"I wish I wasn't so oppressed, there are no laws on rape within marriage"/ Rare interview of a 23-year-old woman from Qatar

2022-11-27 09:32:00, Aktualitet CNA

"I wish I wasn't so oppressed, there are no laws on rape within

In the Gulf state, women go to university and walk safe streets. A woman from Qatar, 23 years old, confesses in an exclusive interview to The Sunday Times how men remain their eternal "guardians".

As people around the world watch videos of men smiling and waving flags outside Doha's stadiums, they are only seeing one side of the story: what this country is like for a man. In fact, they probably aren't seeing women at all.

The confession of the 23-year-old

Mungesa e të drejtave të grave në Katar do të thotë që edhe të privilegjuarat si unë duhet të bëjnë siç thonë burrat.

Ndërsa njerëzit në mbarë botën shikojnë video të burrave që buzëqeshin dhe valëvisin flamuj jashtë stadiumeve të Dohas, ata po shohin vetëm një anë të historisë: si është ky vend për një burrë. Në fakt, ata ndoshta nuk po shohin fare femra.

"I wish I wasn't so oppressed, there are no laws on rape within

Unë jam një grua 23-vjeçare nga Katari dhe nuk shikoj me mall drejt Perëndimit dhe mendoj: “Do të doja të mos isha kaq e shtypur”. Përvojat perëndimore nuk janë të gjitha të njëjta. Por që kur isha fëmijë, kam dalë kundër rregullave dhe kufizimeve që kufizojnë lirinë time.

Momenti që kuptova se po trajtohesha ndryshe nga vëllezërit e mi ishte kur isha tre ose katër vjeç dhe u ktheva në shtëpi nga një ditë jashtë me familjen time. Tre vëllezërit e mi shkuan me babanë në mexhlis, një dhomë ku ai do të argëtonte vizitorët meshkuj. Nuk më lejuan të hyja sepse isha vajzë.

Mashkulloriteti në Katar është i lidhur me lirinë: aftësinë për të folur me njerëzit, për të pritur dhe argëtuar. Edhe tani, vëllezërit e mi më të vegjël flasin më rrjedhshëm se unë dhe kanë aftësi më të mira sociale, sepse biseda me të panjohur ishte një gjë e përditshme për ta.

Pavarësisht kësaj, në shumë mënyra, unë drejtoj një mënyrë jetese shumë “më të lirë” se shumë gra në MB ose në SHBA, sepse vij nga një familje e pasur me akses në arsimin më të mirë. Ka 330,000 banorë vendas të Katarit, krahasuar me një popullsi migrantësh prej më shumë se dy milionë. Gjithkush në klasën sunduese paguhet një pagesë mujore nga qeveria – mund të jetë nga 2,200 deri në rreth 6,000 £, në varësi të statusit dhe gjinisë suaj. Punonjësve shtetërorë u paguhet një bonus shtesë mbi pagat e tyre.

"I wish I wasn't so oppressed, there are no laws on rape within

Paratë më japin privilegje që të tjerët nuk mund t’i ëndërrojnë. Në Katar nuk kemi një strukturë familjare bërthamore si në Perëndim. Nëse keni lindur në privilegj, ka njerëz të tjerë të përfshirë. Familja jonë kishte një shofer, një shërbëtore, dado dhe një kopshtar. Gjuha ime e parë nuk është arabishtja, është anglishtja, sepse kjo është gjuha në të cilën fola me dadon time, e cila ishte nga Sri Lanka. Në shumë mënyra isha më afër saj sesa vetë nënës sime. Vajzat shkojnë në shkollë në Katar. Unë ndoqa një shkollë me pagesë dhe studiova kurrikulën britanike, por arsimi është falas për të gjithë qytetarët.

Jo të gjitha gratë e Katarit mbajnë mbulesë. Kur isha 12 ose 13 vjeç, prindërit e mi më pyetën nëse kisha menduar për këtë dhe nëse kisha vendosur se çfarë do të më pëlqente të bëja, nëse doja të prisja apo kisha ndonjë pyetje. Vendosa të them po, kështu që fillimisht fillova të mbaj një lloj turbani për të mbuluar flokët, pastaj më vonë fillova të vesh shayla dhe abaya.

Shumë gra shkojnë në universitet si unë. Në fakt ka më shumë femra të diplomuara në universitet në Katar sesa meshkuj. Por shpesh këtu përfundon mundësia: shkalla e punësimit në Katar për burrat është dyfishi i asaj të grave. Si grua, prioriteti juaj është të martoheni dhe të keni fëmijë. Kam dëgjuar për shumë gra që u kanë thënë nga familjet e tyre se nuk lejohen të hipin në kalë apo çiklizëm, sepse virgjëria e tyre do të shkatërrohej dhe do të ishin të papastra. Një herë kur isha adoleshente, tezja ime më tha: “Pas Zotit, personi tjetër që i bindesh është burri yt”.

"I wish I wasn't so oppressed, there are no laws on rape within

Por sot lindshmëria po bie, pasi gratë ndjekin karrierën. Gratë e Katarit gjithashtu i nënshtrohen një sistemi kujdestarie, i cili është pjesë e sheriatit. Gratë kanë nevojë për lejen e një kujdestari, zakonisht babai ose vëllai, për t’u martuar, për të marrë punë në qeveri dhe për të aplikuar për një bursë universitare. Pasi të martohen, kujdestari i tyre është burri i tyre. Gratë nën 25 vjeç duhet të kërkojnë leje nga kujdestari i tyre për t’u larguar nga vendi.

Sidoqoftë, kulturalisht, kujdestaria mund të zgjasë gjatë gjithë jetës. Burri i një gruaje mund të marrë një ndalim udhëtimi për ta penguar atë të largohet nga vendi në çdo moshë, dhe zyrtarët e aeroportit dihet se i ndalojnë gratë të largohen vetë nga vendi. Nuk ka kujt t’i drejtohesh; nuk ka ligje kundër diskriminimit.

Shumica e grave në moshën time i urrejnë rregullat e kujdestarisë dhe gjërat po ndryshojnë në Katar, por kultura është e ngadaltë për t’u ndjekur. Që nga janari 2020, gratë nuk kanë nevojë për leje për të vozitur, por babai im nuk do ta lejojë atë. Ai më tha: “Po sikur të biesh në një aksident me makinë? A do t’ju shohin njerëzit në rrugë duke u grindur me një burrë? Ka pasur udhëtime akademike jashtë vendit që nuk më kanë lejuar të vazhdoj. Doja të studioja në MB, por ai e ndaloi. Ai tha: “Çfarë do të thonë njerëzit kur të kuptojnë se vajza ime po fle në një shtëpi që nuk është e imja?”.

Për babin tim, nuk ka të bëjë me asgjë tjetër përveç asaj që do të thonë njerëzit e tjerë. Të gjithë i njohin të gjithë këtu. Jam përpjekur ta luftoj shumë herë, por ndonjëherë ju duhet të zgjidhni betejat tuaja. Unë do të martohem me një burrë që u kërkoi prindërve të mi për leje, dhe të cilit i kam thënë gjithashtu po – kështu funksionon këtu (kam refuzuar tashmë disa propozime sepse nuk ndiheshin mirë). Burri me të cilin po martohem është një mik i familjes sime dhe mendoj se ai ndan gjithashtu shumë nga vlerat e mia feministe. Nga mesazhet që i dërgojmë njëri-tjetrit, duket se po kalojmë shumë mirë. Jemi takuar, por vetëm me familjet tona atje.

Disa nga miqtë e mi nuk duan të martohen, sepse kanë frikë se personi me të cilin do të përfundojnë do të jetë më shtypës se prindërit e tyre. Ky është gjithmonë një rrezik. Nuk ka ligje për përdhunimin brenda martesës. Ekziston kontracepsioni, por jo kontracepsioni emergjent, si p.sh. pilulat e mëngjesit, dhe aborti është i ligjshëm vetëm në rastet e anomalive me fetusin. Edhe atëherë, një burrë duhet të japë pëlqimin.

Gratë mund të shkruajnë kushtet që duan që burri i tyre t’u përmbahet në një certifikatë martese. Ata mund të thonë diçka si: “Nuk mund të më ndalosh të shkollohem; ju nuk mund të më ndaloni të drejtoj makinën,” në mënyrë që nëse burri juaj shkon kundër tyre, ju keni prova se ai ka shkelur kushtet me të cilat keni rënë dakord. Por për fat të keq, jo shumë gra e bëjnë këtë – shihet si shije e keqe që gruaja të pyesë, dhe një gjë e vogël për familjen e burrit të saj.

Gratë e Katarit nuk mund të divorcohen lehtë. Unë njoh disa të moshuara që janë bllokuar në martesa që janë shtypëse, që abuzojnë fizikisht dhe emocionalisht, e megjithatë nuk mund të shpëtojnë. Nëse keni fëmijë, babai është kujdestari i tyre ligjor dhe ai mund t’i ndalojë ata të largohen nga vendi. Ligji në Katar nuk është për të mbrojtur gratë; është atje për të fuqizuar burrat. Dhe nuk ka asnjë mënyrë për të folur për këtë. Unë kam TikTok dhe Instagram, dhe shpesh gratë përdorin Tëitter për të folur rreth këtyre temave – ndonjëherë në mënyrë anonime. Jo shumë gra nga Katari i tregojnë fytyrat e tyre në internet, është ende një lloj tabu.

Megjithatë, kam pak liri. Unë shkoj në qendër tregtare dhe madje kam shëtitur nëpër Doha vetëm dhe me miqtë, kundër dëshirës së prindërve të mi. Nuk është rreziku; Katari është shumë i sigurt. Shpesh është aq vapë sa rrugët janë bosh, dhe më duket më e frikshme të jem në metro në Londër. Unë rrallë shoh këtu punëtorë migrantë, të cilët nuk lejohen të jetojnë në Doha dhe të banojnë në kampe jashtë qytetit. Ata nuk lejohen të sjellin familjen e tyre dhe këtu ka një ndjenjë se janë të gjithë beqarë që do t’u bëjnë keq grave. Të premteve në qendër ata do të thonë se është “ditë vetëm familjare”, dhe kjo është zhargon për “të papunë migrantë”. Për prindërit e mi, kjo është më shumë një çështje statusi. Ata nuk duan që të më shohin duke ecur, sepse njerëzit do të mendonin: nuk mund të përballoni një makinë? Pse do të përdorni transportin publik?

There are public beaches in Doha with ladies only days and private beach clubs too, but I rarely go. You may not see women in the stadiums for the World Cup, but they are there. I have friends and family who have been. I know there is an argument in the West that the World Cup should not have been held here, but I disagree. I remain optimistic that it can be a force for good. With the world watching closely, the government has nowhere to hide./CNA.al