Connect with Us

Gropa e zezë Albpetrol

Opinione

Gropa e zezë Albpetrol

Publikuar

-

/

Nga Klodian Tomorri

Pak javë më parë kur u publikua lista e pagave, qytetarët panë se në skutat e këtij shteti ka njerëz që paguhen edhe më shumë se 5 mijë dollarë në muaj. Një nga këto skuta, faktikisht ndër më të errëtat, është Albpetrol. Sipas listëpagesës, 10 drejtuesit kryesorë të Albpetrol u kushtojnë qytetarëve shqiptarë 50 mijë dollarë në muaj. Dy ndër ta janë ish kryebashkiakë të partisë në pushtet, përkatësisht Selfo Kapllani dhe Baftjar Zeqo.

Pagat e larta në sektorin shtetëror nuk janë domosdoshmërisht abuzive. Në politikat e remunerimit, praktika e shpërblimeve në bazë të rezultateve nuk është e panjohur. Problemi më Albpetrolin është se për herë të fundit kjo kompani ka derdhur fitim në buxhetin e shteti shumë vite me parë. Por kjo është vetëm njëra anë se si na vjedh Albpetrol. E dyta është edhe më flagrante.

Një javë para ndërrimit të viteve Albpetrol shpalli një ankand për të shitur për të shitur 40 mijë tonë naftë, të cilën e merr nga koncesionarët, kryesisht Bankers Petroleum në formën e prodhimit paraekzistues. Çmimi dysheme për shitjen e naftës është përcaktuar sipas formulës 73.88% e Çmimit Brent + K, ku K është koefiçienti mbi të cilin garojnë ofertuesit. Zakonisht kjo K del gjithmonë 0.01 dollarë. Kjo formulë është dhe mekanizmi i vjedhjes.

Ankandi i Albpetrol dështoi në tentativën e parë. Kjo është taktikë, që blerësi monopson e përsërit thuajse në çdo ankand për të ulur edhe më shumë çmimin. Por të kthehemi tek thelbi. Një javë më parë Bankers Petroleum, të njëjtën naftë e shiti me 85 për qind të çmimit Brent. Pra 11.1 pikë mbi çmimin me të cilin e shet Albpetrol. E konvertuar në vlerë fuçie, sot Albpetrol e shet naftën që merr nga Bankersi 9 dollarë më pak për fuçi se sa e shet Bankersi.

Tani pak matematikë të thjeshtë për të kuptuar se sa vidhet vetëm me një ankand. Sasia prej 40 mijë tonë është e barabartë me 270 mijë fuci. Meqë Albpetrol e shet fuçinë 9 dollarë më pak se Bankers, vetëm me këtë dorë qytetarëve u merren 2.4 milionë dollarë.

Por ky është vetëm ankandi i radhës. Albpetrol shet çdo vit gati 200 mijë tonë naftë. E thënë ndryshe janë 10 milionë dollarë që vidhen çdo vit përmes këtij mekanizmi. Këto janë rezultatet e larta, për të cilat drejtuesit e Albpetrol shpërblejnë veten me rroga 5 mijë dollarëshe.

Një qeveri toleron kompani publike me humbje, vetëm kur ato ofrojnë shërbime jetike për qytetarët si ujësjellësi, energjia apo dhe spitalet. Por Albpetrol nuk ofron asnjë shërbim për qytetarët, përveçse grabitjes.

Kjo e bën atë një gropë të zezë korrupsioni, e cila sot kryen vetëm tre role. Punëson militantët e partisë, qeras krimin e organizuar me tendera dhe vjedh pasurinë publike.

Ky është rasti i vetëm në botë, kur një kompani që administron pasuri publike nuk derdh asnjë lek për publikun. Ndaj kjo është një kompani që duhet shkrirë një orë e më parë. Prodhimi paraekzistues mund të merren në cash nga koncesionarët, pa patur nevojë të ketë një Albpetrol që bën tendera. Pastaj paratë duhet të kalojnë në buxhetin e shtetit dhe jo në tendera për krimin apo paga për militantët.

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Jak Simoni/ ‘Lufta’ në selinë e PD, pas 3 dekadash demokraci, shqiptarët viojnë të jenë të burgosur

Publikuar

-

Nga

Në vitet e fillimit të proceseve demokratike në Shqipëri dhe më pesimistët e kohës thonin se Shqipërisë i duhen dhe tridhjetë vjet për tu bërë shtet vërtetë demokratik. Dhe ja kaluan më se tridhjetë vjet dhe atë demokracinë e ëndërruar akoma nuk e kemi parë.  Dhuna e shëmtuar e para pak ditëve në selinë e PD-së me tokmakë, leva, gaz, shkopinj, ku vetëm për fat nuk pat viktima, të bën të mendosh se nuk jemi në demokraci, por në një farë tokmakracie.

Situata e rëndë  në të cilën ndodhet  sot PD -ja tregon situatën në të cilën gjendet demokracia në Shqipëri. Një ndër shkaqet e kësaj krize është fakti se partitë identifikohen me liderin dhe kur partia është në pushtet  lideri identifikohet  me shtetin. Thënia e ish Mbretit të Francës Luigjit XIV, “shteti jam unë” ka gjetur aktualitet  këtu tek ne, se në Paris nuk mund ta gjente dot prej më se dy shekujsh e gjysëm. Pa trajtuar më gjerë  rrethanat  se si u arrit në këtë situatë, një pjesë e shqiptarëve, dhe jo vetëm, janë të çuditur. Akuzat reciproke te të dy grupimeve në PD për përdorimin e bandave si forca ofensive e defensive, të lenë pa fjalë, për faktin se në këtë rast lufta është brenda llojit dhe këto grupime e njohin mirë njeri tjetrin dhe klientët e njëri tjetrit. Këto akuza tregojnë se bandat kanë qenë të pranishme dhe tek kjo parti, si në çdo force politike në Shqipëri. Banda, gjithnjë sipas akuzave reciproke, për të marrë godina, banda për të mbrojtur godina e për tu kthyer pak mbrapa në kohë; banda për të marrë vota e banda për të mbrojtur vota. Banda që shpërblehen kur partia që mbështesin  është në pushtet; minimalisht duke i lënë të vijojnë aferat e tyre. Në të gjithë këtë spektakël ngjarjesh dhe akuzash duket se votuesit  e thjeshtë janë si spektator të jashtëm të një ndeshje të shëmtuar, por me pasoja dhe për vetë ata.



PD është në një situatë, ku as nuk mund të qëndrojë e bashkuar, as të ndahet.  Dhuna që u pa nga të gjithë tregon se  e ka të vështirë  të qëndrojë e bashkuar. Kurse të ndahet ka frikë se bie në serinë e kurtheve të “lepujve” që ka ndërtuar bashkë  më PS-në për partitë e vogla, partitë e shkëputura, partitë e reja dhe për kandidatët e pavarur. Seria e kurtheve është vendosur, natyrisht nëpërmjet reformave zgjedhore, me këtë strategji: në rast se marrin  vota, nuk kanë numërues; në rast se pas  numërimit u mbetet ndonjë votë, këto vota nuk kanë përqindjen e duhur të prodhojnë deputetë, për rrjedhojë ngelin jashtë skenës politike parlamentare. Politika ka funksionuar si një barkë, ku veprimi i parë i atyre që janë në të  është: të krijojnë pengesa për të panjohurit që kërkojnë të ngjiten në të. Gjithë kjo është bërë për të qeverisur lehtësisht e me radhë e që mos të ketë kush mundësi t’i fusë shkopin nën rrota “qeverisë së ligjshme”. Natyrisht prish rehatinë, po të lihet mundësia të bien qeveritë, qoftë dhe për një deputet, si në Greqi, Maqedoni të Veriut, Itali, Kosovë, Mal të Zi etj. Pikësëpari është stabiliteti  i qeverisë (qeveritarëve). “Idetë e reja”, “qarkullimi i elitave”, “ndryshimet” do bëhen vetëm brenda sistemit.

Kemi më shumë se tre dekada që i themi vetes në demokraci, por shqiptarët vijojnë të gjendën në situatën e të burgosurve të Mitit të Shpellës së Platonit. Si ata nuk shikonin dritën e diturisë,  shqiptarët nuk shijojnë ditët e demokracisë.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Ngujimi, gjurma e kryerjes së një “vrasje”

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike,

Nga Luciano Boci

Ngujimi ndodhi. Së prapthi. Selia u shndërrua në kullë e të ngujuarit në personazhe që shtynë me forcë një lloj vetëgjygjësie të çartur. Me shpresën për të marrë në opinion pozën e viktimës, por duke dhunuar ligj e kanun, gra e burra, të rinj e të moshuar, anëtarë të thjeshtë të familjes së madhe, larg çdo kërkese për t’i thirrur arsyes.

Askush nuk e mendonte të ndodhte ai ngujim aq i izoluar, i blinduar e aq shumë agresues e mizor ndaj atyre që kërkonin thjesht marrëveshjen, ndaj anëtarëve të thjeshtë të selisë. E në vend të marrëveshjes të ngujuarit i përplasën atyre në fytyrë derën e blinduar.

Ishte një ngujim absurd, pa arsye, fyes, cinik, arrogant dhe ngacmues deri në padurim.

Ishte një pabesi e strukturuar mirë ditë më parë, nëpërmjet mohimit dhe ndalimit të hyrjes, nëpërmjet veprimit e deklaratave mashtruese.

Sepse ajo që kërkonin të arrinin të ngujuarit nuk ishte marrëveshja nën besën e votës, por provokimi i reagimit të zemërimit dhe fabrikimi i akuzës.

Për më tepër, askush nga pala “kundërshtare” nuk ia imponoi, apo shtyu ngujimin absurd këtyre të ngujuarve me vullnetarizëm.

Më shumë në fakt ai ishte një vetëngujim. Vetëngujim i pakërkuar nga nderi e burrnia. Por i ardhur nga nën ndërgjegja e thellë, i nxitur nga gjurma e kryerjes së një “vrasje” në shpinë dhe nga instikti për të mbrojtur fajësisë e provuar. Aspak për të mbrojtur kullën-seli, tashmë të përdhosur me dyer prej burgu e as moralin e humbur demokratik.

Disa nga të ngujuarit, i çuan atë ditë aty vetë këmbët e tyre, me idenë e mbrapshtë e të pandodhur më parë, për ta shndërruar selinë në kullë e më pas kullën në kasaphanë. Këta ishin autorët e ngujimit.

Disa të tjerë, shumica, të ngujuarit e pastër, u thirrën nën ngujim nga autorët vetëm për mburojë.

Që me qashtërsinë e profaninë e tyre politike të mund të ndërtonin murin e shfajësimit publik të linçimit fizik të anëtarëve.

Ndërsa pjesa e zezë e të ngujuarve, të ardhur me entuziazëm, të ngujuarit e zinj të veshur me të zeza por jo vetëm, ishin pjesa e azapëve, e grupeve të sulmit që do ta shndërronin sipas dëshirës së urdhëruesit, kullën e ngujimit në kullë kurthi e turpi njëherazi.

Mercenarëve të shpëlarë trush, të armatosur dhe të pajisur me mjete luftarake e rrethanore, detyra e të cilave ishte ruajtja e territorit të kullës e jo ajo e integritetit moral të selisë e anëtarësisë, u ngjante vetja si heronj-kalorës të zinj.

Misioni ishte i qartë-goditja e anëtarëve të selisë me çdo mjet e mënyrë, gaz, shkopinj, tavolina, karrike, hekur, bomba shurdhuese, për t’i vrarë gjënë e fundit që kishin marrë me vete atë ditë- Shpresën. Dhe në fund për t’i ngritur gishtin e akuzës atyre si shpellarë e vandalë.

Por nuk mbaronte me kaq.

Jashtë, i strukturuar me blinda uji dhe batare gazi lotsjellës, ishte instaluar “Hjekësi”, i veshur me uniformë polici, i gatshëm të vepronte egërsisht sapo grupet e sulmit të mos ia dilnin dot zemërimit të anëtarëve.



Pas ngujimit e bashkë me ngujimin absurd kjo ngjau.

Mercenarët u përpoqën pa ia dalë.

Tentativës së anëtarëve për të hyrë në shtëpinë e tyre me mjete naive, për të kërkuar marrëveshjen për besën e votës, ata iu përgjigjen me gaz, tym, dhe plasëse.

Kur inati i anëtarëve mori para gjithçka bashkë me derën e blinduar, vendi u ndez gjak, tymë e flakë nga “Hjeksi” me një ngazëllim e ndjenjë hakmarrje të paparë ndaj demokratëve.

Më djegës dhe më i hidhur se atë ditë ai gaz nuk kishte qenë kurrë më parë.

Tek shihja ata që na kishin dhënë gjithçka nga vetja, mes mijëra sakrificash, të shembur në tokë nga gazi e spray verbues, të gjakosur nga goditjet por më shumë të përkulur nga dhimbja e zhgënjimi që këtë “dhuratë” e kishin nga të vetët, ulërima ime ishte e aq e madhe sa më dilte pa zë.

“Hjeksit” i kishte ardhur dita.

Anëtarët u shpërndanë. Me vete morën e strukën dhe njëherë Shpresën për ta mbrojtur për në rikthimin e rradhës.

Pas disa orësh retë e tymit dëshpërimsjellës u shpërndanë.

Të vetëngujuarit lanë kullën bosh e shpërthyen në festë komike e thirrje histerike.

Ata me “Hjeksin” e tyre kryeministror kishin përzënë me dhunë përkohësisht nga shtëpia e tyre demokratët e kishin shkelmuar besën e votës.

Ndërsa muzgu po binte, mbi kullën e vetëngujimit varej pyetja:

Kush fitoi?!!

….pas disa minutash “Hjekësi” njoftoi se do bënte një bashkëbisedim online me demokratët për t’i shpjeguar atyre se ç’ është demokracia!?

Ngujimi vazhdon!/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Armand Shkullaku/ Zgjedhje në PD, si shpëtim nga kafazi i hekurt

Publikuar

-

Nga

cna lajme politike

Deputetët e selisë së Partisë Demokratike duhet të mendojnë sot mënyrën se si do të dalin nesër për të takuar ata që i kanë zgjedhur si përfaqësues të tyre. Ata janë përdhunuar politikisht dhe publikisht, njëherë kur u detyruan të futen në kafazin e hekurave e dyerve të blinduara dhe, herën tjetër, kur “policia e krimit” i mori në mbrojtje duke sulmuar egërsisht anëtarësinë e tyre.

Shumica e këtyre deputetëve, që kanë shkuar në atë parti si njerëz të lirë, sot e shohin veten të ngujuar në një korridor mes Bashës dhe Edi Ramës. Eshtë hera e parë që përfaqësinë më të lartë të një partie kryesore opozitare, e ruan nga anëtarësia e saj qeveria, me skfandra, trupa speciale dhe gazlotjellës.

Edhe për ata që kanë pasur ndonjë dyshim për përfshirjen e Edi Ramës në konfliktin brenda PD, tashmë çdo gjë është e qartë. Gatishmëria e planifikuar e kryeministrit për të goditur brenda selisë anëtarët e Partisë Demokratike, ka vendosur tashmë vijen e kuqe mes votuesve të kësaj partie dhe grupimit të kafazit të hekurt.

Për të thyer këtë vijë të kuqe, ka mbetur ndoshta vetëm një mundësi e fundit. Për të ndalur përdhunimin dhe për të rifituar lirinë e tyre, deputetët e selisë duhet të kërkojnë zgjedhje legjitimuese për drejtuesit e PD. Vetëm një proces zgjedhor, i pranuar dhe i monitoruar nga palët kontestuese, mund t’i japë fund krizës dhe t’i detyrojë palët t’i japin dorën njëra- tjetrës.



Përfaqësia e selisë nuk gëzon mbështetjen e anëtarësisë së partisë, ndërsa anëtarësia ka nevojë për një përfaqësi të rilegjitimuar prej saj. Në këto kushte, ata që ende i thërrasin arsyes, duhet të kuptojnë se s’mund të ketë opozitë brenda dyerve të blinduara dhe me sytë nga Edi Rama. Ato mund të garantojnë sallën e mbledhjeve të absurdit, por janë një dështim i sigurtë në përballjen më të parë elektorale.

Ata që mendojnë përtej dyerve të hekurta, e kanë të qartë se mbështeja e grupit të selisë tek anëtarësia është në kuotat më të ulta. Nëse qëllimi i angazhimit të tyre në politikë ka qenë interesi i demokratëve dhe çuarja e PD drejt pushtetit, ata duhet të çlirohen nga kurthi ku e kanë futur veten. A fitojnë ata më shumë vota, më shumë besim tek elektorati duke përdorur mercenarë me shkopinj e gazlotjellës dhe policinë e Edi Ramës kundër atyre që i kanë votuar? Çfarë vlere kanë korridoret e selisë kur secili prej tyre sot nuk del dot të takohet me njerëzit që janë helmuar me gazin e Edi Ramës, njësoj si para kryeministrisë ashtu dhe para selisë së partisë së tyre?

Nëse në kupolën e PD arsyeja ka emigruar në tokën e premtuar të Edi Ramës, ata deputetë që sot mundohen të kapërdijnë turpin me çorbën bajate kundër Sali Berishës, duhet të nisin lëvizjen për rikthminin e legjitimitetit në partinë e tyre nëpërmjet një procesi të besueshëm zgjedhjesh partiake, si për kryetarin ashtu edhe për drejtuesit e tjerë. Në të kundërt do vazhdojnë të jenë personazhet e ngujuara VIP të vëllait të madh që i mbikëqyr nga kryeministria.

Për ta kuptuar këtë nuk ka nevojë për sondazhe apo anketime. Nuk ka nevojë as të monitorosh xholët mediatikë të Edi Ramës, që pa u skuqur i japin mbështjetje sot Bashës, të cilin deri dje e kanë denigruar deri në qelizat familjare. Nuk ka nevojë madje as të ndjekësh komentet e reagimet në rrjetet sociale. Mjafton që secili prej deputetëve të selisë të rrotullojë vështrimin për të parë se ku gjendet dhe t’i bëjë pyetjen vetes se a ndihet i çliruar të shkojë e të flasë me ata që e kanë votuar. Për të dalë nga kafazi i hekurt i selisë dhe skafandrat e kryeministrisë, ata duhet t’i kërkojnë Bashës gjënëmë normale dhe më demokratike në këtë krizë të paprecedentë: legjitimitetin përmes zgjedhjeve të reja në PD./CNA.al

LEXO TE PLOTE