E fundit!

10:01 Kronika

Armë, kokainë dhe kanabis në zonat bregdetare/ Arrestohen dy persona

Policia e Vlorës ka finalizuar operacionin e koduar “Sigur...

Nga Julian Deda/ Je suis...shqiptar..!

16 Nëntor 2015, 10:21, Opinione CNA

Bota trondit te Premten e zeze te 13 Nentorit, kur Parisi u sulmua ne menyre ç’njerezore nga terrorizmi.
Terror, tmerr, vrasje te njerezve te pafajshem ne rruget e Kryeqytetit boteror te dashurise. Ngjarje e papritur, e cila lendoi shpirterisht jo vetem francezet, por gjithe njerezimin.
Me te drejte te gjithe u solidarizuan me parizienet. Ashtu beme edhe ne shqiptaret. U bashkuam pa rezerva me dhimbjen e atyre njerezve, qe nga shqiptari me i varfer e deri te shteti, i cili u gjend prane shtetit francez me ane te nje statusi ne facebook.
Shqiptaret, ne menyra te ndryshme dhe njezeri, reaguan per kete tragjedi. Per te dyten here pas goditjes se Charlie Hebdo, hodhem foto, beme statuse, mbi te gjitha protestuam per kete gjeme planetare me shprehjet e famshme “je suis charlie” dhe “je suis parisien”. Bravo na qofte. FORMIBALE

Por ajo qe me shqeteson mua eshte, pse ne nuk reagojme keshtu, me ze te larte per katastrofat tona te brendshme. E them kete sepse duke para fuqine e reagimit social, kam bindjen e plote, se po te ndodhte keshtu, Shqiperia do ishte absolutisht nje vend me i mire.
Pyes veten, pse nuk hedhim foto dhe fjale proteste, pse nuk jemi njezeri kur behet fjale per rritjen e taksave, per ligjin e tatimeve, per rritjen e çmimit te energjise, per çmimin e naftes dhe cilesine e saj, per rritjen skandaloze te varferise, per numrin e madh te bashkeatdhetareve qe ikin nga vendlindja e tyre, per korrupsionin kanceroz qe ka kapur vendin, per drogen qe leviz neper Shqiperi sikur te jete çaj mali, per leket tona qe harzhohen per ti bere masazh punetoreve te shtetit, per faktin se akoma na ikin dritat, per faktin qe akoma nuk kemi uje 24 ore ne rubinetet tona, per faktin qe s’ka serume ne spitalin infektiv, per faktin se spitalet jane shnderruar ne kapanone pislleku dhe papergjegjshmerie, per faktin se shteti nuk i del zot nje qytetari si Kristi i vogel apo kushdo tjeter qe kerkon ndihmen e tij, per pasurite minerare qe nje Zot e di ku shkojne, per banken qe na vidhet nen hunde dhe “bossi” shpallet i pafajshem, per shkollat s’kane ngrohje, per arrogancen e njerezve me pushtet, per talljet e fundshpines se atyre qe kane nje firme ne dore, per ushqimet gjysme te skaduara qe hame perdite, per faktin se nje familje jeton me nje mesatare prej 5 dollar ne dite, per drejtesine e ndryshkur qe nuk denon politikane per vetem njerez te pafuqishem, per faktin se na blihet vota dhe kercenohemi me jete per te, per pamundesine per te gjetur nje pune!? FORT MINABLE.
A do ndergjegjesohemi ndonjehere? A do i hapim syte dhe veshet dhe te perceptojme se duke folur apo protestuar ne mund te bejme ndryshimin ne cilesine e jetes sone dhe sidomos te femijeve tane? Besoj se ka ardhur koha te bertasim me te madhe, “JE SUIS…SHQIPTAR”.