Connect with Us

“Foltoret” si garancia e vetme për demokratizimin e PD

Opinione

“Foltoret” si garancia e vetme për demokratizimin e PD

Publikuar

-

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike,

Nga Gjergji Koja*

Prej 16 shtatorit kur ish-Kryeministri Sali Berisha nisi “katarsisin” në Partinë Demokratike nën emërtimin “Foltoret” e gjithë vëmendja është spostuar në zhvillimet brenda partisë më të madhe opozitare.

Disa e trajtojnë si një lëvizje të ndërmarrë nga Berisha për interesa të ngushta, disa të tjerë si një ndëshkim ndaj “tradhëtisë” së Lulzim Bashës me vendimin për përjashtimin e ish-Kryeministrit nga Grupi Parlamentar, apo si një tentativë për rikthimin e liderit historik në krye të PD.

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike, cna kronike, cna lajme bote, cna showNë fakt kush e njeh Partinë Demokratike dhe zhvillimet brenda saj, kjo është hera e parë në historinë e kësaj partie, kur Berisha ndodhet në rolin e politikanit të përzënë apo të larguar dhe që i duhet të fitojë një terren, që më shumë për fajin e Bashës, se sa meritën e tij, po e rimerr në bazën e demokratëve.

Përtej çdo deklarate, përplasjeje, akuze, apo aksioni politik qoftë edhe për largimin e Bashës nga kreu i PD, Berisha, ndoshta pa dashjen e tij, po i bën kësaj partie atë që duhej të kishte ndodhur të paktën dy dekada më parë, demokratizimin, rënien e mitit se Kryetari është i pakritikueshëm apo se ai mund të mbajë një zyrë në selinë e partisë meqë ka një vulë në xhep.

Për herë të parë, Berisha ka pohuar publikisht në turin e Foltoreve, se në PD duhet të ketë fraksione, që do të thotë pakica nuk do të jetë më e përjashtuar, sikundër ka ndodhur rëndom në 30 vjet. Fraksioni është përfaqësim i mendimit ndryshe në Forumet drejtuese, bazuar në mbështetjen që ka në anëtarësinë e partisë, gjë që konsiderohej dhe ndoshta vijon të konsiderohet si tabu në rradhët e demokratëve. Dhe premtimi i dytë publik i Berishës janë primaret, pra përballja e kandidatëve direkt me ata anëtarët, që mbajnë edhe peshën kryesore të fushatave, dhe që deri më sot janë trajtuar thjesht si një ushtri, që ka për detyrë të pranojë çdo emër që i shkon nga Kryetari, qoftë si kandidat për deputet, qoftë si kandidat për Kryebashkiak.

Rreth 20 vjet më parë, idenë e fraksioneve në PD e hodhi ish-Kryeministri Aleksandër Meksi, që në një platformë të prezantuar në atë kohë prej tij, përfshiheshin zgjedhjet sipas “parimit 1 anëtar, 1 votë”, institucionalizimi i mendimit ndryshe, përfaqësimi i pakicës në forume dhe vendimmarrje, etj. Nga propozimet e prezantuara nga Meksi në Kuvendin e 7 Kombëtar të PD, në dhjetor 2001, vetëm njëri nisi të zbatohej, zgjedhja përmes parimit “1 anëtar, 1 votë”, por edhe ky u aplikua i deformuar, në vitin 2013 dhe më pas në 2017 dhe 2021.

Madje aq i deformuar u aplikua, sa sot vështirë të thuash se sa anëtarë aktivë, me të drejtë vote ka Partia Demokratike, pasi listat e anëtarësisë i ka në dispozicion vetëm Kryetari në detyrë, që herë i shton dhe herë i pakëson me një të rënë të lapsit.

Në 2013, kur edhe u aplikua për herë të parë, procesi u deformua në çdo hallkë të tij, nga ndërhyrjet, preferencat, mbyllja e syve ndaj njërit kandidat dhe vendosja në lupë e çdo lëvizjeje të kandidatit tjetër. Një garë e paravendosur, ndërsa parimi i aplikuar shërbeu thjesht e vetëm për t´i hedhur hi një procesi të brendshëm zgjedhor.

Ndoshta ky është momenti që shpjegon edhe faktin pse zhvillimet e mëvonshme në PD në vend që të demokratizonin partinë, e ngurtësuan atë, vijoi e njëjta procedurë dhe mentalitet me largime e përjashtime, ku kryetari shmangte vendimmarrjen në forume dhe instaloi frymën e faktit të kryer.

Askush nuk e pengoi Lulzim Bashën nga 2013 e këtej që të demokratizonte Partinë Demokratike, që të pranonte mendimin ndryshe, që të krijonte një fytyrë dhe imazh të ri në partinë që e mori si “dhuratë”.

Në fakt e gjithë metoda që ai aplikoi, ndoshta edhe me miratimin në heshtje nga Berisha, ishte një kopje e asaj që kishte aplikuar më parë Edi Rama në Partinë Socialiste. As më pak e as më shumë, Basha zgjodhi Elisat, Saimirët, Erjonët e Partisë Demokratike, në petkun e figurave të reja, që do të zëvendësonin “armiqtë” e brendshëm të Kryetarit.

LEXO EDHE:  Paloka tregon dy arsyet pse u bë “armëpushim” nga PD me Ramën

Ndoshta eci me konceptin e një KOP-i të ri, ashtu sikundër vetë, u kuoptua në kupolën e Partisë Demokratike në periudhën 2004- 2005, duke marrë si të mirëqënë se kjo ishte rruga e duhur, edhe pse si atëherë edhe më pas, asnjë nga të kuoptuarit nuk iu nënshtrua një votimi real për strukturat drejtuese.

Teza e dytë e artikuluar nga Berisha, ajo mbi primaret, u tentua të aplikohej nga Basha për zgjedhjen e kandidatëve për deputet, por u zgjodh modeli më i shëmtuar i mundshëm. Të aplikosh një model me votë përjashtuese dhe të mos lejosh kandidatët të përballen mes tyre, si një mënyrë për të shmangur përballjet, do të thotë se ke frikë nga debati. Basha ndoshta tentoi të ruante unitetin e partisë me formulën e zgjedhur, por dukej se kishte harruar faktin se drejtonte një parti ndoshta jo tërësisht të djathtë, por më afër qendrës së djathtë. Uniteti është tipar i së majtës, ndërsa të djathtët janë njerëzit e lirë, gjë që nuk u kuptua asnjëherë.

Çfarë e keqe do ti vinte PD sikundër kandidatët për deputet në x qark, sa do të ishte numri, do të përballeshin mes tyre me ide, programe, platforma, apo qoftë edhe me akuza? Asnjë e keqe. Shikoni garën e brendshme që zhvillohet në SHBA në rradhët e demokratëve apo republikanëve, për të zgjedhur kandidatët respektivë për postin Presidencial. Dalin në përballje shtet më shtet, përpara tyre qëndrojnë anëtarët e konventave, akuzojnë, shahen dhe tallin njëri-tjetrin, sepse kjo është demokracia, ky është modeli që ai anëtari ndjehet se ka një peshë dhe nuk është thjesht një ushtar që është i detyruar të zbatojë urdhërin e kapterit, që urdhërohet nga një kapter i një rangu më të lartë.  Dhe ky modeli i aplikuar në SHBA, ka një të mirë të madhe, pasi nxjerr nga gara të shantazhueshmit, ata që nuk mbajnë dot presionin.

Nëse në PD do të ekzistonin fraksionet, vetëm në këto vitet e fundit do të shmangej krijimi i të paktën 3 partive nga deputetë apo ish-drejtues të Partisë Demokratike, që kur i binden Kryetarit janë figura të shquara, ndërsa kur e kundërshtojnë, janë të shitur e të blerë, armiq e tradhëtarë.

Asnjë e keqe nuk do ti vinte PD si formacion politik nëse do të kishte debate, përplasje idesh, mendimesh, rryma nga më ekstremet te ato të moderuarat. A po, e keqja nëse mund të cilësohet e tillë, do të kishte të bënte vetëm me faktin se ajo vula e partisë, nuk do të mund të tregohej si një çekiç që mund të ndëshkojë këdo me përjashtim, vetëm se nuk pranon idenë e dikujt që rastësisht ose jo ndodhet i ulur në karrigen e  Kryetarit, që partinë e trajton si një pronë të trashëguar dhe njerëzit si dele të vathës ku ai është bariu.

Dhe për t´iu kthyer Foltoreve, edhe sikur vetë Berisha të marrë drejtimin e PD, pas Kuvendit Kombëtar të Jashtëzakonshëm, ai do e ketë shumë të vështirë që të kontrollojë tashmë çdo qelizë të partisë, sikundër ka ndodhur deri pak muaj më parë, pavarësisht emrit të Kryetarit. Me apo pa dëshirë, ai zgjoi makinerinë e bazës së PD, dhe vështirë se do arrijë ti përgjumë sërisht. Dhe sot apo nesër, do e ketë të vështirë që t’i imponohet anëtarësisë së partisë të zgjedhë emrin që ai dëshiron për të drejtuar PD./BOLDNEWS

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania

Komentoni

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Opinione

Nga Andi Bushati/ Mallkimi i politikanëve që u thonë “yes” ndërkombëtarëve

Publikuar

-

Nga

Pak ditë më parë, një politikan i lartë i LDK në Prishtinë, Arben Gashi, bëri një deklaratë sa të sinqertë po aq edhe të pështirë gjatë një debati televiziv. Kreu i grupit parlamentar të rugovistëve tregoi se partia e tij, atëherë pjesë e koalicionit me Vetëvendosjen, kishte marrë ultimatum nga diplomati kaubojs Rik Grenell, i dërguari special i Trump, për të rrëzuar qeverinë e Albin Kurtit.

Në një rrëfim, që nxjerr në pah më mirë se gjithçka tjetër mendësinë prej lakejsh të shumë prej politikanëve shqiptarë, Gashi tregoi edhe detaje sesi Grenelli u bënte presion krerëve të LDK-së: edhe 5, 4, 3 ditë u kanë mbetur për të përmbysur një kabinet të zgjedhur me votë popullore.

Sesi përfundoi kjo aventurë e shëmtuar, tashmë dihet. Diplomati amerikan me anë të presionit dhe shantazhit e realizoi misionin e tij për të përdorur politikën kosovare në vartësi të interesave meskine elektorale të republikanëve, qeveria Kurti 1 u rrëzua, por personazhet që u shfaqën në foto përkrah Grenellit dhe që propaganduan slloganin “nuk i thuhet jo Amerikës”, dolën nga dera e vogël e skenës politike. Vetëvendosja u rikthye në pushtet me dyfishin e votave.

Pak a shumë në të njëjtën kohë kur në Prishtinë debatohej mbi plagën së cilës i hoqi koren Arben Gashi, në Shkup, një beniamin i ndërkombëtarëve, kryeministri Zoran Zaev, dha në mënyrë të papritur dorëheqjen. Partia e tij LSDM humbi thellë besimin popullor në zgjedhjet lokale në Maqedoni, ndonëse kishte përkrahjen e patundur të perendimorëve, madje pranoi të ndryshonte edhe emrin e shtetit e simbolet e tij, vetëm për të qënë e pranueshme për ta.

Ndonëse në dukje pa lidhje me njëra tjetrën, këto dy episode nuk mund të mos jenë prezente në sfondin e asaj që po ndodh në Tiranë. Që prej shpalljes non grata të Sali Berishës nga SHBA dhe vendimit të turpshëm dhe të paprecedent të diplomatëve amerikanë për t’u bërë pjesë e lojrave brenda partiake në Shqipëri, Lulzim Bashës po i rrëshqet toka nën këmbë. Foltorja po i rrëmben dita- ditës më shumë, krejt bazën e partisë, duke e kthyer liderin e veshur papritmas me flamurin amerikan, në një dordolec qesharak në duart e pushtetit dhe të ambasadores.

Ashtu si Isa Mustafa, Avdullah Hoti e Agim Veliu në Prishtinë, që u zhdukën nga skena, vetëm se u sollën si kukulla të Grenellit, ndoshta si Zaevi që pranoi t’i ndryshojë emrin e vendit (ndonëse kjo nismë e përkrahur nga ndërkombëtarët nuk u miratua dot në referendum popullor), kreu i PD-së duket se po pëson të njëjtin fat.

Këto raste fatale, sado larg njëra- tjetrës të ngjajnë në plan të parë, janë të varura tek një fill i vetëm: tek injorimi që këto personazhe i kanë bërë frymës së njerëzve që i kanë zgjedhur dhe mospërfilljes që kanë treguar ndaj atyre që i kanë besuar.

Krerët e curufiapsur të LDK-së, ndonëse kishin marrë mandat për çkapjen e shtetit dhe për rrëzimin nga froni të banditëve të klanit pronto, u rekën t’i zhbënin këto përgjegjësi duke luajtur bllofin me detyrimin që shqiptarët kishin ndaj aleatit të madh që i çliroi nga zgjedha serbe. Zoran Zaevi shkoi në absurd, aq sa u propagandoi qytetarëve të vet, që ndiheshin të friksuar për zhbërjen e identitetit kombëtar, trashigimisë dhe kulturës, se ato forcoheshin duke e bërë Maqedoninë pjesë të NATO-s dhe BE. Lulzim Basha ndonëse, kur u kërkoi votën për kryetar, nuk u tha demokratëve se kishte ndërmend të përjashtonte Berishën, sot u fshihet atyre pas hipokrizisë, se e ndërmori një akt të tillë, jo ngaqë beson se SHBA ka të drejtë, por sepse e di se, pa fuqinë e tyre, nuk mund të merret pushteti.

Në fakt të treja këto histori, nuk kanë të bëjnë thjeshtë me fatin personal të Bashës, Zaevit apo Avdullah Hotit. Ato shprehin shpesh një mentalitet që po hedh rrënjë në elitat e korruptuara të vendeve si këto tonat. Ato dëshmojnë shpërfilljen e vullnetit të njerëzve të zakonshëm nga kasta e politikanëve, teknicienëve dhe vendimmarrësve, të cilët rreken të zëvendësojnë legjitimitetin e humbur brenda vendit të tyre, me gjoja të qenit të preferuarit e ndërkombëtarëve.

LEXO EDHE:  Përplasjet/ Çfarë po ndodh me listën e PD në Korçë, kush janë pretendentët

LEXO EDHE:  Foto/Lulzim Basha dështon edhe në Lushnje



Fatkeqësisht ky shtrembrim, sa anti demokratik aq edhe elitist, nuk është një virus që ka lindur në Ballkan. Atë e kemi eksportuar nga Europa, e cila për ditë e më shumë po ndërtohet mbi mitin e dorëzimit të pushtetit që rrjedh nga vota e qytetarëve drejt sundimit meritokratik prej një kaste të përzgjedhur ekspertësh dhe specialistësh. Shembullin më flagrant për këtë e përbën fakti se ndonëse kushtetuta europiane u hodh poshtë me referendum nga zgjedhësit në 2005, në vende si Franca dhe Hollanda, mjaftuan pak vite për të shmangur votuesit dhe për të miratuar të gjitha parimet e rrëzuara përmes traktatit të ri të Lisbonës. Ky lloj anashkalimi i vullnetit popullor nga një BE gjithnjë e më shumë nën ndikimin e politikave neo liberale dhe peng të ligjeve të tregut, ka ulur ndjeshëm legjitimitetin e klasës politike tradicionale dhe ka tkurrur fuqinë e saj në raport me lëvizjet radikale dhe populiste, gjithmone e më shumë në ekspansion.

Pra, konkluzioni është i njëjtë, si në Bruksel, Paris apo Hagë, si në rajonin tonë apo në Tiranë: fati i politikanëve që zgjedhin të shpërfillin vullnetin e zgjedhësve të tyre, duke e transferuar atë në super struktura të pavotuara, do të jetë i keq. Herët apo vonë.

Përfundimet e këtyre eksperiencave nuk mund të na lënë të pandjeshëm edhe ne shqiptarëve, në kohën që në arenën tonë të brendëshme, ka shpërthyer debati, nëse i duhet besuar deri në absurd Amerikës, nëse kemi luksin për t’i thënë jo asaj edhe kur nuk na duket e drejtë, pasi po veprove ndryshe, e ke të pamundur të vish në pushtet.

Personalisht, unë nuk kam dilema. Në mendjen time jam i prirur t’i jap të drejtë një juristi të ndershëm, që më tregon disfatat dhe dështimet e reformës në drejtësi, sesa një zyrtari perëndimor që do të vazhdojë të ma shesë atë si histori suksesi, një gazetari që filmon në arat me kanabis, sesa ambasadorit të ShBA që lavdëron luftën e Saimir Tahirit kundër drogës, opinioneve të Venecias për mënyrën antikushtetuese që u zgjodhën mititantët e partisë në gjykatën kryesore të vendit, sesa komunikatës që e përkrah këtë shkelje, të dalë nga selia e rrugës së Elbasanit.

Por, kjo është zgjedhje që ka të bëjë me formimin, integritetin dhe besimin e gjithë secilit. Dikush i beson forcës së logjikës, ndërsa një tjetër logjikës së forcës.

Për të zgjidhur dilemën mes këtyre dy grupimeve, pyetja që duhet të shtrojmë sot është themelore: deri në ç’pikë mund të kërrusemi përpara kësaj të dytës? Deri në ç’limit mund të shkallmojmë arsyen, besimin, vullnetin tonë për t’u thënë “yes” ndërkombëtarëve, ambasadorëve dhe atyre që s’mbajnë asnjë përgjegjësi me votë për gafat që mund të shkaktojnë në këtë vend?

Natyrisht, që të shtrosh këtë pyetje, nuk të bën as domosdoshmërisht anti perendimor dhe as përfundimisht anti amerikan.

Synimi dhe qëllimi i këtij debati duhet të jetë tregimi me gisht i të gjithë sharlatanëve që duan të shmangin legjitimitetin popullor dhe vullnetin e shumicës, duke u sjellë si lakej të të huajit të radhës që i ka rënë rruga në këtë vend. Ata janë mbartësit e një virusi të dëmshëm për shoqërinë shqiptare. Ata janë predikuesit e nënshtrimit, frikës, çburrërimit të qytetarit aktiv. E keqja e tyre nuk është se marrin në qafë edhe ata që pretendojnë të mbrojnë, si në rastin e neveritshëm të Agim Veliut në Kosovë, apo atë fatkeq të Bashës në Shqipëri.

Dëmi i tyre është se tentojnë të prodhojnë një sistem ku vendimet e një kaste mbizotërojnë mbi votën e shumicës. Prandaj duhen denoncuar ata që bërtasin: “nuk i thuhet kurrë jo Amerikës”./Lapsi.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Letër e hapur për kryetarin e opozitës që nuk ekziston!

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike,

Nga Meri LIKA

 

I nderuar kryetar i opozitës së vendit tim (që fatkeqësisht nuk ekziton)!

Po ju sqaroj paraprakisht, se nuk jam aspak e kënaqur me rezultatin e zgjedhjeve.

Nuk jam aspak e kënaqur, që autodiktatura qëndroi sërish në pushtet.

Por, gjithashtu nuk jam aspak e kënaqur që vetëm 46% e popullsisë ka votuar (sipas KQZ-së) ndërkohë, që është vënë në rrezik demokracia e vendit tonë.

Po ashtu, nuk mund të them se jam e lumtur, që më në fund ‘foltoret’ po shkundin opozitën.

Nuk mund të them se jam e lumtur, që partia më e madhe opozitare, pikërisht në momentin kur duhet të gëlonte nga aksionet kundër pushtetit dhe qeverisë së keqe, po gëlon brenda saj në një luftë me dy fronte por me një luftëtar.

E si mund të jem e lumtur, o i nderuari kryetar, kur në gjithë atë armatë 140 kandidatëshe për deputetë, unë veten time e pashë vetëm tek një i tillë? Pra, siç e shikon, o shumë i nderuari kryetar, unë nuk jam aspak e kënaqur me kandidaturat që ti zgjodhe për të më përfaqësuar mua dhe të tjerët si unë.

Deri më sot në parlament, showman-ët dhe show-woman-ët e tu, nuk kanë bërë asnjë betejë në mbrojtje të lirisë, demokracisë dhe në luftë kundër pushtetit, ama nuk kanë lënë asnjë ditë pa na shpalosur garderobën e kushtueshme të cilën e shpërfaqin me aq krenari çdo të enjte.

Unë, o shumë i nderuar kryetar, do të isha e lumtur nëse, ata që ti ke zgjedhur të na përfaqësojnë, të ishin të veshur pak më lirë e të kishin mendimin më të shtrenjtë, ndërkohë që është e kundërta.

Por, o shumë i respektuari kryetar, nuk mund ta marrësh dot me mend se sa shumë jam e gëzuar që më në fund pas pothuaj, 10 vjetësh, që prej ditës kur ty t’u ‘ngarkua’ detyra e rëndë për të shkatërruar të vetmen shpresë timen dhe të shumë të ngjashmëve të mi, partia më e madhe opozitare ka një aksion të brendshëm luftarak, qoftë ky dhe i nisur për arsye personale.

Sot vendosa të të shkruaj, e të të pyes, si një qytetare e thjeshtë (kam pak shpresë se mund të më përgjigjesh), nëse është e mundur të më tregosh një, pra vetëm një aksion, që ke ndërmarrë në mbrotje të demokracisë, në këto 10 vjet. Do të doja të dija, nëse është e mundur të më të tregosh, nëse për ato që ti i ke konsideruar aksione, a ua ke analizuar pasojat dhe a ka mbajtur ndokush përgjegjësi?

LEXO EDHE:  Artan Hoxha i përgjigjet Berishës/ T’i rikthehet arkivës së tij

LEXO EDHE:  Foto/Lulzim Basha dështon edhe në Lushnje



Deri më sot, me naivitetin tim të theksuar, fjalën ‘braktisje’ e lidhja vetëm me braktisjen e një gruaje nga burri, të një fëmije nga prindi, por asnjëherë nuk e kisha lidhur me braktisjen e misionit që opozita ka. Ti më dhe mundësinë që ta kapërcej pragun e këtij naiviteti dhe ta mendoj edhe të tillë, pra opozita të braktisë misionin e saj të vetëm dhe të vazhdojë ta quaj veten opozitë.

Mua, nuk më vjen aspak mirë, që lufta personale e Sali Berishës, po bëhet edhe lufta e atyre që nuk të besojnë më. Më vjen me të vërtetë keq që, opozita ka mbetur ende pas tridhjetë vjetësh në shpresën e frymës që po sjell Berisha.

Po si ka mundësi mor i nderuar kryetar që në 10 vjet nuk munde të ndezësh asnjë shpresë, madje fike dhe ato shpresa që gjete të ndezura?

Unë mendoj, se ti sot duhet të dalësh në fushëbetejë. Nëse vërtet, do të qëndrosh në karrigen që pretendon se meriton, duhet të luftosh. Një njeri i fikur, nuk mund të ndezë shpresë as tek vetja e tij.

Shumë i nderuari kryetar, është e vërtetë se ‘armiku’ i opozitës është pozita, por mola që hëngri aksionin luftarak opozitar është brenda jush, i vetmi ilaç për të shpëtuar prej saj është të ndërroni traun që po ha krimbi, e nëse ti ke dëshirë të flesh me këtë zhurmë se të është mësuar veshi, më vjen keq të të them se i ke ditët e numëruara derisa të vijë momenti, kur shtëpia të të zë brenda.

Unë mendoj, se ti nuk duhet të jesh më në krye të partisë, se partia më e madhe opozitare meriton një tjetër frymë, jo parfumin tënd ‘aristokrat dhe delikat’ i cili e ka kthyer opozitën si një krijesë jovertebrore.

Partia më e madhe opozitare ka nevojë për një lider, për frymëzim, ajo ka nevojë për dikë që ta drejtojë në aksione opozitare duke bërë mirë llogaritë e pasojave të këtyre aksioneve por dhe të mbajë përgjësi për gjithçka që shkon keq.

Partisë më të madhe opozitare i duhet vizion, të cilin ti nuk e ke.

Përgjumja jote politike po e vdes partinë, madje po na vdes shpresën edhe ne që nuk duam të qeverisemi nga një pushtet i zhytur në korrupsion.

Sot e kam një lajm të keq për ty: Ti ke humbur pa hyrë në luftë. Dorëzohu!

Të paktën dil me dinjitet.

Me respekt nga një qytetare e thjeshtë.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Rama nuk jeton dot pa Lulin

Publikuar

-

Nga

cna news, cna lajme, lajme cna, lajme flash cna, cna.al, cna lajme politike, cna kronike, cna lajme bote, cna show

Ka një perceptim, por edhe me qindra fakte të një shoë publik midis Ramës dhe Lulzim Bashës, se gjoja ata po përplasen me njëri-tjetrin, sidomos të enjteve kur ka seanca plenare në Parlament. Por në finale, shumica e shqiptarëve duket se janë të bindur që Edi Rama dhe Lulzim Basha janë bashkë.

Kjo pas marrëveshjes së 17 majit 2017.

Por pse Edi Rama nuk jeton dot pa Lulzim Bashën? Le ta analizojmë pak atë që ne kemi theksuar në titull.

Rama nuk jeton dot pa Lulzim Bashës sepse në rast se Lulzim Basha nuk do ishte në krye të PD-së Edi Rama nuk do kishte marrë mandatin e tretë. Janë aktet politike të Lulzim Bashës, që nga çadra, marrëveshja e 2017-tës, djegia e mandateve, bojkoti i zgjedhjeve lokale e të tjera si këto e deri te humbja e zgjedhjeve të 2021, përçarja e PD, konfliktet. Përjashtimi i elitës dhe senatorëve të PD që kanë  çuar në humbje të një pas njëshme të Lulzim Bashës dhe Rama është i qartë: Pa Lulzim Bashën ai nuk jeton dot.



Se në rast se Lulzim Basha do të ishte një lider i fortë, Rama do të duhet ta largonte, pasi do ta kishte një kundërshtar të fortë që i rrezikonte karrigen.

Tashmë duket qartë, Edi Rama e do Lulzim Bashën sepse Lulzim Basha është thjesht një lider i dobët, i keqpërdorur që blihet, i shantazhueshëm dhe lehtësisht i përpunueshëm. Njeri i akuzuar për gjoba nga Foltorja e Parlamentit, foltorja e PD për pasurim të familjarëve të tij apo shtim të pasurisë si kryetar i opozitës, gjë që tregon qartazi se Edi Rama të gjitha këto mund ti përdorë dhe janë argumenta të fortë në një marrëveshje që ai vazhdon nga poshtë me Lulin, apo investimin që bën gjatë gjithë kohës me mediat e tij, me njërëzit pranë, për të pasur kujdes me Lulzim Bashën, dhe për t’iu investuar sa më shumë që Lulzim Basha të qëndrojë në krye të PD-së.

Një Lulzim Bashë në krye të PD-së i zgjat jetën Edi Ramës, prandaj edhe Edi Rama e do atje në krye. Pa Lulin, Edi Rama nuk jeton dot në politikë. Pa atë ai nuk do të ishte kryeministër, do të kishte dalë në opozitë, pasi në shumë sondazhe pakënaqësia ndaj kryeministrit është mbi 60%, por pëlqyeshmëria ndaj Lulzim Bashës është e vogël.

Kjo është edhe faktori kryesor, pse Edi Rama qëndron kryeministër i vendit dhe pse investon që të mbajë Lulzim Bashën në krye të PD-së./CNA.al

LEXO TE PLOTE