Brukseli dhe Lufta e III-të Botërore/ Nga Roland Qafoku

22 Mars 2016, 21:16, Aktualitet CNA

Shiu ishte një mik i përhershëm në Bruksel.
Qielli ishte gri, ndërsa rrezet e diellit ishin miq gjithnjë e më të largët.
Jeta në kryeqytetin e Evropës së Bashkuar rridhte aq e qetë jashtë në rrugë, por ama ziente në zyrat e godinave të qelqta në down town.
Makinat rrëshkisnin në rrugë me rregullsi të denjë të qytetit të vetëm në botë që është në fakt dy herë kryeqytet, një herë i Belgjikës dhe një herë i BE-së.
Por të gjithë këtë panoramë normale e prishte prania e ushtarëve të armatosur në rrugë.
Ishte 9 shkurti I këtij viti dhe aktet terroriste në Paris e gjetkë ende përcillnin frikë cep e më cep kontinenti plakë.
I shikonim këta ushtarë dhe prania e tyre nuk shkonte aspak kur këmbët e tyre ecnin bri Teatrit Mbretëror, as ndanë Kishës Mbretërore Shën Mari, as ndanë kështjellës së famshme në qendër të kryeqytetit as edhe te skulptura e famshme Manneken Pis, simboli në bronx i fëmijës që i bëri çiçin pushtuesëve gjatë Luftës së Dytë Botërore, duke shënuar edhe çlirimin.
Prania e ushtarëve më armë në dy herë kryeqytetin nuk shkonte aspak as kur turma turistësh kërkonin një sfond të mirë për të fiksuar një foto si kujtim.
Dukej sikur ata ushtarë me armë në krah patrullonin formalisht sepse askush nuk e mendonte se pikërisht aty do ndodhte ndonjë akt i tillë terrorist.
Pas më shumë se një muaj nga vizita ime në kërthizën e Evropës ndjehem i trishtuar shumë fish.
Ndjehem i tillë për ata viktima që shtojnë numrin e të pafajshme si viktima të terrorizmit, historia e të cilit nis kaq e rëndë që në gusht të vitit 1998 kur u sulmuan ambasadat amerikane në Dar Es Salaam në Tanzani dhe Nairobi të Kenias dhe duket sikur nuk po ndalon më.
Më trishton shumë se këtë herë u godit kryeqyteti i Evropës së Bashkuar.
Duket se terroristët këtë herë kanë arritur të kenë target zemrën e projektit më të madh politik dhe shtetëror në Evropë në të cilin ne shqiptarët mezi presim ntë bëhemi pjesë.
Më trishton se viktima vazhdojnë të jenë çdo kalimtar i rastësishëm në rrugë.
Ai mund të jetë belg, francez, turk, shqiptar por edhe arab, egjiptian, sirian dhe të gjithë u duhet të jenë secili ministër i Brendshëm i vetes së vet.
Ashtu si edhe komunzimi, terrorizmi nuk ka atdhe.
Terroristët janë internacionalë. Nëse kanceri i komunizmit na la në 1990, terrorizimi është kanceri i kohës sonë.
Një sëmundje që nëse nuk angazhon çdo komb ta shërojë, rrezikon çdo komb e deri te çdo individ në planet.
Thjesht fare:
Kjo dhe vetëm kjo është Lufta e Tretë Botërore. Duhet të presim që një fëmijë tjetër në Bruksel t?u bëjë çiçin pushtuesëve të rinj.