web counter
LEXO PA REKLAMA!

SHKARKO APP

App Store
Google Play

Qielli nuk është larg (Njëzet minutat e fundit para përjetësisë)

19 Nëntor 2016, 21:08, Aktualitet CNA

Nga Bujar Meholli

Në një tavolinë të barit

Riçard Mor qëndronte

Bashkë me pijen që shoqëri i bënte.

Ashtu i dehur për pak nuk ra në tokë

Me mendimet që iu pështjelluan në kokë.

Derisa agimin e mëngjesit priste ai e pinte

Një mesoburrë zuri letër mbi tavolinë t?i linte.

?Kjo letër është për ju? mistër  Mor

Foli ai duke zgjatur shikimin në orë.

?Disa fjalë dëshiron t?i thotë e jote grua ty,

Kështu më tha pa i mbajtur lotët në sy?.

Mistër Mor me një shikim të paqartë

Ngadalë arriti ta hap atë kartë.

?I dashur, për dashurinë tënde nevojë kam tani

Andaj të lutem, të lutem eja në shtëpi!…

Pa ty ajo ka mbetur e trishtë, e shkretë

Më duket se asgjë më s?është në jetë.

Prej se nga gjiri im u largove ti

Unë dhe fëmijët nuk pamë tjetër veçse zi.

Fëmijët! Ah, ata më dhimbsen më shumë

E gjora nuk mundem t?i bëjë të gjitha unë!

Kthehu të lutem!, dhe në qoftë se nuk e bën

Unë do jem zhdukur, as hirin tim nuk do ta lënë.?

 

Kjo ishte gjithçka që në atë letër u tha

E shtrëngoi fort ai dhe një lot mbi të i ra.

Nga tavolina pastaj u ngrit ai

Bëri të ecë ngadalë me mjaft vështirësi

Duke menduar gjithnjë për familjen e tij.

Teket dhe pirja e tij ata i kish shkatërruar

Gjitha ëndrrat, shpresat ua kishte rrënuar.

E lodhur drita rrugore mbi fytyrë i binte

Ai të ecte vazhdonte, mbase në mëngjes do i zinte?

Por? Oh! Zemra e tij e dobët mbushur me tmerr

Kërkonte pak pushim, andaj zuri të merr.

I shtrirë mistër Mor qëndronte tani

Letrën shtrënguar mbante në gji

Por forca i mungonte rrugën të vazhdonte ai

Prapa letrës së bashkëshortes, me laps të vjetër nisi një tekst të ri.

Njëzet minutat e fundit qenë për zotërinë e tij

Pas tyre zemra pushoi dhe iku në përjetësi?

Asnjë ditë nuk ngeli pa kaluar

Shumë gjëra kishin ndryshuar

Dhe zemra e gruas ish rënduar

Kur pas kaq kohësh letra e tij i ra në duar.

Kur filloi t?i lexojë ato shkronja zbehëse, e tëra u drodh

Një zymtësi sa mali Everest asaj në shpirt iu hodh.

 

 

?Për mua e dashur mos qaj tani,

Unë jam në rregull, ti e di.

Shtëpia ime tani është qielli

Vend ky ku përherë do të rri.

Për mua mos qaj të them prapë

Tashmë kësaj jete unë i përkas.

Të lumtur dëshiroj përherë të jeni

Gëzim dhe dashuri gjithmonë të keni.

Ju lus të qëndroni të fortë

Për shpirtin tim gatuani një tortë.

Unë vetëm nuk jam, engjujt më mirëpritën në shtëpi

Ata presin ditën kur këtu ju do të vini.

Dhimbja ime ka shkuar

Lotët e mi të gjithë u tretën

Paqen dhe bukuritë që janë gatuar

Organet e mia këtu i gjetën.

Nuk është fundi!, unë do të mbes

Ky është fillim i ri

Bashkë me engjujt do të pres

Atë moment të ëmbël kur do takohemi përsëri??

– Riçard Mor, për gruan e tij!

 

Nga Bujar Meholli

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Lajmet e fundit nga