Meloni's victory in Italy has nothing to do with "fascism" but with the destruction of the left

2022-09-28 08:38:00, Aktualitet Michael Brendan Dougherty

Meloni's victory in Italy has nothing to do with "fascism" but

You will hear this term often this week. Of course, I am talking about "fascism".

The New York Times used it a total of 28 times last Saturday in a short article on Italy's potential new prime minister, Giorgia Meloni.

You see, the final crisis for democracy is upon us. The government of technocrat Mario Draghi, for whom Italians had never voted, but who was much loved by the European Union, was overthrown. And in its place, a government led by Fratelli D'Italia (Italian Brothers), the only party that opposed Draghi's government, remaining in the opposition, seems to have been elected.

Në një farë mënyre, partia Vëllezërit Italianë është një parti euroskeptike. Ajo dëshiron që të ri-negociojë aspektet e përfshirjes së Italisë në BE, dhe të mbrojë përparësinë e ligjit italian mbi ato të unionit. Është populiste dhe nacionaliste në orientim, aleate në nivel evropian me partinë Ligj dhe Drejtësi që udhëheq sot Poloni.

Edhe pse për njëfarë kohe ka folur për nevojën që vendi të kishte marrëdhënie më të mira me Rusinë, që nga pushtimi i Ukrainës e ka mbështetur dërgimin e armëve në Ukrainë. Edhe pse vetë kjo parti u formua si rezultat i një ndarjeje nga partia Populli i Lirisë së Silvio Berluskonit, ajo ka shumë fraksione.

Kështu brenda saj ndodhen “konservatorët liberalë” të orientuar nga tregu dhe konservatorët socialë, të udhëhequr nga një politikan kundër abortit, që u konvertua nga Islami në Katolicizëm. Slogani i Melonit ishte “Zoti, familja, kombi”. Kjo parti ka marrë 2 për qind të votave në zgjedhjet e së dielës.

Ajo ka të ngjarë të bashkohet në një qeveri koalicioni me partinë më tradicionale të qendrës së djathtë të Berluskonit, Forza Italia, Ne të Moderuarit, dhe partinë tjetër populiste të krahut të djathtë, Lega. Lideri i kësaj të fundit Mateo Salvini, pritet të rikthehet në postin e tij të dikurshëm si Ministër i Brendshëm, ku do të mbajë një qëndrim shumë të ashpër ndaj emigracionit.

Është e vërtetë që disa anëtarë të kësaj partie e kanë nisur karrierën e tyre politike në një sërë grupimesh të ekstremit të djathtë në politikën italiane. Dhe është po ashtu e vërtetë që pasardhës të Benito Musolinit janë përpjekur që të kandidojnë për poste nën flamurin e Vëllezërve Italianë.

Por shumica e tyre nuk kanë pasur sukses, edhe pse njëri prej tyre është sot anëtar në këshillin e qytetit të Romës. Por termi fashizëm që po përdoret për të sulmuar këtë parti, është i tepruar dhe synon të shmangë vëmendjen nga problemet reale që ka sot Italia.

Papunësia e të rinjve dhe mungesa e krahut të punës janë aq kronike saqë po shkaktojnë një krizë të emigracionit. Dhe kjo po i përkeqëson tendencat e tjera të dëmshme në një vend që ka një shkallë të lindshmërisë që është nën nivelin e zëvendësimit të numrit të vdekjeve, dhe që është bërë zona kryesore e zbarkimit për migrimin masiv nga i gjithë Mesdheu.

Kristofer Kalduell shkroi në fillim të pandemisë së Covid-19: “Gati çereku i grave të lindura në vitin 1978 po i mbyllin vitet e tyre të pjellorisë pa lindur asnjë fëmijë.” Kjo shifër përbën dyfishin e nivelit të vitit 1950. Çdo vit lindin 440.000 italianë, ndërsa vdesin rreth 2 herë më shumë.

Por këto shifra nënvlerësojnë faktin se sa shpejt po bie popullsia. Italianët vendas kanë emigruar me ritme rekord për më shumë se një dekadë. 160.000 u larguan nga vendi vetëm në vitin 2018. Komunat anembanë vendit po dhurojnë - ose po shesin me çmimin simbolik 1 euro - shtëpi të braktisura, shumë prej tyre mjaft të bukura, për cilindo që dëshiron të investojë në rinovimin e tyre.

Këto janë probleme shumë të mëdha për t’i lënë pazgjidhura deri në një brez tjetër. Klasa politike e Italisë - por edhe ajo evropiane në përgjithësi - nuk kanë qenë në gjendje që ta adresojnë si duhet këtë katastrofë sociale, ekonomike dhe politike që po zgjat prej dekadash.

In fact, the template slogans of the political establishment - an ever-closer union in the EU is better, the euro is a help for everyone - make it impossible to raise the more obvious questions about it.

There is no doubt that the new Italian government will be described by doubters as the next government to bring about another "crisis for democracy", joining the popularly elected and honest governments of Poland and Hungary.

But the truth is that the center-left consensus politics of the 1990s is breaking down. Wherever democratic challenge is allowed, it comes and triumphs. Italy was just the next event on this list. And it won't be the last.

Translated and adapted by CNA.al