How is poverty measured?

2023-04-12 09:34:00, Ekonomi CNA

Illustrative photo

The eradication of poverty in all its forms is the main goal of the United Nations. Also, it is a priority for many countries. To succeed, multilateral organizations and national governments need good policy, and a clear way to track their progress.

Po si duhet ta përcaktojnë dhe masin varfërinë? Në vitin 1795, prifti britanik Devid Dejvis, publikoi një studim që tregonte jetën e punëtorëve në famullinë e tij në një zonë rurale. Në atë që është ndoshta përpjekja e tij e parë për të matur varfërinë në mënyrë sistematike, ai llogariti një shumë parash, që sipas tij do t’i jepte mundësinë familjeve të klasës punëtore të jetonin në “një rehati të tolerueshme”.

Më shumë se dy shekuj më vonë, i njëjti koncept mbështet përkufizimet e varfërisë në mbarë botën. Vendet identifikojnë një nivel minimal të të ardhurave të nevojshme për të përmbushur nevojat bazë si ushqimi, veshmbathja dhe strehimi. Ata që kanë më pak konsiderohen të varfër.

Dhe natyrshëm që këto pragje ndryshojnë sipas vendit. Për shembull, në SHBA një individ konsiderohej i varfër nga qeveria vitin e kaluar, nëse fiton më pak se rreth 41 dollarë në ditë.

I njëjti prag në Etiopi është 2 dollarë në ditë. Këto përkufizime i ndihmojnë qeveritë të identifikojnë se kush duhet të përfitojë nga politikat për zbutjen e varfërisë.

Në Amerikë, qënia afër apo larg e familjeve nga kufiri i varfërisë, përcakton edhe përfshirjen ose jo të tyre tek programet shëndetësore dhe sociale, si për shembull Medicaid, një skemë e sigurimeve shëndetësore e financuar nga qeveria. Matja e varfërisë është gjithashtu e rëndësishme për gjurmimin e ndikimit të politikave kundër saj.

Për shembull Banka Botërore, përdor një përkufizim ndërkombëtar të varfërisë për të krahasuar varfërinë midis vendeve. Bazuar në atë që përbën varfërinë në 28 vendet më të varfra, pragu prej 2.15 dollarësh (i caktuar sipas çmimeve të vitit 2017, dhe i rregulluar sipas diferencave midis monedhave kombëtare) është standardi global për varfërinë ekstreme.

Sipas këtij kriteri, përqindja e popullsisë së botës që jeton në varfëri ekstreme ra nga më shumë se 35 për qind në vitin 1990, në më pak se 10 për qind në vitin 2019. Sipas një studimi të publikuar nga studiuesit në Qendrën për Zhvillim Global në mars të këtij viti, ky raport mund të bjerë në 2 për qind deri në vitin 2050, nëse do të ekzistojnë kushtet e duhura ekonomike.

Megjithatë për shumë njerëz, një përparim i tillë nuk do të nënkuptonte eliminimin thuajse të plotë të varfërisë. Masa e dollarit e Bankës Botërore, e cila përcakton standardin minimal të jetesës, gjurmon varfërinë “absolute”, por nuk merr parasysh pabarazinë.

Megjithatë, disa studiues argumentojnë se mirëqenia e një personi, varet nga mënyra se si standardi i tyre i jetesës krahasohet me atë të të tjerëve. Koncepti që kanë njerëzit mbi atë që përbën nevojat themelore, ndryshon sipas vendit dhe me kalimin e kohës.

Kjo është arsyeja pse BE-ja llogarit një normë “relative” të varfërisë, bazuar në përqindjen e njerëzve me të ardhura nën 60 për qind të të ardhurave mesatare në bllok. OECD, një grup vendesh kryesisht të pasura, e përkufizon varfërinë si jetesën me gjysmën e të ardhurave mesatare familjare të vendit në fjalë.

Dhe sipas këtij kriteri, bota është shumë më larg eliminimit të varfërisë. Sipas Bankës Botërore, e cila prezantoi në vitin 2018 një njësi të re matëse të varfërisë relative, në vitin 2019 kishte 3 herë më shumë njerëz që jetonin në një “varfëri shoqërore”, sesa në një varfëri ekstreme.

Masat e matjes së varfërisë, po marrin gjithnjë e më shumë parasysh më shumë se sa vetëm të ardhurat. Indeksi shumëdimensional i varfërisë i OKB-së përdor 10 tregues që matin arsimin, shëndetin dhe kanalizimet. Ato mund të prodhojnë vlerësime që janë dukshëm të ndryshme.

Në Çad, 84 për qind e popullsisë ishte e varfër në vitin 2019 sipas masës vlerësuese të OKB-së. Por sipas Bankës Botërore, vetëm 31 për qind e njerëzve në Çad jetojnë në varfëri ekstreme. Në teori, për të zbatuar politikat në një mënyrë më efektive mund të përdoret një masë shumëdimensionale.

For example, families who do not have access to medical care can be the focus of public health policies. Such initiatives work best if governments know exactly who needs help. Global benchmarks, such as those of the World Bank, are useful for spotting trends, but national policy-making requires more detailed information to identify countries and people who are struggling.

Poor countries often lack the resources and knowledge to collect such data.

Often their governments prefer to spend money on attractive projects, such as new schools. Building statistical capacity may not be glamorous. But it's hard to help the poor when you don't know who they are./ Adapted from CNA.al