. Ai krevat qe si konvikt i vogël për ne. Në dimër, ngaqë bënte ftohtë, mbulonim kokat të gjithë e ia krisnim muhabeteve poshtë jorganit me aq gaz e hare sa ende nuk gjej ditë të miat më të lumtura se atëherë.

-Cili është jastëku yt? - më pyeti mamaja.

-Ky i vogli.

-Ja, e marrim nesër në mëngjes, -e ngriti sipër, hoqi këllëfin, një copë si lino ngjyrë bezhë, -dhe opa, këtu fusim librat, -më tha.

Habisë sime nuk i la kohë. Se në çast i qepi një rryp pak më të trashë se lidhëzat e këpucëve dhe ma hodhi në krahë. Pastaj mori librat dhe e mbushi këllëfin. Mori formën e tyre dhe m’u duk pranueshëm. Bile më pëlqeu. Natën nuk e vura këllëfin te jastëku. Fjeta pa të. Kisha frikë mos dërsija dhe e bëja pis. Doja të ndriste ditën e parë të mësimit.

Në mëngjes e rrëmbeva dhe vrap në shkollë qysh në orën shtatë. Askush nuk më çoi nga gjumi, as lule nuk mora me vete. Se nuk më dhanë nëna a babai. Ata ishin në punë. Nëna qysh në gjashtë, babai një orë më pas. Isha thuajse i pari në fushën e madhe të futbollit, atje do bëhej çelja e vitit të ri. Kisha veshur tuta ngjyrë kaki ngaqë veç atë ngjyrë prodhonte kombinati i trikotazhit. Gjithë fëmijët ishim si të një ekipi, njësoj. Më ngrohu zysha, zëri dhe butësia e saj. Në drekë vrap në shtëpi e drejt te gjella e gjyshes. Kështu kaluan ditë dhe çanta pe lecke më ngjiti, u harmonizua me veshjen time dhe nuk m’u duk e veçantë ngaqë plot fëmijë në klasë të tilla çanta mbanin në krahë.

Një të shtunë nëna e mori ta lante. Ishte ftohur moti dhe e nderi për tharje brenda në kuzhinë. Në mbrëmje të dielën e vura te koka se mbante erë sapun, nga ai pesëmbëdhjetë lekshi që kishte aromë pastërtie një km larg. Por kur u zgjova pashë që kokën e kisha te jastëku i gjyshes. Nuk arrita të pyes se nëna më shpjegoi.

-Çantën, këllëfin d.m.th., e mori gjyshja. Iku në Tiranë sot e atje futi ca rroba të saj që mori me vete.

-Po unë në shkollë si do shkoj?

Ajo qeshi. Vuri mbi krevat një çantë të zezë. Shkëlqente.

-Ia dha xhaxhi Sofo babit dje. Posaçërisht për ty.

Sofo, shoku i babait, punonte në ambulancë. Te radioskopia. Çanta që i thoja unë, ishte një dosje ku futeshin filmat e grafisë. M’u duk përrallore. Përqafova nënën dhe ngjesha librat brenda. Dukesha si mësues. Por pa mbërritur gjyshja nga Tirana dosja u gris. Ditën kur ajo shkeli në Korçë e prita tek agjencia e autobusëve. Sa erdhi e përqafova me mall dhe i rrëmbeva çantën time, këllëfin e jastëkut që ajo ma gjezdisi deri në Tiranë.

Hyra në shtëpi, i zbraza teshat e gjyshes dhe ngjesha brenda librat. Më kapi një frikë kaq e madhe mos e përdornin prapë si valixhe ndaj të nesërmen sa shkova në shkollë i derdha sipër krejt shishen e bojës. Një hartë e madhe u shpërnda. Ajo njollë blu m’u duk si vulë e madhe që vërtetonte se çanta do ishte sot e tutje vetëm imja. E askujt tjetër.

Në fund të vitit, kur mora dëftesën më dhanë edhe fletë-lavdërimi. Nëna e babai më fërkonin kokën, unë fërkoja çantën. Ajo copë lecke qe dashuria ime e parë, qe lodra ime e dashur në ato kohë pa lodra./ CNA